Tom,  Rozdzial

 1   2,  12|        zdradził; usłyszał wnet pogoń za sobą, silne ręce chwyciły
 2   2,  17|        ale nim się opatrzono w pogoń pójść za nim, już dopadłszy
 3   2,  18|         a choć tu za nimi szła pogoń naciskając, pociski im tyle
 4   2,  18|      się na prawo przedzierać. Pogoń, zmylona krzykiem, niosła
 5   3,  23|      noc ucieczce sprzyjała. W pogoń za nimi puścił się Dobek
 6   3,  24|       się ze wzgórka Pomorcy w pogoń za uciekającymi, siekąc
 7   3,  24| brzegowi. Kupa ludzi, co się w pogoń puściła, ciągnęła rannego
 8   3,  25|        nagły, ucieczkę z Milą, pogoń za sobą, śmierć dziewczęcia,
 9   3,  26|  osobliwe: stu może jeźdźców w pogoń biegnących za obranym kneziem,
10   3,  26|        temu, żeby ludzi tylu w pogoń za nim posyłanych z niczym