Tom,  Rozdzial

1   1,  3 |     chłopaka i smutnie mu się uśmiechnęła.~- Co ty tak stoisz ponury? -
2   1,  5 |      się jej do samej ziemi - uśmiechnęła się i odezwała doń w języku
3   1,  11|       z koszyka otarła usta i uśmiechnęła się do dziewcząt.~- Dobrzeście
4   2,  14| dziewczyny, która patrząc nań uśmiechnęła się, jakby mowę niebios
5   2,  15|      tych plugawych chwastów! Uśmiechnęła się blada pani.~- Wiedziałam
6   2,  15|   zbywszy się współzawodnika. Uśmiechnęła mu się Brunhilda. Stanął
7   3,  25|    nie minie!~Dziwa słuchając uśmiechnęła się i zamyśliła.~- Może -