Tom,  Rozdzial

1   1,  2 |       ziemi brakło? Tak i mnie duch mój włóczyć się każe.~-
2   1,  4 |     zwierząt sprawa. Póki obcy duch nie zawiał na Polany, orali
3   1,  9 |    trzymać nie spalonym, ażeby duch mógł prędzej wzlecieć do
4   1,  9 |        płynęły spokojniejsze - duch uleciał... Noc zapadła,
5   1,  10| odezwał się Boimir stary - ale duch jego mówi, po cośmy tu przybyli.
6   1,  10|        święty... kto wie, jaki duch z niego patrzy... i co jego
7   1,  10|      jego wzrok może?~- To nie duch, ino zwierz! Albo żywy człek
8   2,  21|    mogło to być nic innego jak duch.~Cień ten podnosił się do