Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |          otwarła, wyszedł z niej żyw, ale niemy, gdyż duchy mu
 2   1,  10|            A jeśli ranny tylko i żyw, to ci się z dziupli bronić
 3   2,  12|        dawca, boże Kupało, siej, żyw i budź, Kupało...~Ucichło,
 4   2,  21|             Ludzie, na wały! kto żyw! - zakrzyknął - most spalić!~
 5   2,  21|       skrwawionymi twarzami.~Kto żyw wspina się na drabinę, a
 6   2,  21|            Żaden stąd nie ujdzie żyw!!~Wołanie i boleść, i gniew
 7   2,  21|           sinymi plamami okryte.~Żyw tu już nikt nie pozostał.
 8   3,  22|       kupy osobno.~- Na koń, kto żyw, niech każdy swoich ludzi
 9   3,  24|          i wpadł do chaty.~- Kto żyw, na konie! - zawołał. -
10   3,  26| czynienia - odparł Piastun - kto żyw i silem na koń niech siada.