Tom,  Rozdzial

1   1,  6 |    życie uciekało. Czeladź i dwornia śmiejąc się pokazywała ich
2   1,  6 |     zaparte, od mostu i haci dwornia pańska wchodu broniła. Wyszedłszy
3   2,  14|    nim co żywiej cisnęła się dwornia. Tę popychano zewsząd, a
4   2,  15| ogromna, bo z tyłu nadbiegła dwornia z wrzaskiem na nich.~- Bij!
5   2,  15|   się na ziemię. Tuż u mostu dwornia jeszcze kupą stała, co z
6   2,  18|     na ten głos, kierując za dwornią, a Chwostek w prawo lasem
7   3,  24|      koni pozsiadali, szli z dwornią do pustej chaty.~Oba z jasnymi