Tom,  Rozdzial

1   1,  1 | powietrza pociągnął chrapami - zadumał się, potarł rogami po grzbiecie
2   1,  1 |        żyć...~Stary się czegoś zadumał.~- Nie bardzo u nas mieniać
3   1,  1 |     ziemię i znowu się w sobie zadumał.~- Zda się to przecie, co
4   1,  6 |  potrafię.~Napił się z kubka i zadumał podparty, potem wzgardliwie
5   1,  8 | smutnie. Stary popatrzał nań i zadumał się także.~- Co będzie,
6   1,  8 |   drodze po kilkakroć stanął i zadumał się opuściwszy głowę.~Doszli
7   2,  17|        przeszedł, posępnie się zadumał.~- Nie ujść przeznaczenia! -
8   2,  21|        za krew trzeba...~Bumir zadumał się.~- A jutro powiecie
9   3,  30|     rodu należym, mir dajcie..~Zadumał się Piastun głęboko.~- A