Tom,  Rozdzial

1   1,  4 |    puszczy nikt nie słuchał głosu.~Jedzie na gród Lech i płacze,
2   1,  6 | pilno mu się wyrwać było, a głosu się własnego obawiał, kiwnął
3   1,  9 |     Słowan dobywał z piersi głosu.~- Pusty w lesie dwór twój
4   2,  12|    dawały rozróżnić żadnego głosu.~Jak wiek długo trwała ta
5   2,  15|  wyją. Posłuchamy i waszego głosu.~Myszko po swoich rzucił
6   2,  21|   odsieczą. Śpieszcie...~Tu głosu jej zabrakło.~- A gdyby
7   3,  25|     rozpowiadała... Potem i głosu jej zabrakło, siadła na
8   3,  27|     twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał się młodych ludzi.