Tom,  Rozdzial

1   1,  6 | grzmiał jak piorun wśród szumu burzy. Po nim znów nastawało milczenie.~
2   1,  6 |        on nic nie wiedział. Po burzy niebo się rozpogodziło.
3   2,  14|        Gdy smerda po przejściu burzy strasznej przystąpił do
4   2,  16|        się tak w piersiach nie burzy, to jad! To jad!~Młodsi
5   2,  18|   Kneźnie ten spokój po takiej burzy podejrzany się wydawał,
6   2,  20|     inaczej!~Rano po deszczu i burzy oślizło po drogach, kałuże
7   3,  30|    pokój, który po najazdach i burzy zaświtał.~Około grodu natychmiast