Tom,  Rozdzial

1   1,  3 |       towarzysze mu rozgłośnym śmiechem wtórowali. Trwało to aż
2   1,  5 | codzienni - odezwał się Kos ze śmiechem - albo też towarzysze, bo
3   1,  6 |        głos nakazujący, ciągle śmiechem przerywany, pohamować nie
4   1,  11|      wiedzieć może... Żywia ze śmiechem zapytała o Dziwę. Kukułka
5   2,  12|       machnęła i zaśpiewała ze śmiechem:~Przyjechał pan na koniku,~
6   2,  16|           krzyknął wreszcie ze śmiechem. -Wyście nie ze mną, a z
7   2,  18|        swym dzikim, szyderskim śmiechem. Smerda posłyszawszy go
8   3,  27|       odzywał niezrozumiałym i śmiechem. Na grodzie Hula zastępował