Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  |    wykrzyka: - Córka Kraka niech panuje!~Na granicy, na rubieży
 2   2,  18 | poszanowanie zawsze, a gdy pokój panuje, my po mirach samiśmy się
 3   3,  22 |       Lepiej niech stary ród nam panuje, byle zakonu strzegł.~Pusto
 4   3,  22 |       dając naukę; u nas swoboda panuje, a kto chce, szarpie. Dla
 5   3,  25 |       wspominaj!~- Ona tu jest i panuje - mówiła baba - jej się
 6   3,  Dop|       tej drugiej kolebki Polski panuje ta sama ciemność, która
 7   3,  Dop|         odcechowania epoki. Krak panuje zarazem Polanom i Czechom
 8   3,  Dop|         sposobem kraj od klęski, panuje wśród szczęśliwości i pokoju,
 9   3,  Dop|       córek pozostałych po Kraku panuje potem oddzielnie w Czechach,
10   3,  Dop|      dziki rozszarpał na łowach. Panuje więc Lech opłakawszy łzy