Tom,  Rozdzial

1   1,  4 |          Rzekła i w Wisłę się rzuca. Naród płacze swej królowej,
2   2,  12|       Szła Dziwa do ogniska i rzuca nań łuczywo ostatnie.~-
3   2,  15|       zwierząt dwoje, nim się rzucą na siebie, oczyma się mierzą,
4   2,  21| zasłoną, drze ją i precz znów rzuca na lasy.~Ludzie patrzą z
5   3,  25|        że nie pomszczona krew rzuca się, gdy ten, co ją przelał,
6   3,  25|       żebraczka stara stoi... rzuca jej pierścień złoty.~Wtem
7   3,  25|      Wiedziała, że się ziarno rzuca w ziemię i leżeć musi czasem
8   3,  29|      czekaćli, aż się Pomorcy rzucą pierwsi, i odpierać czy