Hymn

Boże! coś Polskę przez tak liczne wieki

Otaczał blaskiem potęgi i chwały,

I tarczą swojej zasłaniał opieki

Od nieszczęść, które przywalić ją miały;

Chor.

Przed twe ołtarze zanosim błaganie.

Naszego Króla zachowaj nam Panie!

Ty, coś ją potem, tknięty jej upadkiem.

Wspierał walczącą za najświętszą sprawę,

I chcąc świat cały mieć jej męstwa świadkiem,

Wśród samych nieszczęść pomnożył jej sławę:

Przed twe ołtarze itd.

Ty, coś na koniec nowymi ją cudy

Wskrzesił, i sławne z klęsk wzajemnych w boju

Połączył z sobą dwa braterskie ludy,

Pod jedno bedno berło Anioła pokoju:

Przed twe ołtarze itd.

Wróć nowej Polsce świetność starożytną

I spraw, niech pod Nim szczęśliwą zostanie;

Niecił sprzyjaźnione dwa narody kwitną,

I błogosławią Jego panowanie;

Przed twe ołtarze itd.