Tom,  Rozdzial

1   2,  12 |       rzekł - choćbym ci się podnieść pomógł, nie pójdziesz ty
2   2,  13 | przebiłem... Nie śmiał oczów podnieść.~- Myślałem, że mi koniec
3   2,  14 |    się ku sukiennej zasłonie podnieść ją miała, aby się dostać
4   2,  17 |  dalej muszę. Na własną krew podnieść rękę... o doloż ty moja!...~
5   3,  25 |    zbudził się Doman, chciał podnieść - nie mógł, nie wiedział,
6   3,  25 | Dziewczę nie śmiejąc jeszcze podnieść oczów głową tylko, milcząc,
7   3,  27 |      choć mu się łba z ziemi podnieść nie chciało, sroki narobiły
8   3,  Dop|   Nic też trudniejszego, jak podnieść zasłonę okrywającą pierwociny