Tom,  Rozdzial

1   2,  15|    wrzawy niż ran. Sam Chwost biegł z nimi, ale późno się zerwał.
2   2,  17|      pędzić było. Żuła wprost biegł do grodu Miłosza, chciał
3   2,  21|      zaszumiał i gdzieś dalej biegł, niosąc woń spalenizny od
4   3,  24|       głębinę.~Doman do szopy biegł po siwego, Mila za nim z
5   3,  27|       pobladły nieco.~Przodem biegł stary smerda kneziowski,
6   3,  29| prawie wyschły strumień kręto biegł jej środkiem. Żaden z wojewodów
7   3,  30|   krzyknęła, wołając ratunku, biegł z nią wprost do czółna swego.~
8   3,  30|   cisnęły się ją witać - brat biegł pytać, co się stało.~Doman