Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |     górami i wąwozy - Dziwa szła śmiało, wiedząc, że się jej nic
 2   1,  6  |   pioruny wężami, ale nad dworem śmiało się niebo lazurowe i świeciło
 3   1,  7  |          rumiane lice, które się śmiało dużymi niebieskimi oczyma.
 4   1,  7  |         mu się w oczach domostwo śmiało, bo ściany były wybielone
 5   2,  14 |    ruszył się sam, pierwszy, tak śmiało, tak pewny, iż go nikt nie
 6   2,  15 |           aby na wieżę posadzić. Śmiało szła ta garść ludzi trzymając
 7   2,  15 | podniesionymi, oczy w nim topiąc śmiało - on też nie ustępując im,
 8   3,  22 |        syn, choć młody, wystąpił śmiało, po sobie mając pamięć ojca.~-
 9   3,  24 |          brakło. Niektóre z nich śmiało rzucały się w wodę i płynęły.~
10   3,  Dop|       największej sławie (jak to śmiało rzec się godzi), skorzystali