Tom,  Rozdzial

1   2,  12|        co ule zasładzał, który czynił dzień, miłość zsyłał i wesele.
2   2,  14|        czerwonych kamieniach i czynił je jakby żywymi. Wśród ciemności
3   2,  14| wybrzeżu, chmurę z niego płową czynił, gęstą, nieprzejrzaną, wlokąc
4   2,  15|   nacierał zbyt silnie. Więcej czynił wrzawy niż ran. Sam Chwost
5   2,  19|      mówił, i po cudach, które czynił. Nauka jego trafiła do serc
6   3,  22|      wprzódy każdy się wielkim czynił, teraz by był rad mniejszym
7   3,  28|        im i łupiestwo zadając. Czynił się też użytecznym tym,