Tom,  Rozdzial

1   1,  6 |     wyrwać było, a głosu się własnego obawiał, kiwnął więc tylko
2   1,  9 |      stał smutny i on, jakby własnego ojca utracił... i począł
3   2,  15|  będziesz u starego ojca i u własnego ogniska, wolnym. Kneź chce
4   2,  16|    się na obliczu, uląkł się własnego czynu i trwożliwe oczy zwrócił
5   3,  28| pastwiskach, a nie pustosząc własnego kraju. Iść mieli w cichości,
6   3,  30|     z sobą na koniu - nie do własnego dworu, ale do chaty Wiszów,