Tom,  Rozdzial

1   1,  4 |  skończyły. Ptacy niosą wieść wesołą, wiatry polami z nią biegą,
2   1,  6 | drużyna. Kneź znać lubił myśl wesołą i miód stary, bo biesiada,
3   2,  12|     smutne, trudno być twarzy wesołą...~Podniosła oczy do góry.~-
4   2,  15|       Mucha okazać się starał wesołą i pewną siebie twarzą, że
5   2,  19|      nich z konia zlazłszy, z wesołą twarzą, powolnym krokiem
6   2,  19|      młodszy z gości z twarzą wesołą powtórzył z wolna modlitwę
7   2,  19|   została, skąpić nie będzie.~Wesołą więc twarzą witał we wrotach
8   3,  25|       szkoda jej! hoża była i wesoła jak szyczygiełek, aleby
9   3,  26|    biegała, budząc po dworach wesołą nowiną i co chwila nadbiegali