Tom,  Rozdzial

1   2,  14|        Dziwa sama już teraz nie wiedziała, jak się to stało, aniby
2   2,  20|          że go zabiła. Sama nie wiedziała, co się z nią stało, a ulękła
3   2,  20| chodziło, lubiła się stroić, bo wiedziała, że była piękną, szyła ręczniki
4   3,  24|      Kneźna się na zielu znała, wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam
5   3,  25|   czatować na jednym z kamieni. Wiedziała, że tamtędy dziewczęta przychodzić
6   3,  25|      prędko, zanuciła i poszła. Wiedziała, że się ziarno rzuca w ziemię
7   3,  26| bezpieczeństwem, jakby zawczasu wiedziała, gdzie ma szukać kryjówki