Tom,  Rozdzial

1   1,  6 |     groźno, głową potrząsnął i cofnął się do komory.~Kneź tymczasem,
2   2,  17| wskazał na pole.~Bumir się nie cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem
3   2,  18|        na łąkę, ale wnet konia cofnął i gniewny zwrócił się do
4   2,  18|        was ścigano! - kneź się cofnął i odskoczył, gospodarz uśmiechnął.
5   2,  20|       na krzyk jej rozpaczliwy cofnął się i stanął z dala. Chwilę
6   2,  20|  jestem winna. Posłuszny Doman cofnął się, zasłona spadła Dziwa
7   3,  26|       mu się sprzeciwił.~Stary cofnął się, rękami jakby odpychając
8   3,  29|      rzekł, iż tak być ma, nie cofnął się, choćby życiem przyszło