Tom,  Rozdzial

1   2,  17|         wiem, jakim szczęściem, uszedł... Teraz, gdy się odkryło,
2   2,  18|          Był w naszych rękach i uszedł. Lecz z głodu chyba zdechnie
3   3,  22|     wziąwszy do lasu co prędzej uszedł i drudzy jadący na wiec
4   3,  23|      mieli ludzie, aby nikt nie uszedł z życiem.~Jedną część oddzielił
5   3,  23| postronku prowadził, aby mu nie uszedł.~Tak gdy Dobek ku granicy
6   3,  26|   dowiedziawszy się, że Piastun uszedł w lasy i w nich się ukrywał,
7   3,  28|        nich nie dowiedział, nie uszedł, nie osaczył, zasadzki nie