Czesc

 1 1| czarnowłosa się rozsypuje - cienie jej puklów, zawiśnijcie mi nad
 2 1|     stronie~Nadeszła godzina - nic jej nie odwlecze. - (głośno)
 3 1|        ŻONA~Całun w szmatach opada jej z ramion. -~MĄŻ~Światło
 4 1|     wstrzymuje, jest złudzeniem. - Jej życie znikome - jej miłość
 5 1|  złudzeniem. - Jej życie znikome - jej miłość jako liść, co ginie
 6 1|         GOŚĆ~Co mówicie? - Podajmy jej ramię, bo zemdleje. -~OJCIEC
 7 1|           się was ulęknę, bodajbym Jej nie otrzymał nigdy. -~DZIEWICA
 8 1|          na ziemię a jak tylko się jej dotkną, ślizgają jak jaszczurki,
 9 1|            MĄŻ~Błyskawica źrzenice jej wyżarła. -~CHÓR DUCHÓW ZŁYCH~
10 1|          pani słaba. -~MĄŻ~Byłem w jej pokoju - pusty. -~SŁUGA~
11 1|            MĄŻ~Jestem przyjacielem jej męża, on mnie tu przysłał~
12 1|          to nieprawda, że jakubiny jej męża porwali w nocy? Proszę
13 1|           jeszcze modli i gwiazdy, Jej służebnice, nie odbiegły
14 1|           służebnice, nie odbiegły Jej dotąd - ale i Ona pójdzie,
15 1|            się do mózgu. -~MĄŻ~Ale jej nic nie będzie!~Wchodzi
16 1|          się do kanapy.~DOKTOR~Już jej nic nie ma - umarła. -~
17 2|        woła na ciebie, i myśli, że jej nie kochasz - a znajomi
18 2|         nie pamiętasz - nie możesz jej kochać. -~ORCIO~Widuję bardzo
19 2|          ORCIO~I teraz słyszę głos jej, lecz nic nie widzę. -~MĄŻ~
20 2|           nie drżysz, nie słuchasz jej, ty płyniesz w nieskończoność
21 3|        pieśni!~Kto ją zacznie, kto jej dokończy? - Dajcie mi przeszłość
22 3|         moja. -~LEONARD~I na ślepo jej mam wierzyć? -~PANKRACY~
23 3|           dole stoimy i zazdrościm jej chwały. -~LEONARD~Świat
24 3|           szyb katedry, w cieniach jej filarów, w blaskach pucharu
25 3|          są ludźmi wolnymi, panami jej od bieguna do bieguna. -
26 3|          kochasz prawdę i szukałeś jej szczerze, jeśliś człowiekiem
27 3|           jednej myśli i kształtów jej, pedancie rycerzu , poeto,
28 4|            nad nią. -~Czarno tam w jej głębi, od głów ludzlcich
29 4|           przepaści, krzyczących z jej głębi ku mnie, jak potępieni
30 4|               ORCIO~Słyszałem głos jej dzisiaj, nim zerwali się
31 4|         męże twoi do broni - słowa jej płynęły tak lekko jak wonie,
32 4|       wysep, bez końca, a pośrodku jej Bóg. jak słońce, co się