Tom,  Rozdzial

1   1,  6 |    Kneź ich poi, to im się po miodzie wyrywa czasem co zuchwalszego,
2   1,  6 |        Czaru i duru dał nam w miodzie... szczuł brata na brata,
3   1,  11| znajomy! Ale gdzieś musiał po miodzie przez las wędrować, gałąź
4   2,  13|       odkrył ze swą wiarą, po miodzie, nieopatrznie; Doman, daleko
5   2,  20|     miała, tobym mu go dała w miodzie, ażeby snu i jadła pozbył,
6   3,  24|    siedząc, zdrzemnęli się po miodzie na ławach, drudzy na trawach