Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |             strumieniami wezbranymi jeszcze resztką wiosennej powodzi
  2   1,  1  |              gdzie cień schował się jeszcze, widać było kupkę gałęzi
  3   1,  1  |           grube, gęstym i najeżonym jeszcze zimowym włosem okryte konie.~
  4   1,  1  |           starego podobny. Twarz mu jeszcze nie porastała, włosy miał
  5   1,  1  |            w pogotowiu, stary wlazł jeszcze pod szałas i po chwili wyszedł
  6   1,  1  |            wskakując... Starszy się jeszcze obejrzał na noclegowisko,
  7   1,  1  |       poczuwszy pocisk, nie wiedząc jeszcze, czy do broni ma się brać,
  8   1,  1  |             ku dołowi, trzymała się jeszcze. Tu dopiero, na polance,
  9   1,  1  |            Gerda?~Chłopak, z oczyma jeszcze obłąkanymi i trwogą, milcząc
 10   1,  1  |        milczał, starszy coś mruczał jeszcze, ku górze patrzał, konia
 11   1,  1  |              i osiki, i dęby na pół jeszcze śpiące a głuche na wiosnę.~
 12   1,  1  |            skraju stawały, patrzały jeszcze ciekawie i gnały dalej znikając
 13   1,  1  |         było żywej duszy. Wahał się jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy
 14   1,  1  |         uprzejmą.~Stary patrzał nic jeszcze nie odpowiadając. Na psy
 15   1,  2  |            przyjęli w gościnę, póki jeszcze dzień jasny, pokażę wam,
 16   1,  2  |      skarbów chciało, ale gospodarz jeszcze się był nie odezwał, a bez
 17   1,  2  |             synowie siedli, a niżej jeszcze parobcy...~Dziewki i niewiasty
 18   1,  3  |             tu nie miał być, toć są jeszcze ziemie puste, poszedłbym,
 19   1,  3  |             kto wie? powlókłbym się jeszcze... zobaczyć i tego świata
 20   1,  3  |       kamienia.~- Słońce nie zaszło jeszcze, macie dobre nogi? - zapytał. -
 21   1,  3  |            uspokoił i wstał, smutny jeszcze, ale milczący, nie narzekając
 22   1,  4  |             brzegu mruczącą rzekę i jeszcze zawodzącego nieznużonego
 23   1,  4  |          strun mu towarzyszył. Słów jeszcze nie mogło pochwycić ucho,
 24   1,  4  |          panowało milczenie.~- Inną jeszcze - zawołał smerda - nie żałuj
 25   1,  5  |     oznajmywał pana, oblicze więcej jeszcze. Suknię miał tym prawie
 26   1,  5  |        Zbliżając się przygiął niżej jeszcze, rękę do stóp pańskich przykładając.~-
 27   1,  5  |            odłożył... - Zbliżył się jeszcze bardziej do ucha Hendze. -
 28   1,  5  |      siedząca - na to nie czas jest jeszcze. Nie chcę, aby patrzali,
 29   1,  5  |      oświecało izbę, a Niemiec stał jeszcze i nie mógł nasycić ciekawości
 30   1,  6  |          ciał drganie zdradzało, że jeszcze w nich była resztka życia...~
 31   1,  6  |        krwią brocząc ziemię, dysząc jeszcze zajadłością, z jaką walczyli
 32   1,  6  |           aby się Hengo zbliżył doń jeszcze. Zwiesił głowę z ławy poręcza
 33   1,  6  |          coś począł i zdrzemnął się jeszcze.~- Bratanek bez oczów...
 34   1,  6  |               Bratanek bez oczów... jeszcze dwu zostało, a i tych mi
 35   1,  6  |             krwi kałuże i jęczących jeszcze u podsienia rannych kilku,
 36   1,  6  |             teraz nie pora... Ja tu jeszcze czyścić muszę, a nierychło
 37   1,  6  |        odarty, łańcuszkiem srebrnym jeszcze obdarzywszy podskarbinę,
 38   1,  6  |        pierwszym podwórzu dobitniej jeszcze słychać było poza wałami
 39   1,  6  |           nie winien ich śmierci...~Jeszcze mówił to, gdy spod tynu,
 40   1,  6  |            leżący kamień, na którym jeszcze wczorajszej krwi przyschłej
 41   1,  6  |        wyruszyć. On i Gerda, więcej jeszcze od ojca wystraszony, śpieszyli,
 42   1,  6  |         bojaźliwie, jakby się lękał jeszcze, by go nie zawrócono. Gerda,
 43   1,  6  |         Wiszowego dworu. Deszcz lał jeszcze, ślizgały się konie, zwolnić
 44   1,  6  |         jakby zimnicy dostał, drżał jeszcze cały od wczorajszego strachu
 45   1,  6  |             co ją przyniosła, stała jeszcze z dala nad lasami, po ciemnej
 46   1,  6  |          Chłopiec nie kłamał, drżał jeszcze cały ze trwogi, mówiąc,
 47   1,  6  |         słowa. Zamilkła już, gdy on jeszcze się słuchać zdawał.~Aż nierychło
 48   1,  7  |             pół nad nią, a biedniej jeszcze ludzie, których dwu, na
 49   1,  7  |      myśliwskich plemion grał w nim jeszcze z całą siłą, on las czuł
 50   1,  7  |         bielejące niewiast namitki. Jeszcze nie dojechali do zagrody,
 51   1,  7  |           pozapalano, siedli radzić jeszcze i długo na osobności szeptali
 52   1,  7  |             stali, nie wiedząc, czy jeszcze czekać mają, czy odstąpić
 53   1,  8  |            krwi i rodu należała.~Tu jeszcze nowy obyczaj, który się
 54   1,  8  |        dokuczała. Piast, nie mówiąc jeszcze słowa, kobiałkę, którą na
 55   1,  8  |   starszyznę...~Stary wciąż słuchał jeszcze; więc Wisz szeroko mówić
 56   1,  8  |         stał pogrążony.~- Mam dwóch jeszcze synów - mówił po chwili -
 57   1,  8  |                Przybył w ten sposób jeszcze jeden do szczupłego gronka,
 58   1,  8  |         wybiegły. W chacie świeciło jeszcze, stara Jaga, drzemiąc, z
 59   1,  8  |        pobliżu. Nikogo jednak widać jeszcze nie było, Zabiegłszy w łozy
 60   1,  8  | przynoszenia złej wieści.~- Dziś tu jeszcze nie będą pewnie - odezwał
 61   1,  8  |            pokrzepiony tą myślą, że jeszcze walczyć będzie i do otwartej
 62   1,  9  |          już w nim, i zdruzgotał go jeszcze... ale żeleźce i kawał drzewa
 63   1,  9  |    niespodzianie nie rzucili, bo im jeszcze nie dowierzano. Gdy zmrok
 64   1,  9  |             trup starca blady, ręką jeszcze ściśniętą trzymając złamane
 65   1,  9  |              bo niewiasty wszystkie jeszcze były w lesie.~Dano im znać,
 66   1,  9  |            żywym niemal mógł zdawać jeszcze. Najlepszą odzież nań włożono,
 67   1,  9  |          otoczony orężem i odzieżą.~Jeszcze go przymocowywano, gdy Jaga
 68   1,  9  |            lekka; przystąpiły córki jeszcze, dała im znak, aby uszły
 69   1,  9  |              Niekiedy mignęły tylko jeszcze siedzące zwłoki i u nóg
 70   1,  9  |              wzmagał się i podżegał jeszcze ten pożar, na który wszyscy
 71   1,  9  |          zza jasnych płomieni widać jeszcze było zczerniałe zwłoki i
 72   1,  9  |           wzleciały. Dzieci rzucały jeszcze w płomienie, co które miało
 73   1,  9  |          jak śnieg białe, ale młode jeszcze dłonie... Któż policzy,
 74   1,  9  |             poczęli mogiłę żegnając jeszcze, a okładając ją gałęźmi
 75   1,  9  |           się hamując powtórzył raz jeszcze: - Nie mogę...~Doman się
 76   1,  9  |              odjechał...~Ludek stał jeszcze, czekając, czy się nie wróci,
 77   1,  10 |      rozjątrzyła innych i pobudziła jeszcze do narady dla ratunku.~Na
 78   1,  10 |            czepiały.~Nie rozdeniało jeszcze dobrze, gdy się szelest
 79   1,  10 |          widniały. Obejrzał się raz jeszcze, posłuchał, rękami objął
 80   1,  10 |          stanęły... ~- ciało drgało jeszcze.~Znosek podniósł się z ziemi
 81   1,  10 |             widząc, że na nim pusto jeszcze było.~- Nikogo! - przebąknął.~-
 82   1,  10 |       soroka... do setki... Wszyscy jeszcze stali poza horodyszczem,
 83   1,  10 |        Drudzy opóźnieni nadjeżdżali jeszcze. Szerokim kołem rozsiadła
 84   1,  10 |       patrzało dziwnie, jakby słowa jeszcze nie rzekłszy już do sporu
 85   1,  10 |      krzyknął pierwszy. - Ślepia mu jeszcze świecą... ja je widzę...~
 86   1,  10 |            na ziemię.~Po wtóre zlał jeszcze na ofiarę duchom uroczyska
 87   1,  11 |            szukała lekarstwa, miała jeszcze kawałek suchego kołacza,
 88   1,  11 |           podniósł ku niej, a w nim jeszcze więcej złości było i gniewu
 89   2,  12 |          lasu, pod dębami i głębiej jeszcze. Kamiennymi siekierkami
 90   2,  12 |             ich rękach, a ogień się jeszcze nie ukazywał i Dziwy nie
 91   2,  12 |         Były to Dziwa i Żywia; obie jeszcze smutne po ojcu żałobą. Dziwie
 92   2,  12 |        wesela niż płaczu.~Niewiasty jeszcze wiodły tany, gdy chłopcy
 93   2,  12 |            tętniło... Chłopak długo jeszcze z dala się w nią wpatrywał,
 94   2,  12 |             czatach, lecz Dziwa raz jeszcze go przywołała do siebie
 95   2,  12 |        razem w gęstwinie, gdy dwóch jeszcze przypadło i siadłszy na
 96   2,  12 |           Tu pusto już było, dymiły jeszcze gdzieniegdzie niedogasłe
 97   2,  12 |          nic ci złego nie zrobię... Jeszcze ci mogę lubczyku dać, aby
 98   2,  12 |       wstanę, jak się ustoję, pójdą jeszcze nogi moje... Chłopcze...~
 99   2,  12 |         innym się też razy dostały.~Jeszcze spór trwał o to, kto winien,
100   2,  12 |             płacząc. Dziewczę długo jeszcze drżące słowa nie mogło wymówić.~
101   2,  12 |           wprosił trzeci.~Gdy Dziwa jeszcze raz ostatni obejrzała się
102   2,  13 |            i ziołami zakłada. Dyszy jeszcze... ano, życia mało...~Myszko
103   2,  13 |            koniec przyjdzie... ano, jeszcze żyję...~- A to ja wam krew
104   2,  13 |             nic, a teraz gorzej się jeszcze kroi. Chwostek sobie zebrał
105   2,  13 |           My już go znamy, a tamci, jeszcze się nie napiwszy, głodniejsi
106   2,  13 |           koniecznie, ja przed nocą jeszcze kawał drogi ujechać muszę.~
107   2,  13 |       popróbowawszy i poczuwszy się jeszcze osłabłym, nazad na łoże
108   2,  13 |           gniew obudził. Sądzili go jeszcze śpiącym, gdy nagle krzyknął
109   2,  13 |             schwytano znowu, ciągle jeszcze ku zagrodzie się zwracał
110   2,  14 |            głębi, dziczej wyglądali jeszcze. Znad Bałtu (białego słowiańskiego
111   2,  14 |        mierzyły oczyma. Chramu stąd jeszcze widać nie było, bo go gęstwina
112   2,  14 |          niedawno ojca i matkę, mam jeszcze braci i siostrę. Kmieć Wisz
113   2,  14 |           poschłe, w części zielone jeszcze i świeże. Stąd liśćmi zielonymi
114   2,  14 |         drugie opasanie chramu było jeszcze ozdobniej z drzewa ciosane.~
115   2,  14 |      postrzegła kontynę, na słupach jeszcze wewnątrz opartą, ciemną,
116   2,  14 |           Sen jej nie brał, myślami jeszcze żegnała życie swe dziewicze
117   2,  14 |              jeden, drugi... więcej jeszcze, białe ich oczy nie widzą
118   2,  14 |            się nowemu Bogu, lękając jeszcze tych, których nie śmiał
119   2,  14 |          leżącego knezia, o mało go jeszcze wściekły Chwost nie przebił
120   2,  14 |          ogniu nieruchoma, jakby ją jeszcze dręczyły te duchy, które
121   2,  15 |            opadły na ziemię, knezia jeszcze nie było.~Na grodzie kłaść
122   2,  15 |            Choćby ta dzicz obległa, jeszcze bym się opędził tej psiarni,
123   2,  15 |             czuć ich trzeba będzie. Jeszcze my dziś do was ze słowem
124   2,  15 |            co, będzie z tobą gorzej jeszcze! Nie odpowiadając nawet
125   2,  15 |            stanął na nogi odcinąjąc jeszcze, drudzy też odbijali razy,
126   2,  15 |         ziemię. Tuż u mostu dwornia jeszcze kupą stała, co z kmieciami
127   2,  15 |         radziła biała pani. Jęczący jeszcze powlekli się do kadzi, czerpać
128   2,  15 |             ryby w matnię. I lepiej jeszcze, lepiej jeszcze wodzić ich
129   2,  15 |            I lepiej jeszcze, lepiej jeszcze wodzić ich było obietnicami,
130   2,  15 |          ojca trzeba wyprawić, dziś jeszcze.~Mucha nie odpowiedział,
131   2,  15 |             do swojego dworu, gdzie jeszcze uwolnionego Leszka przyjąć,
132   2,  15 |             podadzą.~Leszek milczał jeszcze.~- Powiesz mu to? - spytała~-
133   2,  16 |         zasiekach i bodniach. Niżej jeszcze były te lochy ciemne i wilgotne,
134   2,  16 |        wczoraj Leszka dobyto, gdzie jeszcze zamknięci siedzieli inni,
135   2,  16 |             na oblegających. Wyższy jeszcze pomost dla strzelców służył,
136   2,  16 |        szopie zamknięto, mimo razów jeszcze straszniej wyły w niej ciągle.
137   2,  16 |      ramiona. Miłosz siedział pojąć jeszcze nie mogąc, co się stało,
138   2,  16 |        Zabój starzy byli, ale silni jeszcze, twarze ogorzałe, lica poważne
139   2,  16 |       zwiesiwszy głowę nad kubek.~- Jeszcze do tego nie przyszło - rzekł -
140   2,  16 |      kneziów. Chwostek powtórzył mu jeszcze:~- Wywlec to ścierwo precz!
141   2,  17 |             szyją, blady, bo mu się jeszcze rana nie zgoiła, przewodził
142   2,  17 |           na stronę, choć z ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~Na Wizuna,
143   2,  17 |            posiłki zwoływać. Lepiej jeszcze posiedźmy cicho i gotujmy
144   2,  17 |          wzięto z chramu i na wojnę jeszcze nie wołano; zmiarkował więc,
145   2,  18 |            nastraszyło. Trzęsąc się jeszcze siadła znowu na kłodzie.~-
146   2,  18 |             ich kilku...~Rozmowa ta jeszcze trwała i wahanie, co poczynać,
147   2,  18 |           wtórował jej i powiększał jeszcze.~Powracać nie było podobna
148   2,  18 |      szkodzić nie mogły. Przodem im jeszcze nie zajęto drogi. Smerda
149   2,  18 |    przedzierała.~Strzały polatywały jeszcze, ludzie gonili, ale orszak
150   2,  18 |         rzucili konie swe i głębiej jeszcze starali się dostać w las.
151   2,  18 |           widać było; przez otwarte jeszcze okno świecił ogień. Słychać
152   2,  19 |         zadumany siedział. Tu cicho jeszcze było i wesoło, a dokoła
153   2,  19 |           bojem.~Zamyślony stał tak jeszcze, gdy dwóch ludzi w stroju
154   2,  19 |         znamionowało. Oba niestarzy jeszcze, mieli na sobie długie płaszcze
155   2,  19 |              w której wszystko było jeszcze podług starodawnego obyczaju
156   2,  19 |       całość potężną, od Indów może jeszcze zapożyczoną w ziarnie, a
157   2,  19 |            i nawracanie tych, co go jeszcze nie znają... Krzyż jest
158   2,  19 |            strzelił słupem do góry. Jeszcze nie pośpieszyli podróżni
159   2,  19 |           jak się to dzieje u wielu jeszcze plemion kaukaskich, w opiekę
160   2,  19 |        chowali, od tych czasów, gdy jeszcze w kamiennych izbach siedzące
161   2,  20 |         wielka, bo na nią dziadowie jeszcze tak samo rzucali, co pieca
162   2,  20 |            bo go tu z innych krajów jeszcze przynieśli zdunowie przed
163   2,  20 |           Hukano na przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od lądu, podszedł
164   2,  20 |             a on na was zawzięli?~- Jeszcze nie - odparł Doman.~- I
165   2,  20 |             go zobaczyła, blady był jeszcze, ale w oczach mu już dawne
166   2,  20 |      znajdował ją teraz piękniejszą jeszcze, niż dawniej była.~- Dziwo -
167   2,  20 |        pokazał mu szeroką, straszną jeszcze bliznę.~- A! przeklęta wilczyca! -
168   2,  20 |      powrócił. Stary Mirsz siedział jeszcze w swej wierzbie.~Zobaczywszy
169   2,  20 |             stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? - spytał.~- Sam nie wiem,
170   2,  20 |          pies. Ojcze, ulitujcie się jeszcze dziś, dam wam skórę niedźwiedzią
171   2,  20 |          sobie nie wziął.~Wzdychała jeszcze, gdy tuż za drzwiami, za
172   2,  21 |      którego zapalono wici ogniste. Jeszcze na zachodzie słońce po sobie
173   2,  21 |       niebieska odbijała. Nie widać jeszcze było nic... nic...~Poza
174   2,  21 |       długim każdy. W oczach im się jeszcze młodość śmiała i życie,
175   2,  21 |     wytrzymamy. Rzucili się synowie jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg
176   2,  21 |            przybyła nazad, we łzach jeszcze po dzieciach; Chwostek już
177   2,  21 |            z wieży nie zobaczył nic jeszcze. Nadszedł znowu mrok wieczorny,
178   2,  21 |             chyżo objęły płomienie. Jeszcze ludzie z nich nie pośpieli
179   2,  21 |            Leszkowych potomków siła jeszcze... Dziś wy mocniejsi, jutro
180   2,  21 |          ona na niego.~Oboje trwali jeszcze w myśli obrony, w nadziei,
181   2,  21 |       skonał.~Parę razy Chwostek go jeszcze nogą potrącił, lecz życia
182   2,  21 |            odezwał, się nikt. Stali jeszcze dni cztery. Na wierzchołku
183   3,  22 |            księżycowej twarzy wiele jeszcze brakowało, by pełna była,
184   3,  22 |            nich belki czarne, krwią jeszcze nie wsiąkłą ociekła ziemia,
185   3,  22 |             dokoła, a coraz to nowi jeszcze przybywali. Jedni stali
186   3,  22 |             wreszcie i z dziesięciu jeszcze stawiono. Byli tacy, co
187   3,  22 |             się z niczym lub gorzej jeszcze, bo ci, co nań przybyli
188   3,  22 |          Nazajutrz nie przybył nikt jeszcze na zborne miejsce, wszyscy
189   3,  22 |           się nim nazywać. Nie byli jeszcze Polanie narodem wojennym
190   3,  23 |             ujść podążyło, a i tych jeszcze część wybito po drodze.~
191   3,  23 |             domów powracać. Wszyscy jeszcze świeżym zwycięstwem zagrzani
192   3,  24 |   rozplatano. Pana młodego nie było jeszcze, spodziewano się go, wyglądano
193   3,  24 |      ramiona.~Pan młody, choć blady jeszcze, krasą i odzieżą wszystkich
194   3,  24 |          nią czyni, co chce, gotowa jeszcze pójść w skoki...~A Jaruha
195   3,  24 |    milczenie, straszniejsze od nich jeszcze.~Gdzie i jak kto mógł, krył
196   3,  24 |          niebezpieczną.~Radzili tak jeszcze, gdy w podwórzu wesołe zabrzmiały
197   3,  25 |            zapytać nie śmiał. Żaden jeszcze z najeźdźców nie ośmielił
198   3,  25 |             nie dozwalał, stali tak jeszcze, patrzeli ciągle na Wizuna
199   3,  25 |          zbliżał się już ku wyspie. Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć -
200   3,  25 |             pochwycono go dyszącego jeszcze - lecz jakby uśpionego ze
201   3,  25 |       swojego chorego, ale ten spał jeszcze - a dobudzić się go było
202   3,  25 |           na policzko,~Zaśpiewam se jeszcze...~Spojrzę na słoneczko,~
203   3,  25 |             na słoneczko,~Wysoko my jeszcze...~Lecą ptacy, lecą,~Daleko,
204   3,  25 |               a to się tobie blizna jeszcze otworzyć gotowa, gdy się
205   3,  25 |             przyznaj się! Gdybyście jeszcze do niej lgnęli... hm...
206   3,  25 |        rzekła.~Dziewczę nie śmiejąc jeszcze podnieść oczów głową tylko,
207   3,  25 |         królewicz też czarownik był jeszcze większy i umiał tak się
208   3,  25 |             biała lilija ze strachu jeszcze mocniej pokraśniała~Królewicz
209   3,  26 |             odpowiedział.~Siedzieli jeszcze powzdychiwając, gdy w progu
210   3,  26 |   powzdychiwając, gdy w progu blady jeszcze i słaby ukazał się Doman,
211   3,  26 |           oczy widziały.~Chciał się jeszcze stary opierać.~- Jam do
212   3,  26 |             dnia dosyć i coraz nowi jeszcze przybywali.~Grodzisko, na
213   3,  26 |            pokłonem.~- Przychodzimy jeszcze raz, aby mężowi sprawiedliwemu
214   3,  26 |           rzekniesz - niech będzie.~Jeszcze raz okrzyknięto kneziem
215   3,  26 |             z daleka.~Piastun wciąż jeszcze, jakby przelękły tym, co
216   3,  26 |             wrót zagrody, zapłakana jeszcze wyszła przeciwko panu swojemu
217   3,  27 |          wrót się odzywał, rzadziej jeszcze wpuszczono kogo do grodziska.
218   3,  27 |             Kneź nic nie powiedział jeszcze, lecz Obr zawołany stał
219   3,  27 |        namowy do zdrady.~Gdy Miłosz jeszcze, chodząc z dala, burzył
220   3,  27 |         trupów, bladzi i przerażeni jeszcze niebezpieczeństwem, z którego
221   3,  27 |        dzielić nie chcieli.~Ostatni jeszcze przeciągnął wybitą przez
222   3,  28 |           czego idzie; puszczał go, jeszcze mu dopomagając. Czuł, że
223   3,  28 |    rozkoszne.~Dawał mu Dobek mówić, jeszcze go zachęcając. - Praw no,
224   3,  28 |       dziesięć się razy piękniejszą jeszcze wydaje. Gdybyście zobaczyli
225   3,  28 |           Hengo znał drożyny lepiej jeszcze, wiedział, gdzie szukać
226   3,  28 |             było łatwo.~Właśnie tam jeszcze na Kaszubów i inne gromady
227   3,  28 |          lackiego niezupełnie zabył jeszcze, do Dobka się zaczął odzywać,
228   3,  28 |             spoczynek złożywszy sam jeszcze do swoich powrócił.~Miał
229   3,  28 |           pokierował Dobek, aby się jeszcze piechocie i jeździe przypatrzyć.
230   3,  28 |          Hengo, nie domyślający się jeszcze niebezpieczeństwa, gdy drugi
231   3,  28 |         trupa oddalić.~Miotając się jeszcze Hengo coraz słabszym odzywał
232   3,  28 |          drzewa, jakich długo potem jeszcze używano.~Jesiennego dnia
233   3,  28 |             tak jako mnie widzicie, jeszcze śmierdzę Niemcami.~Wszyscy
234   3,  29 |        puszczy od Pomorza.~Nie było jeszcze południa, dzień jesienny
235   3,  29 |     nadchodził nocy, w lasach stała jeszcze na liściach rosa, w polu
236   3,  29 |         stał a patrzał, nie wydając jeszcze rozkazów.~Zrazu w cichości
237   3,  29 |      szeregami. Polanie cicho stali jeszcze.~Obok Piastuna sześciu wojewodów,
238   3,  29 |      miedziane dawne, które dziadom jeszcze służyły.~Drugi przy nim,
239   3,  29 |             w którego włosach jasne jeszcze, dawniej rude włosy pasami
240   3,  29 |            z lasu płynąc mnożyć się jeszcze nie przestawała, jakby ją
241   3,  29 |           mieszał się i rozsypywał, jeszcze nie podzielony. Niemcy,
242   3,  29 |            hamował. Na ziemi leżący jeszcze się dusili i mordowali,
243   3,  29 |         chyliło, wrzawa i bój trwał jeszcze, ale Pomorców niedobitki
244   3,  29 |            szałem dobijały tych, co jeszcze drgali i jęczeli.~Ostatnie
245   3,  29 |           niebu zwróconą, jakby się jeszcze dźwignąć chcieli, sparci
246   3,  29 |          słuchająca ciżba wołała:~- Jeszcze, mów jeszcze, mów więcej!...~
247   3,  29 |        ciżba wołała:~- Jeszcze, mów jeszcze, mów więcej!...~Późno w
248   3,  29 |      zamilknąć Doman, a bogom chcąc jeszcze złożyć obiatę do chramu
249   3,  29 |          się ty wijesz i kręcisz?~- Jeszcze mi wczorajsza bitwa szumi
250   3,  30 |          rzekł, tak się stanie.~Ano jeszcze nie pora okopy sypać i drzewo
251   3,  30 |           ojczyce. - A dziś kmieci, jeszcze starszych na tej ziemi ojczyców,
252   3,  30 |          starszyzna daje swe głosy.~Jeszcze po sobie patrzali, gdy z
253   3,  30 |          panią uczynić.~Dobek leżał jeszcze na Lednicy ze swą raną,
254   3,  30 |        zobaczenia Dobka, który choć jeszcze dobrze nogą nie władał,
255   3,  30 |             wesoło - ale on biedny, jeszcze się nie wylizał z rany.
256   3,  Dop|        mroków pierwobytu, obdarzony jeszcze całą potęgą z kolebki wyniesioną,
257   3,  Dop|         swych i przyjmuje wyzwanie.~Jeszcze raz Rytogar stara się ją
258   3,  Dop|           wsławił niczym, następuje jeszcze jeden Popiel, którego dwudziestu
259   3,  Dop|            Lecha i Popiela, wzmogło jeszcze jej znaczenie i przewagę...~
260   3,  Dop|           Mieli tylko jednego syna.~Jeszcze za życia Popiela raz dwaj
261   3,  Dop|   Krzywoustego, w innych późniejsze jeszcze tkaniny, na ostatek rękę
262   3,  Dop|             głównie rysy podań ludu jeszcze dziś są widoczne. Na próżno