Tom,  Rozdzial

1   2,  15 |        w czas i kmieciom żywym ujść dali z grodu. Smerdowie
2   2,  17 |    posępnie się zadumał.~- Nie ujść przeznaczenia! - mruczał.~
3   3,  23 | Kaszubów mało co, podając tył, ujść podążyło, a i tych jeszcze
4   3,  24 |    rzucić się wpław i próbować ujść śmierci lub niewoli.~Po
5   3,  25 |     odpowiedziała z dala chcąc ujść. - Staremu się ręce trzęsą! -
6   3,  26 |   Pytaniom nie było końca, jak ujść potrafił i ocaleć. Ledwie
7   3,  29 |        potem, jakby co rychlej ujść chciało od rozmowy, pochwyciło
8   3,  Dop|   ludzi, którzy łakomstwu jego ujść nie pośpieli..."~Wszyscy