Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |            pewnie, czy bród znajdzie, bo oczy utopił w wodzie, jakby
  2   1,  1  |               i znać uwięzła w ciele, bo choć w szybkim biegu ugięła
  3   1,  1  |               Rana jego głębsza była, bo płachty nie wstrzymały strzały.
  4   1,  1  |           precz, ukazując im zagrodę, bo warczały i zęby szczerzyły
  5   1,  1  |               nas i na całym świecie, bo one woli nie mają.~- Nie
  6   1,  2  |             Nie ma się go co obawiać, bo kto za zyskiem goni, temu
  7   1,  2  |             starym bez zamka żadnego, bo ich nigdy nie zawierano.
  8   1,  2  |               bursztyn i skóry macie, bo wam tu do morza bliżej,
  9   1,  2  |               uczymy kamień szanować, bo go pierwsi bogowie pokazali,
 10   1,  2  |            Znać było dostatek w domu, bo i nabiału nie brakło, zwierzyny,
 11   1,  2  |             zwyczaj dziwnie patrzano, bo krom chleba dużego wszystko
 12   1,  2  |               sakwy zrzucić w szopie, bo się nazajutrz do dnia w
 13   1,  3  |            podnosił głowę ku barciom, bo ich tu pełno było na drzewach,
 14   1,  3  |             Niemca. - Wam to na rękę, bo was pewnie i wasze sakwy
 15   1,  3  |                łaskę u niego zyszczę, bo pan jest sprawiedliwy...
 16   1,  3  |             smerda.~- Kneź z kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem
 17   1,  3  |        człowieka - i skórę na kożuch, bo mi się mój dobry podarł
 18   1,  3  |         opodal stojąca ręce załamała, bo choć parobczak synem jej
 19   1,  3  |              a ja bym i sam im dał... bo mi tak było potrzeba. I
 20   1,  3  |               drugich - mówił stary - bo masz oczy i język, bo więcej
 21   1,  3  |                 bo masz oczy i język, bo więcej nas kochasz niż drudzy,
 22   1,  3  |               nas kochasz niż drudzy, bo ja tobie ufam i miłuję cię.
 23   1,  3  |           wiele, napatrzysz, dowiesz, bo cię się strzec nie będą...
 24   1,  4  |               żal mu było wszystkich, bo ku chacie spoglądał, ale
 25   1,  4  |             Wszyscy jechać spieszyli, bo im się zdało, że deszcz
 26   1,  4  |             musi spieszyć z powrotem, bo gdy kury zapieją, zamyka
 27   1,  5  |         gromada do koni zraz ruszyła, bo czas było w dalszą drogę.
 28   1,  5  |              mająca wnijścia od dołu, bo do niej dostawano się tylko
 29   1,  5  |               litości też nie prosił, bo wiedział, że jej tu nie
 30   1,  5  |             weseli - mówił pachołek - bo tak się zawsze u niego zaczyna,
 31   1,  5  |              da sobie im podchmielić, bo po pijanemu łatwiejsza sprawa...
 32   1,  5  |            postoi, mocniejszy będzie, bo mu ludzkie czaszki za podwaliny
 33   1,  5  |                I obyczaj załabiański, bo kneź swobody mirów i gromad
 34   1,  5  |         swojej krwi mieć tu nie chce, bo się jej boi... Któż wie?
 35   1,  5  |       śmiechem - albo też towarzysze, bo z wieży nigdy nie zlatują.
 36   1,  5  |             zwijają się niespokojnie, bo czas, aby im rzucono strawę...
 37   1,  6  |             myśl wesołą i miód stary, bo biesiada, szmerem głośnym
 38   1,  6  |               razą temu pogrzebowi... bo czeladź bawiła się tym ciskaniem
 39   1,  6  |   poczęstowanie już chciał odchodzić, bo się lękał o własną głowę,
 40   1,  6  |            wysunąwszy się zza stołba, bo go sen nie brał, podkradł
 41   1,  6  |         suknię go ciągnął gwałtownie, bo Niemca do knezia wołano.
 42   1,  6  |             Wolę się obejść bez nich, bo darmo nie pójdą i gębę im
 43   1,  6  |            Człowiecze dobry - rzekł - bo mi się zda, że złym nie
 44   1,  6  |               gdzie na nocleg stanie, bo dniem jednym do zagrody
 45   1,  6  |              rękę i wwiodła do sieni, bo w izbie wciąż się śpiewy
 46   1,  7  |              fartuchem łzy ocierając, bo czuła, że coś w tym groźnego
 47   1,  7  |          chałup stały nie pozamykane, bo taki był zwyczaj po całej
 48   1,  7  |             dalej, kędy jechać mieli, bo naokół w swoim mirze i opolach
 49   1,  7  |            mało kto w gościnie bywał, bo czeladź u wrót cisnęła się
 50   1,  7  |         wesoło - ale się i smucę też,~bo zamiast stare kości trząść
 51   1,  7  |               oczach domostwo śmiało, bo ściany były wybielone i
 52   1,  7  |         Niewiast cale widać nie było, bo się te przed obcym kryły...
 53   1,  7  |           niewiasty nie gospodarzyły, bo ognisko, w pośrodku z kamieni
 54   1,  7  |              rzekł:~- Hej, hej! dawno bo należało na to gniazdo osie
 55   1,  7  |              nim z garstką wystąpimy, bo nas zduszą.~- Nie inaczej
 56   1,  7  |             skoczyło całe psów stado, bo myśliwiec był wielki. Obsiadło
 57   1,  7  |              nie w smak młode pieśni, bo są płoche. Czymś byśmy was
 58   1,  7  |           lasu.~Ucieczka była trudną, bo zewsząd ludzie zabiegali.
 59   1,  8  |             do niej się liczyć mogła, bo tak się z nią po staremu
 60   1,  8  |        pogrzebach Piastun rej wodził, bo najlepiej wiedział: i jakie
 61   1,  8  |              gdy go doma nie zastali, bo często w lesie barcie swe
 62   1,  8  |        nienawiść. Lecz nie tykano go, bo się wpływu jego na innych
 63   1,  8  |          miewali nieraz po kilka żon, bo zwyczaj tego nie bronił,
 64   1,  8  |          gdzie pod drzewy, na uboczu, bo wasz dwór na oczach, ludzi
 65   1,  8  |               na grodzie i w okolicy, bo podpatrywał, podpełznąć
 66   1,  8  |        pięściami nam grożą pod nos... bo wiedzą, że knezie z sobą
 67   1,  9  |            niespodzianie nie rzucili, bo im jeszcze nie dowierzano.
 68   1,  9  |            komu o pogrzebie pomyśleć, bo niewiasty wszystkie jeszcze
 69   1,  9  |            kamienie gotować do grobu, bo ciała nie chciano długo
 70   1,  9  |               Dać mi jej nie chcecie, bo może od drugiego lepszego
 71   1,  10 |          dwoje uszów słuchać musiało, bo rozmowy pod samym dębem
 72   1,  10 |             Myszami i Myszkami zwano, bo wielu z nich to imię nosiło...
 73   1,  10 |              i naradzać się po cichu, bo się lękali już zwolenników
 74   1,  10 |           Gwar i wrzawa nie ustawały, bo nie dosyć było powiedzieć:
 75   1,  10 |               którego krew mu ciekła, bo w nim strzała uwięzła. Parobczak
 76   1,  10 |                kmiecie, mruczeć wara! bo mu Niemiec da swe miecze
 77   1,  11 |              Tak... do ciebie, Żywia, bo ja swatów nie będę znała...
 78   1,  11 |               Darmo o nim i nie myśl, bo go nie ma - rzekła Jaruha -
 79   1,  11 |            sama bym go wziąć musiała, bo tu nie ma ani źródła, ani
 80   2,  12 |               musiały być obłamywane, bo w tych, które na ziemi leżały,
 81   2,  12 |              i zamilkł; milczeli oba, bo chór śpiewał za nich pieśń
 82   2,  12 |               lasowi, w stronę dworu, bo jednej Dziwy i Żywii nie
 83   2,  12 |            Słońce w morzu się kąpało, bo na wesele iść miało... Wiodą,
 84   2,  12 |       niekiedy krzyk dał się słyszeć, bo parobcy rzucali się na dziewczęta,
 85   2,  12 |        poczęła cicho dziewczyna - ja, bo moja dola inna niż wasza!
 86   2,  12 |        poszedł sam nie wiedząc dokąd, bo mu się wcale skakać i ścigać
 87   2,  12 |               dyszał, marzyły mu się, bo z wolna sen za powieki go
 88   2,  12 |        okolicy i gospodyń postrachem, bo łatwo jej było mleko odjąć,
 89   2,  12 |            ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie wstanę, a muszę
 90   2,  12 |               cię prowadzić nie mogę, bo mi do chałupy czas.~- Nie
 91   2,  13 |          godzi zdradzać tę tajemnicę, bo dla mężczyzny rana przez
 92   2,  13 |             stojąc, za nimi patrzała, bo wyszli ze dworu na podwórko.~-
 93   2,  13 |       oburzony.~- Doman z konia padł, bo go srodze raniła, nie wiem,
 94   2,  13 |               znać tego sobie życzył, bo się zaraz do gospodarza
 95   2,  13 |             to wiemy. Ano, omylą się, bo nas jest dużo też, co staniemy
 96   2,  13 |               pójdą wszystkie z nami, bo to ich sprawa, pojednają
 97   2,  13 |             musiał, drugich namawiać, bo go był kneź znać wysłał,
 98   2,  13 |           musiał się dostać do dworu, bo go rany niezmiernie bolały.~
 99   2,  14 |        podróżni powitali je pokłonem, bo i ono, jak ostrów, święte
100   2,  14 |         Rzucił się jej Sambor do nóg, bo ją od dziecka szanował i
101   2,  14 |               jeszcze widać nie było, bo go gęstwina zasłaniała zielona.
102   2,  14 |          wschodach. Ciemniej tu było, bo drzewa i opasanie światło
103   2,  14 |            ogarnęła ją na chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic dojrzeć
104   2,  14 |               Dziwa postawszy chwilę, bo w niej czerwonych oczów
105   2,  14 |             mu, wróż mu wszystko złe, bo człowiek niedobry. Wyniesiem
106   2,  14 |               tykać chramu ani ognia, bo my się też ważyć możemy
107   2,  15 |             mogła. Kneź go też lubił, bo mu się jak kot łasił. Gdyby
108   2,  15 |        których miał ząb, nie znalazł, bo ich gromada na zamek puścić
109   2,  15 |                toście wy źle poczęli, bo ja tu równych nie znam krom
110   2,  15 |        smakuje, co się u nich dzieje, bo to naród łupieski, a kędy
111   2,  15 |              powstała wrzawa ogromna, bo z tyłu nadbiegła dwornia
112   2,  15 |        niezdarny. Nie gotów do waśni, bo się jej nikt nie spodziewał,
113   2,  15 |              dwóch chwyciło pod ręce, bo się skłonił i na ziemię
114   2,  15 |            ona śmiać się była zwykła, bo jej to pochlebiało.~Mucha
115   2,  15 |          Stała ona właśnie w miejscu, bo stróż dla zamkniętego w
116   2,  15 |           milczenie to niepokoiło ją, bo dozwalało posądzać, że jej
117   2,  15 |                rzekła - i miej rozum, bo go tu wiele potrzeba. Jedź
118   2,  16 |             Leszek - ja nie wiem nic, bo jedną chwilę tylko pamiętam,
119   2,  16 |            wiedziono ich milczących - bo się znać tak uprzejmego
120   2,  16 |             trzeba, co lepiej czynić, bo naprzeciw wieców i gromad,
121   2,  16 |             swój ród nie pociągniemy, bo swoją krew, jaka ona jest,
122   2,  16 |             na kmieciów nie pójdziem, bo nam zdrowie miłe i życie.
123   2,  16 |           biesiada. Brunhilda wyszła, bo się dzbany wypróżniły, i
124   2,  16 |             więc trupy chyba posadzą, bo noga stąd nie wyjdzie żywa.
125   2,  16 |             aby ich psy nie wywlekły, bo się padłem potrują. Psów
126   2,  16 |               odzierać zaczęli trupy, bo odzież im się dostać miała.~
127   2,  17 |               zawiązaną szyją, blady, bo mu się jeszcze rana nie
128   2,  17 |         Pozbył się Mściwoja i Zaboja, bo mu oni w żywe oczy powiedzieli,
129   2,  17 |         Miłosz - ano wybierać trzeba, bo was jak stado owiec rozpędzą.
130   2,  17 |               Myszkowie i znać Wizun, bo słowa nie mówił, chmurno
131   2,  17 |             wiem, że mi nie powiecie, bo wiary u was nie mam. Jedno
132   2,  17 |               jednak kubka nie śmiał, bo kneź by się obraził.~Nisko
133   2,  18 |       wszystkie strachem przejmowały, bo na zdrowie i życie czyhały.~
134   2,  18 |           Znano ją dobrze na grodzie, bo i tam przychodziła ziele
135   2,  18 |               mój strach przebaczyła, bo jak nie...~- Nie mam nic
136   2,  18 |           jakim czarem nie szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha
137   2,  18 |              łowy może dać szczęście, bo ona się na wszystkim zna.~
138   2,  18 |              starając uśmiechnąć się, bo się Chwostka lękała bardzo.
139   2,  18 |               tam... - Dlaczego?~- E! bo tam niedobra siedzi zwierzyna..~
140   2,  18 |             wkoło i wahała się.~- Co, bo nie rozumiecie, kiedy mówię,
141   2,  18 |        zawołał popędliwie - ilu?~- Ja bo liczyć nie umiem - odezwała
142   2,  18 |          niego zajść i spocząć można, bo ni mnie, ni miłości waszej
143   2,  18 |            was i ścigano... - dodał - bo gość dla mnie święty...~
144   2,  18 |            lesie i nie da sobie rady, bo mu się rozbiegli ludzie,
145   2,  18 |          trwało pojenie koni i ludzi, bo Myszkom wyniesiono miodu.
146   2,  18 |         miłości dla was uczyniłem to, bo nie miłuję was, ale dla
147   2,  19 |             porę mu ona przychodziła, bo synaczek dorastał, a obyczajem
148   2,  19 |        Polańskich lub zza Łaby nawet, bo coś jakby niemieckiego ubranie
149   2,  19 |               wrogiem nazywać nikogo, bo miłować jest prawem, miłować
150   2,  19 |       zapragnęli, aby pokój wyjednać, bo Niemców siła jest wielka
151   2,  19 |           świat, a gdy się to stanie, bo idzie z potęgą wielką, nie
152   2,  19 |             musi i rozkrzewić bujnie, bo u nas już przed wieki te
153   2,  19 |         wierząc w niego, lękając się, bo im złego czynić bronił,
154   2,  19 |               było wprawdzie zapasów, bo komory pełne były i zasobne,
155   2,  19 |          darów żadnych nie przyjmują, bo na ubóstwo przysięgali.
156   2,  19 |            nie była, westchnął każdy, bo go ona z chaty jego wyganiała,
157   2,  20 |            chatę znano naokół daleko, bo ludzie się nigdzie nie zaopatrywali
158   2,  20 |               żaden być, jeno zdunem, bo mieli upodobanie i poszanowanie
159   2,  20 |              przestać lepić i kręcić, bo miał z czego tyć pod dostatkiem.
160   2,  20 |         swojego rzemiosła nie rzucał, bo je lubił i pysznił się z
161   2,  20 |               przy piecu góra wielka, bo na nią dziadowie jeszcze
162   2,  20 |              położyć nie omieszkiwał, bo go tu z innych krajów jeszcze
163   2,  20 |               to było łatwo przyszło, bo w chacie dostatek miał wielki
164   2,  20 |        szczególnie dla umarłych.~Było bo w czym wybierać, począwszy
165   2,  20 |               ludzie, że dziecinniał, bo się nimi czasem bawił jak
166   2,  20 |              Stary popatrzał na nich, bo ciekaw był wszystkiego,
167   2,  20 |              z nią? - zapytał Mirsz - bo coście się, słyszę, wy na
168   2,  20 |                Niewiasty ci potrzeba, bo bez niej nie wyżyje człek.~-
169   2,  20 |           Dziewczę było wypieszczone, bo ani około roli bardzo, ani
170   2,  20 |          chodziło, lubiła się stroić, bo wiedziała, że była piękną,
171   2,  21 |       świetlicy. Kneź leżał na ławie, bo tej nocy spać nie mógł~po
172   2,  21 |             wieży stos każę zażegnać, bo się ich nie boję.~Kneźna
173   2,  21 |               się słońcu, a pożegnaj, bo go nie zobaczysz więcej!~
174   2,  21 |           nimi? Ogniem ich nie pożyć, bo kamień mu się nie da; siekierami
175   2,  21 |         kretem do niego nie podkopać, bo głęboko w ziemi siedzi,
176   2,  21 |                 ginąć nam nie dajcie, bo i was ta czerń plugawa wygubi!~
177   2,  21 |           pomyśleć nawet było trudno, bo nie na długo drzewa by stało.
178   2,  21 |              kości zbierając ogryzał, bo znać był głodny. Przysiadł
179   2,  21 |            rzekł w końcu niewyraźnie, bo mówić trudno mu było. Strzała
180   2,  21 |               zacięty bój we wnętrzu, bo ściany jęczały tłuczone.
181   2,  21 |             powietrza usty otwartymi, bo wargi miały rozemknięte
182   3,  22 |             człek przodować nie chcę, bo się na siłach nie czuję...
183   3,  22 |        potrzeba, miły ojcze - rzekł - bo się u nas nie na pogodę,
184   3,  22 |              nowego niebawem obierać, bo pomsta za Pepełka nadciągała.~
185   3,  22 |                wtargną z nimi prędko, bo ich długo prosić nie trzeba.
186   3,  22 |              z nienawiści ku Niemcom, bo nad granicą połapawszy niewolnika,
187   3,  22 |              dobrze do pszczół szedł, bo tam w lesie ja wiem, com
188   3,  22 |              Przecie wybierać trzeba, bo nam niewybrany na kark siędzie.~
189   3,  22 |         podjechał do wrót z pokłonem, bo starego wszyscy szanowali.~-
190   3,  22 |                 Porwałem Wisza córkę, bo mi się srodze podobała...
191   3,  22 |              Przyszedłby może ze mną, bo ja różne rzeczy w worku
192   3,  22 |              pająka, byle nie mrówkę, bo one wszystkie czarne, a
193   3,  22 |            niczym lub gorzej jeszcze, bo ci, co nań przybyli druhami,
194   3,  22 |           cieszyli się z wszystkiego, bo niejeden już głowę ku nim
195   3,  22 |        cieszyli, że knezia nie mieli, bo danin, osypów i służby do
196   3,  22 |                Ludzie też baczniejsi, bo doświadczeńsi, więcej się
197   3,  22 |               doświadczenia i rozumu, bo w ciągu życia dalekie zwiedzał
198   3,  22 |              nich pukać i prosić się, bo u każdej stróż stoi czujny
199   3,  22 |           głowy, to zginiemy wszyscy, bo nas po jednemu wybiorą,
200   3,  23 |             aby dalszą zaprzeć drogę, bo każdy dzień ludzi wielu
201   3,  23 |           tyle, że rachować przestał, bo mu siec było pilno. Nie
202   3,  23 |              nimi. Jęczeć nie śmieli, bo słabych zabijano... Niewiasty
203   3,  23 |             zająć ich nie było można, bo by zawczasu popłoszono,
204   3,  23 |              Zwycięstwo było wielkie, bo Kaszubów mało co, podając
205   3,  23 |            zaprzegnę, za wołu stanie, bo silny. Niech żywie, śmierci
206   3,  23 |          mojej naprawy dlań nie chcę, bo naszym gościem bywał.~Ludkowa
207   3,  23 |          wcale winnym nie był zdrady, bo go kneziowie z sobą gwałtem
208   3,  23 |           okazywał. Iść tylko musiał, bo mu śmiercią grożono. Wiary
209   3,  23 |          obdzielać i w czym wybierać, bo łupieski żołnierz niósł
210   3,  23 |         witano tego posła zwycięstwa, bo łuna widziana nocą strach
211   3,  24 |            Ludka znowu doma nie było, bo zdawszy jeńców za Dobkiem
212   3,  24 |         śmieją, może i ja poweseleję, bo mi jakoś nieraźno... Weźcie
213   3,  24 |             dziewcząt robił mężatki", bo go przy weselach dużo spijano.~
214   3,  24 |       nieskuteczne?... Dajże mi piwa, bo w gardle zasycha... Dziewczę
215   3,  24 |           rękę też, która kij trzyma, bo to tak jak trzecia noga...~
216   3,  24 |           szczuł sobakami z podwórza, bo młode ściskał, a starych
217   3,  24 |             się powstydzić nie mogła, bo wszystkie były hoże, młode,
218   3,  24 |            ustawały pieśni na chwilę, bo każda godzina tych dni uroczystych
219   3,  24 |        któremu się wszyscy dziwowali, bo było niby z lodu, a słońce
220   3,  24 |             Zanucono pieśni chmielne, bo też chmiel w głowach panowanie
221   3,  24 |              do woli czerpał z kadzi, bo w taki dzień każdy gościem
222   3,  24 |             dosłyszeć nie było można, bo i dudarz grał donośnie,
223   3,  24 |             pieśniarzy nie cierpieli, bo oni śpiewali o starych,
224   3,  24 | naplądrowawszy, o Lednicy nie myśląc, bo na nią przeprawa była trudną,
225   3,  24 |          przytrzymywał ją za koszulę, bo rękami skrępowanymi nie
226   3,  25 |            jakby go sama fala niosła, bo wiatr dął z tamtej strony.
227   3,  25 |           Było jej tu dosyć dogodnie, bo pielgrzymi ciągle jej potrzebowali
228   3,  25 |              ciągnęła powoli Jaruha - bo też to kmiecia córa, a dla
229   3,  25 |            dziewka, co ranę zadała... Bo mówią tak, że nie pomszczona
230   3,  25 |                mary i nocnice płoszę, bo ja sama wiedźma jestem!~
231   3,  25 |               mogła, i kawałka mięsa, bo z tego posiłek najlepszy...
232   3,  25 |          kawałek, płotkiem ogrodzony, bo nie każdemu wchodzić tam
233   3,  25 |             zawołał:~- Dawajcie jeść, bo mi się bardzo dobrze spało.
234   3,  25 |          wstaje z suknią przydeptaną, bo ją nogą ucisnął.~- Znalazłem
235   3,  26 |               przybywali ze skargami, bo się im już Pomorcy dali
236   3,  26 |              nam, ojcze, ratujmy się, bo oto giniemy! Mówiliśmy już
237   3,  26 |       czekając, a mały Ziemko płacze, bo go jakby w niewoli trzymają!
238   3,  26 |             Piastun szli razem nazad, bo się już im ani opierał,
239   3,  26 |          dzień uczyniono świątecznym, bo przyniósł z sobą nadzieję
240   3,  27 |               konie zostawić musieli, bo w zaroślach coś migało.~
241   3,  27 |             niebezpieczeństwem życia, bo my, tutejszego pana dziedzice,
242   3,  27 |             kazał zabić syna twojego, bo mu się burzył i powstawał;
243   3,  27 |          powstawał; oślepił drugiego, bo szedł za nim i robił toż
244   3,  27 |        grodzie Hula zastępował wielu, bo ani koń zdziczały, ani żadne
245   3,  28 |             Gopło i zamknąć na wieży, bo tam go najłatwiej strzec
246   3,  28 |             już coś poczynał mieniać, bo choć go ze wszystkiego niemal
247   3,  28 |              sługi pod ręką nie miał, bo w domu wiele było niezdarnego
248   3,  28 |               przez się było obronne, bo je dwie rzeczki, spływające
249   3,  28 |       Oczekiwanie znużyło znać Dobka, bo chwyciwszy oszczep, rzucił
250   3,  28 |           proste, lepszym teraz było, bo wojewodowie i ich tysiącznicy
251   3,  28 |         widocznie wysilonego podróżą, bo się na nogach chwiał stojąc.~-
252   3,  29 |              ręku, a siekierę u pasa, bo wodzowie owych czasów nie
253   3,  29 |               do najmilszej słodyczy, bo wiedział, że krwi zakosztuje.~
254   3,  29 |      uśmiechniętymi, strojny pięknie, bo się lubił ubierać i błyskotkami
255   3,  29 |             pobiegła zaczerpnąć wody, bo do źródła przystęp był trudny.~
256   3,  29 |        wymknęła.~Nie mógł też odejść, bo kołem otaczali go nagląc,
257   3,  30 |           upokarzającą była ta zgoda, bo dawniej panując, dziś się
258   3,  30 |            wstał, ręce doń wyciągnął, bo kochał zawsze wychowańca
259   3,  30 |             Dziwę znaleźć spodziewał, bo najczęściej przy ogniu przesiadywała.~
260   3,  30 |              byłem, miód, piwo piłem, bo każda stara baśń tak się
261   3,  Dop|              umiejąc uderzać w trąby. Bo komu obca jest wojna, słuszna,
262   3,  Dop|            można mu tego mieć za złe, bo każdemu pokoleniu zdawać