Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |              Poranek wiosenny świtał nad czarną lasów ławą otaczającą
  2   1,  1  |      nabrzmiałych pączków rozwitych. Nad strumieniami wezbranymi
  3   1,  1  |      roztapiające się w dnia blasku. Nad strumieniami i łąkami jak
  4   1,  1  |              dzień...~U skraju lasu, nad rzeką leniwą, która go przerzynała,
  5   1,  1  |          kamień wyżłobiony jak misa, nad nim drugi stał gruby i niezgrabny...
  6   1,  1  |           nie było... Cisza panowała nad lasami, drzewa tylko uroczyście
  7   1,  1  |       ściągnął i polecieli gęstwiną, nad brzegiem się ciągle trzymając,
  8   1,  1  |         znikła, wir tylko było widać nad powierzchnią wody. Minęli
  9   1,  1  |         okolica - bór ciągle szumiał nad rzeką. Gdzieniegdzie w piasku
 10   1,  1  |        uwiesiła się na suchej gałęzi nad głową starego, pochyliła
 11   1,  1  |           powietrzu i wróciły krakać nad nimi... Gerda z głową zwieszoną,
 12   1,  1  |         zwieszoną, na rękach sparty, nad końmi czuwał. Las milczał -
 13   1,  1  |            boru ściany - gdy w dali, nad zaroślami, pokazał się słup
 14   1,  1  |         stary, wysoki, gęsty, a łąka nad rzeką zwężała, płynącą ścieśnionym
 15   1,  1  |           pokryły całą siecią gęstą. Nad oczyma siwymi dwa krzaki
 16   1,  2  |         pośrodku się wznosiła, wyżej nad inne szopy - drzwi do niej
 17   1,  2  |             białym płótnem okryta...~Nad nią wisiały wianki już poschłe
 18   1,  2  |      zbliżyły tak, iż prawie głowami nad ławą zawisły, pożerając
 19   1,  2  |              tymi, co tu u Odry i co nad Łabą siedzą, i z Pomorcami,
 20   1,  2  |             matkę pod nogami, słonko nad głową, wodę w strumieniu,
 21   1,  2  |            rodziły tak jak na wiosnę nad strumieniem kwiaty. Gdy
 22   1,  2  |             duchy latają unosząc się nad strumieniami, nad jeziory,
 23   1,  2  |        unosząc się nad strumieniami, nad jeziory, nad górami i wąwozy -
 24   1,  2  |           strumieniami, nad jeziory, nad górami i wąwozy - Dziwa
 25   1,  2  |            na tych samych kamieniach nad wodą. W łozach śpiewały
 26   1,  2  |             łozach śpiewały słowiki, nad błotami zwijały się czajki
 27   1,  3  |        siedzi... Gdyby do jego grodu nad jeziorami nie było daleko,
 28   1,  3  |         Jestże ci kneź... na grodzie nad jeziorem, a do niego w dzień
 29   1,  3  |            róg wyjmując z zanadrza - nad tę jedną. Gdy się głos rozejdzie
 30   1,  3  |              widzieć nie dopuszczały nad wierzchołki, nad które mało
 31   1,  3  |         dopuszczały nad wierzchołki, nad które mało starszych samotnie
 32   1,  3  |              pochwie, na plecach łuk nad głowę się podnosił i łubiany
 33   1,  3  |             mógł już z brzegu rzeki, nad którą jechał, zobaczyć Wisza,
 34   1,  3  |            wrota szedł, i wywiódł go nad rzekę.~Księżyc wschodził
 35   1,  3  |             rzekę.~Księżyc wschodził nad lasami. Siadł stary milcząc
 36   1,  3  |              Wrócicie, wrócicie, gdy nad Gopłem łuna stanie, trupy
 37   1,  3  |             kiedy zrąb nowy postawią nad Lednicą u jeziora. Powrócicie
 38   1,  4  |           się dzień obiecywał.~Niebo nad rankiem szare chmury okryły,
 39   1,  4  |          wyprzedzając się i kłębiąc. Nad błotami stały gęste opary,
 40   1,  4  |         wolna ciągnąc zatrzymały się nad chałupą i poleciały dalej
 41   1,  4  |             już nic, tylko słup dymu nad zagrodą wzbijający się ku
 42   1,  4  |              zbiła się na zachodzie, nad głowami podróżnych wyjaśniło
 43   1,  4  |              dymiło się w chiżynach, nad rzeką spotykali gęsto wygasłe
 44   1,  4  |              się przyglądać krajowi, nad nim jak rzęsy sterczały
 45   1,  4  |           starszyzna pod święty dąb, nad święty zdrój, na horodyszcze
 46   1,  4  |         radzi: Królu - wojsko postaw nad Dunajem. Nie zwojuje ludu
 47   1,  4  |           nie ma już smoka na ziemi.~Nad smoczą jamą na górze gród
 48   1,  4  |       Wiedźcie mnie do Wisty brzega, nad głębinę, nad wir wielki. -
 49   1,  4  |           Wisty brzega, nad głębinę, nad wir wielki. - Rzekła i w
 50   1,  5  |              zachodzące przeglądało. Nad wodami jego ptastwo unosiło
 51   1,  5  |          który okolicy panował. Stał nad brzegiem samym, posępny
 52   1,  5  |              radośnie i podnosząc je nad głowę.~- Mów, mów mi o nich
 53   1,  5  |              Nie mogą być piękniejsi nad nich! - odpowiedział Hengo -
 54   1,  5  |              wołami, znęcają się jak nad psami. Psom kneziowskim
 55   1,  5  |           małą dziurę w murze, która nad ziemię wychodziła.~- Synowca
 56   1,  5  |       wywoływał to skomlenie dziwne. Nad jeziorem księżyc czerwony
 57   1,  5  |     Parobczak, który wczoraj słuchał nad rzeką słowika, dziś tu karmił
 58   1,  5  |              ich gromada podlatywała nad wieżą.~Sambor popatrzał
 59   1,  6  |       zaczynało, księżyc się wznosił nad jeziorem. Na dworze cisza
 60   1,  6  |              zerwawszy się poleciały nad wodę i zaczęły krążyć nad
 61   1,  6  |            nad wodę i zaczęły krążyć nad nią podniósłszy krzyk i
 62   1,  6  |                za brody wieszać każę nad drogą... Jam tu jeden pan
 63   1,  6  |            dzień już był biały, stał nad nim Gerda i za suknię go
 64   1,  6  |           pani, znać ulitowawszy się nad nim, wysłała jedną z dziewek
 65   1,  6  |           Dopóki wieżę szarą i kruki nad nią latające widać było,
 66   1,  6  |       deszczu zimnego. Ulitowano się nad nim. Jeden z parobków, nie
 67   1,  6  |     przyniosła, stała jeszcze z dala nad lasami, po ciemnej jej szacie
 68   1,  6  |           latały pioruny wężami, ale nad dworem śmiało się niebo
 69   1,  7  |       milczeniu. Długi kawał jechali nad rzeką. W jednym miejscu
 70   1,  7  |          kilka nędznych chałup stało nad wodą, na kołkach sieci wisiały,
 71   1,  7  |       wyglądały, na pół w ziemi, pół nad nią, a biedniej jeszcze
 72   1,  7  |             obszerny z zagrodą i dym nad nim.~Ujrzawszy domostwo
 73   1,  7  |              w nas szukają. Chwostek nad Gopłem dokazuje. Dwa dni
 74   1,  7  |         gniazd i wiewiórek, które im nad głowami szeleściały...~Wnętrze
 75   1,  8  |              dawniej daleko za Łabę, nad Dunaj; za Dunajem, nad sine
 76   1,  8  |               nad Dunaj; za Dunajem, nad sine morze i na zachód aż
 77   1,  8  |          zlitowaliście się nade mną, nad którym nikt się nie ulituje,
 78   1,  8  |          swej zagrody. Drugiego dnia nad wieczór byt już u wrót,
 79   1,  8  |        wróżbę uważano, rozpoczynały.~Nad rankiem gromadka parobków
 80   1,  8  |            parobków ściągnęła z osad nad rzeką i z lasu - lud zdziczały
 81   1,  9  |         drudzy.~Tymczasem w krzakach nad rzeką smerdzie obmywano
 82   1,  9  |              zapadł zupełny, ucichło nad rzeczką, jak gdyby po walce
 83   1,  9  |             była bezsenna i łzawa... Nad rankiem już stary Wisz siedział
 84   1,  9  |            się pagórek żółty wzniósł nad popiołami Wisza...~Na żalniku
 85   1,  9  |               tak jak mąż jej władzę nad gromadką po ojcu odziedziczył.~
 86   1,  10 |          Niespokojne, zwijały się tu nad niezliczonymi gniazdami
 87   1,  10 |            się całym ciałem i zawisł nad czarnym otworem spoglądając
 88   1,  10 |         paszczęki, której białe zęby nad czołem mu sterczały. Zwierz
 89   1,  10 |           Myszki potrząsali obuchami nad głowy i pięści ściskając
 90   1,  10 |         nadłamanej gałęzi chwyciwszy nad nią, uwiesił się na niej
 91   1,  10 |              był sługą... Co jednego nad sobą nie chcieli... dwunastu
 92   1,  10 |         szukając wojaka, co by jeden nad wszystkim panował... Kraku,
 93   1,  10 |            kory, głowa się podniosła nad nią i Znosek z pokrwawioną
 94   1,  11 |        skrzydłami, począł unosić się nad łączką patrząc pod siebie,
 95   1,  11 |         niósł się ciągle to zniżając nad ziemię, to podnosząc w obłoki;
 96   1,  11 |        siedzi na straży... smok lata nad nią.., siedem lat trzeba
 97   2,  12 |       którego cześć paliły się ognie nad Adrią, nad Bałtem, nad Dunajem,
 98   2,  12 |          paliły się ognie nad Adrią, nad Bałtem, nad Dunajem, nad
 99   2,  12 |         ognie nad Adrią, nad Bałtem, nad Dunajem, nad Łabą, Wisłą,
100   2,  12 |             nad Bałtem, nad Dunajem, nad Łabą, Wisłą, Dniestrem,
101   2,  12 |               I na tej górze świętej nad jeziorem, kędy się z sąsiednich
102   2,  12 |       dziewcząt przepada w lesie!... Nad ranem, u świtania, gdy szał
103   2,  12 |               Szał czasem opanowywał nad ranem te gromady i dziksze
104   2,  12 |             w ogień patrzała. Sambor nad nią czuwał z dala, lecz
105   2,  13 |           zaczęła mruczeć, ręce obie nad nim podniosła przebierając
106   2,  13 |            co zawadzało. Myszko stał nad nim.~- Widzisz - rzekł -
107   2,  13 |           poczęła opatrywać, szeptać nad nią i spluwać na wszystkie
108   2,  13 |              zawiązawszy powlókł się nad ranem w las, aby go nie
109   2,  14 |              u Redów drugi, u Serbów nad Łabą Trygłowa trzeci, w
110   2,  14 |            zajmowały, a na pokładach nad nimi cała niegdyś osada
111   2,  14 |          chustą wiewała. Białe ptaki nad głową jej się niosły i kwiliły,
112   2,  14 |               Para kamieni sterczała nad wodą; dziewczę wysiadło
113   2,  14 |          żółto i czerwono. Na daszku nad wrotami wisiały wianki,
114   2,  14 |          zasłonę, która zaszeleściła nad jej głową.~Weszła. Tu ogarnęła
115   2,  14 |              sobą, jakby litując się nad nią. Głowami potrząsały
116   2,  14 |              dziewczynę. Trzymano ją nad nim długo. Czuła, jak się
117   2,  14 |            poczęła warcząc nadbiegać nad jezioro.~Pod nią widać było
118   2,  14 |            aż bóg piorunów przejdzie nad nią. Wioślarze w barce u
119   2,  15 |            więcej oni nie zrobią nic nad wrzasku wiele. Ano plemię
120   2,  15 |           daliśmy im czasu wojny moc nad sobą. Chcieliśmy, aby kneź
121   2,  15 |      trzymając w ręku. Pochyliła się nad Myszkiem i poczęła mu szyję
122   2,  15 |         kości - jęczał i przeklinał. Nad nim siedziała biała pani
123   2,  15 |         niemu, mówiła doń ubolewając nad nieszczęściem.~- Powiedzcie
124   2,  15 |              Powiedzcie ojcu, jak ja nad tym boleję, co się stało.
125   2,  16 |             jednego dnia posłyszałem nad sobą głos niewieści znany,
126   2,  16 |           nie pójdę - bom kneź i pan nad nimi, a z Pepełkiem nie
127   2,  16 |        zachmurzony, zwiesiwszy głowę nad kubek.~- Jeszcze do tego
128   2,  16 |           kubki nalewała.~Słońce już nad zachodem przez otwarte okna
129   2,  16 |             Wywlec za nogi i zakopać nad jeziorem za dworem. A głęboki
130   2,  16 |           nóg i ciągnęli na pagórek, nad jezioro. Starym kneziom
131   2,  18 |            niebie i ziemi, aby mu co nad głową nie zakrakało i drogi
132   2,  18 |          słyszał, ~poweselał, gdy mu nad głową zaszumiały gałęzie,
133   2,  18 |             z gniewu. Towarzysz stał nad nim z ręką przetrąconą oszczepem,
134   2,  18 |         człowieka więcej nie dobywać nad to, co on sam chciał dobrowolnie
135   2,  19 |           sznurami i stadami.~Stary, nad stołem sparty, zadumany
136   2,  19 |            oderwać od szarego stołba nad jeziorem, od grodu, przy
137   2,  19 |              gościnę... o dach tylko nad głowy nasze...~Stary silną
138   2,  19 |      nakrycie i poczęli coś szeptać, nad jadłem zastawionym czyniąc
139   2,  19 |         sobie zwarty nie pragnął nic nad to, aby się mógł w swych
140   2,  19 |      zrozumiał wyrazy i zamyślił się nad nimi.~- A więc - zapytał -
141   2,  19 |             przebaczenie win, opiekę nad słabymi. Tego Boga-Człowieka
142   2,  19 |         ująwszy nożyce przygotowane, nad czołem nieco włosów mu przystrzygł,
143   2,  20 |            chramu idący, na wzgórzu, nad jeziorem stało chat kilka,
144   2,  20 |              nic nie zdały, a tracił nad nimi dnie całe, gładził
145   2,  20 |              Wywróciliście też wieżę nad Gopłem i knezia z nią? -
146   2,  20 |    odpowiedziawszy kmieć powlókł się nad jezioro. Czółna stały u
147   2,  20 |       przechadzał, nadszedł i stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? -
148   2,  20 |              dnia tego, jedli cicho. Nad wieczór burza się z wichrem
149   2,  20 |           sucho. Doman został. Siadł nad jeziorem i dumał. Mila przez
150   2,  20 |              w wierzbie coś mruczał. Nad wieczorem podszedł kmieć
151   2,  20 |         Mirsz palcem ukazał na bory.~Nad borami, nad lasami gorzały
152   2,  20 |          ukazał na bory.~Nad borami, nad lasami gorzały łuny, jedna,
153   2,  21 |              prawił toż samo; trzeci nad wieczorem i oznajmił, że
154   2,  21 |         znają, jak u Sasów wojują...~Nad lasami, dolinami cisza była
155   2,  21 |             Nie będą śmieli!...~Wtem nad lasy, nad dolinami zarumieniło
156   2,  21 |            śmieli!...~Wtem nad lasy, nad dolinami zarumieniło się
157   2,  21 |             i poruszać... Mgła opada nad brzegami jeziora i kryje
158   2,  21 |         Patrzą z wałów we mgły i nic nad nie nie widzą.~Za mgłami
159   2,  21 |       Niebieskie ogniki, unosząc się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~
160   2,  21 |              Dym wciskał się oknami.~Nad wieczór począł pożar przygasać.
161   2,  21 |              pod wieżą, na grodzie i nad brzegami jeziora.~Myszkowie
162   2,  21 |              marnie ginąć tak miała. Nad niesforną tą kupą stali
163   2,  21 |              Wstał znowu dzień biały nad zgliszczami. Na lasy posłano
164   2,  21 |             Jęczeli Myszkowie bracia nad straconym. Posypali się
165   2,  21 |         wiatr przeleciał po dolinie, nad moczarami, w trzcinach zaszumiał
166   2,  21 |              zgliszcza Stróż stojący nad brzegiem postrzegł coś migającego
167   2,  21 |            pysk otworzył, trzeba się nad tobą ulitować chyba i jeść
168   2,  21 |       górnego wnijścia przystawiła i nad głowami wrota dla ochrony
169   3,  22 |              kmiecie ze wszech stron nad Gopło, jechali i Leszki
170   3,  22 |    utrzymania ludu w ładzie nie było nad niego... gdyby gorącością
171   3,  22 |            nienawiści ku Niemcom, bo nad granicą połapawszy niewolnika,
172   3,  22 |              drugich spotkać...~- Ja nad sobą innym nie dam przewodzić -
173   3,  22 |             wczora tamci o panowanie nad sobą.~Piastun siedział na
174   3,  22 |              się na zbór a sejm nowy nad Gopło. Pojechali Myszkowie
175   3,  22 |         utrzymując, iż Niemce doma i nad Łabą mieli roboty dosyć,
176   3,  22 |           Łabą mieli roboty dosyć, a nad Wartę się tak rychło wybrać
177   3,  22 |              Dnieprem, i po Tatry, i nad Dunajem, nad Łabą i Odrą,
178   3,  22 |             po Tatry, i nad Dunajem, nad Łabą i Odrą, i nad Morzem
179   3,  22 |          Dunajem, nad Łabą i Odrą, i nad Morzem Białym - ale wróżbitem
180   3,  22 |            szedłem na ostrów święty, nad Czarny Staw, na Jasmund,
181   3,  22 |           wszyscy, z czym kto ma, tu nad Gopło, a stąd razem ruszym
182   3,  22 |           się gromady powoli spływać nad brzeg jeziora. Wieść o napaści
183   3,  23 |          życie. Lasy, łozy i trzciny nad wodami za przytułek służyły,
184   3,  23 |             się dawały.~Pastwili się nad niewiastami i dziećmi pozabieranymi
185   3,  23 |           rzucił. Stado psów ujadało nad nimi. Jęczeć nie śmieli,
186   3,  23 |            wyrastając ponad puszczę, nad wzgórza - daleko i szeroko
187   3,  23 |             się ucztowanie i ofiary.~Nad świtaniem, wśród tej radości
188   3,  23 |           pobojowisko, łatwe by może nad biesiadującymi odniosła
189   3,  23 |         młodych Pepełka synów, który nad granicą za Łabą siedział
190   3,  24 |         jeńców za Dobkiem pośpieszył nad granicę, młodszy brat gospodarzył.~
191   3,  24 |              koło na tyce, zatknięte nad chatą, oznajmujące parobczakom,
192   3,  24 |            jak ona i wesołe, a żadna nad nią piękniejsza nie była.~
193   3,  24 |       pieniążków srebrnych i droższe nad nie może paski malowane,
194   3,  24 |       taneczników, jak gdy kania się nad stadem kuropatw uwiesi,
195   3,  24 |           uciekali. Niewiasty biegły nad brzeg ręce łamiąc i padając.
196   3,  24 |              tumanem kurzawy, pędząc nad jezioro. Niekiedy z tego
197   3,  24 |              u wierzb stały na stoku nad wodą. W dali już widać było
198   3,  24 |          Jeden z kneziów schylił się nad nim pięść podnosząc.~- Psi
199   3,  24 |             patrzał niemy. Stali tak nad nim, to popychając go, to
200   3,  24 |          gniewni. Znęcali się Niemcy nad nim długo, ale ścierpiał
201   3,  25 |            sine... Wizun przyklęknął nad nim.~- Doman! Dziecko moje!
202   3,  25 |             ale żył. Wizun, schylony nad nim, z wody go ocierał i
203   3,  25 |                cóż się stało?... Ha! nad ranem, nad ranem coś ich
204   3,  25 |             stało?... Ha! nad ranem, nad ranem coś ich nastraszyło.~
205   3,  25 |            nareszcie u brzegu ujrzał nad sobą znaną twarz starego
206   3,  25 |              się już nie pokazywała. Nad wieczorem na nią kolej przypadła
207   3,  25 |            potrzebne. Jaruha dopiero nad wieczorem, dowiedziawszy
208   3,  25 |             u króla, który ją kochał nad życie. Co tylko chciała,
209   3,  25 |              a jej się upodoba.~Więc nad dworem królewskim złote
210   3,  25 |           myślała, płakała noc całą, nad rankiem okno odsunęła i
211   3,  25 |              się namyśliła. U brzegu nad wodą tyle kamuszków leży...
212   3,  25 |              wodzie, pod ziemią, czy nad ziemią? Szedł tedy na brzeg
213   3,  26 |              trzymają! Zlitujcie się nad dzieckiem waszym a wracajcie.~
214   3,  26 |          młodszy z gości, uczyniwszy nad nim znak, na siwe włosy
215   3,  26 |     kłaniając się do kolan:~- Czuwaj nad nami, jakeś nad pszczołami
216   3,  26 |               Czuwaj nad nami, jakeś nad pszczołami swymi miał pieczę.
217   3,  26 |              nic nie ma pilniejszego nad nią. Na koń więc, kto może.
218   3,  26 |         wszelki.~Nie upłynęło więcej nad ćwierć miesiąca, gdy ponad
219   3,  27 |           ich nie wytępiono i zemsty nad nimi nie szukano.~Na wiecach
220   3,  27 |              dzieci, czuwając ciągle nad nimi. Dano mu dziewczę piętnastoletnie,
221   3,  27 |           choć młody, panem jestem i nad krajem, i nad wami. Przynajmniej
222   3,  27 |         panem jestem i nad krajem, i nad wami. Przynajmniej rodowi
223   3,  27 |      ujarzmili Dulebów i znęcali się nad nimi, niewiasty ich do wozów
224   3,  27 |           aby kneziów wydano.~Straż, nad bramę wyszedłszy, ujrzała
225   3,  27 |            Smerda już nocą przyszedł nad wrota i krzyknął starszyźnie,
226   3,  27 |         otworzyli wrota oblegającym.~Nad ranem wszystko ucichło,
227   3,  27 |         ognia podrzucił.~Ranek wstał nad krwawym polem, trupami zasłanym;
228   3,  28 |       Piastun kazał spędzić do grodu nad Gopło i zamknąć na wieży,
229   3,  28 |               już krzyczącego Niemca nad ogniem zawiesił, skrępowanego
230   3,  28 | dziesiętnikom rozkazawszy podzielić, nad oddziałami stawiąc dowódców,
231   3,  29 |           się w sile nieprzyjaciela. Nad obu zastępami wielka, uroczysta
232   3,  29 |            było.~Na tej więc dolinie nad Lednicą do stanowczej rozprawy
233   3,  29 |              czeka!~Spojrzyjcie! oto nad głowami waszymi ptak się
234   3,  29 |            mogąc zadać ran większych nad pierwszą. Zdało się, że
235   3,  29 |            się z ostatniego uścisku. Nad wielą stały wierne konie
236   3,  29 |        księżyc zza chmur i zaświecił nad szerokim trupów polem. Zdało
237   3,  29 |           wodzie rzucały, jak z dala nad powierzchnią jeziora ich
238   3,  29 |         zbliżali, jak białe ich ręce nad wodą zbierały warkocze,
239   3,  29 |            ostrowu brzeg i drzewa, a nad chramem dymu słup czerwieniejący
240   3,  29 |       uśmiechem. Domana rumieńcem, a nad Dobkiem schyliła się ciekawie,
241   3,  29 |            jak biały ptak unosił się nad Piastuna głową, a czarne
242   3,  29 |       Piastuna głową, a czarne kruki nad Leszkami, jak wilkom i psom
243   3,  30 |       stanicę swoją z potworą smoczą nad głowami. Środkiem jechali
244   3,  30 |                Cóż więcej dać możemy nad słowo, głowy i przysięgę?~
245   3,  30 |       starszyzną pochodem uroczystym nad brzeg jeziora niosąc wszyscy
246   3,  30 |             w rękach, a przyszedłszy nad wodę, gdy kneź pierwszy
247   3,  30 |          wszystko, jak stało, obozem nad jeziorem, a czeladź posłano
248   3,  30 |            ukazały się wysoko, lecąc nad głową orzącego, a dwa bociany,
249   3,  30 |           jedno na wrota.~Na wzgórzu nad jeziorem zapalono ogień
250   3,  30 |           drużyny jego stawały dwory nad Jeleniem i w pobliżu zamku,
251   3,  30 |              dala postrzegł ją idącą nad brzegiem jeziora i pośpieszył
252   3,  30 |          uciec mogła. Tymczasem szła nad brzegiem a on coraz przysuwał
253   3,  30 |        dziewkę po rozbójniczemu. Gdy nad ranem zza łez patrząc ujrzała
254   3,  Dop|        wydobyte z wody lud pogrzebał nad Dłubnią, o milę od Krakowa,
255   3,  Dop|             wyćwiczony w żołnierce i nad stan swój świadomy sztuki
256   3,  Dop|        świeciły hełmy, chciwi nowego nad Polakami zwycięstwa".~Długosz
257   3,  Dop|           Lechów plemienia czy stanu nad krajem. Godna uwagi tylko,
258   3,  Dop|      narodowe ciągle podnosi zasługę nad krew, jak później w legendzie
259   3,  Dop|              odbyć w pobliżu Krakowa nad Prądnikiem, na darnią pokrytej
260   3,  Dop|              Udawane jęki i rozpacze nad jakoby już umierającym księciem