Tom,  Rozdzial

1   1,  5 | związywała czoło. Jakiś smutek~i groza były w powietrzu... Parobczak,
2   1,  8 |       się cisną, a pięściami nam grożą pod nos... bo wiedzą, że
3   1,  9 |   wszystkich przejadł smutkiem i grozą... Mężczyźni wtórowali.
4   2,  15|          pewny jestem, a motłoch grozą się trzyma, tego się nie
5   2,  15|        do nas zjadą. Kmiecie nam grożą, bronić się potrzeba nie
6   2,  16|            Teraz, gdy im kmiecie grożą, gdy potrzebują nas, podają
7   2,  16|     wzywa do siebie, chce zgody, grożą mu kmiecie, potrzebuje nas,
8   3,  22|      gromadę, nie bardzo sforną, grozą i strachem trzymając ją