Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |           po okolicy, dawniej znać sobie pamiętnej, jakby szukając
  2   1,  1  |            dotknął twarzy i ją też sobie całą okrwawił.~Ujrzawszy
  3   1,  1  |            jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki, na
  4   1,  1  |            bieli, nic nie mając na sobie oprócz odzieży z płótna
  5   1,  1  |            na ziemię i znowu się w sobie zadumał.~- Zda się to przecie,
  6   1,  2  |            zręcznością zarzucił je sobie na ramiona, jakby unikał
  7   1,  2  |          ku staremu zaprosił go ku sobie.~- Ale, cóż to?... Wy sami
  8   1,  2  |           i dzwoneczkami.~Hengo je sobie do szyi przykładał nic nie
  9   1,  2  |           Wszyscy wiedzieli, że ją sobie duchy wybrały za oblubienicę.~
 10   1,  2  |         mowę odjęły, kto wie, co w sobie noszą? Przecie naszą mowę
 11   1,  3  |          przekąsem. - Ten kneź już sobie prawa do wszystkiej naszej
 12   1,  3  |          które zaraz niesiono, aby sobie gardła zalali. Gospodarz,
 13   1,  3  |            niewola gotuje, jeśli o sobie nie pomyślimy. A kto z nas
 14   1,  3  |           na błotach, jakby chciał sobie w pamięć wrazić tę muzykę
 15   1,  4  |           ich same prawie torowały sobie drogę, choć znaku jej żadnego
 16   1,  4  |       drżącym nucony głosem samemu sobie, brzęk jakby poruszanych
 17   1,  4  |          niezrozumiale, cicho, sam sobie nucić zaczął.~Milczeli wszyscy.
 18   1,  5  |            i teraz nie okazywał po sobie trwogi, z konia zlazł, cugle
 19   1,  5  |         czy się gadać chciało, czy sobie Niemca zaskarbiał, ciągnął
 20   1,  5  |        inaczej... Wprzódy tylko da sobie im podchmielić, bo po pijanemu
 21   1,  5  |        słyszały mówiącego, jak sam sobie nie da rady, to Niemców
 22   1,  6  |         samego siebie... Nie umiał sobie wytłumaczyć, co się stało,
 23   1,  6  |       ławie usiadłszy pozwał go ku sobie. Musiał iść pod stopnie
 24   1,  6  |         ich wymorduję...~Jakby coś sobie przypomniał, ręką skinął,
 25   1,  6  |    stojącego Henga, przypomniał go sobie i uśmiechnął się.~- Widziałeś
 26   1,  6  |     nagromadzonego kupami. Dano mu sobie wybierać i Hengo ciesząc
 27   1,  6  |          klęcząc na piasku i włosy sobie rwąc z głowy.~Trupy - byli
 28   1,  6  |          się jej dopominają. Trupy sobie na jeziorze połówcie, nie
 29   1,  6  |       spuszczoną głową. Nie dał po sobie poznać nic, na pozór zimny
 30   1,  7  |         wszystkim i radzić.~W oczy sobie popatrzeli.~- Uroczysko
 31   1,  7  |        końcu i rady, i słowa, ręce sobie podali i gospodarz wywiódł
 32   1,  7  |              rzekł Wisz.~- Jam jej sobie nie znalazł, drugim też
 33   1,  7  |             nie dbam o nie. Idźcie sobie szukać indziej rady i pomocy.~-
 34   1,  8  |      naówczas średnich, liczył ich sobie poza czterdzieści, wzrostu
 35   1,  8  |           Chwostek, a kogo przeciw sobie, i okazało się, że niemała
 36   1,  8  |         rechotać począł, jakby sam sobie się śmiejąc.~- Matko Rzepico -
 37   1,  8  |            wyłupiono, puszczą, aby sobie w świat szedł. Kto wie,
 38   1,  8  |          rzekł - czas nam myśleć o sobie... siądź i radź...~Przybył
 39   1,  8  |          komu zawierzyć, najlepiej sobie.~Lecz głowę spuścił smutnie.
 40   1,  8  |            na ziemi psy mając przy sobie, gdy jeden z nich, podniósłszy
 41   1,  8  |         Wisz stał nie pokazując po sobie ani strachu, ni zwątpienia,
 42   1,  9  |          kosy, podarłszy odzież na sobie. Tylko Dziwa szła milcząca
 43   1,  9  |    pryskając i zdając chłonąć stos sobie przeznaczony jak wygłodzona
 44   1,  9  |           krew jego".~Spojrzeli po sobie.~- Pewnie - odezwał się
 45   1,  9  |           synowie Wisza i podawali sobie ręce znowu.~- Nie stało
 46   1,  9  |         Ten, liść urwawszy, do ust sobie przylepił i gdzie indziej
 47   1,  9  |            trzeba, a nieprzyjaciół sobie robicie! - szydersko dodał
 48   1,  9  |      rozumu nie macie...~Spojrzeli sobie w oczy; Ludek się hamując
 49   1,  9  |            cofać od siebie, ciągle sobie patrząc w oczy. Rąk już
 50   1,  9  |            patrząc w oczy. Rąk już sobie nie podawali. Młodszy brat
 51   1,  9  |         tym większy, że pogrzeb po sobie wszędzie ślady zostawił,
 52   1,  9  |         żyć, brata mieć, niż wroga sobie napytać...~Potrzęsła głową,
 53   1,  10 |           pytali po cichu, patrząc sobie w oczy mniej śmieli.~- Cierpieć -
 54   1,  10 |         knezia się pozbyć i innego sobie obrać z między kmieci. Rudan
 55   1,  10 |        mówił, gardłował, często na sobie suknię i koszulę rwąc...
 56   1,  10 |      ciekawym, którzy z rąk do rąk sobie podawać zaczęli. Strzała
 57   1,  10 |            wszedł przez wał, kijem sobie miejsce obmacał i usiadł
 58   1,  10 |           się żegnać wszyscy, ręce sobie dając a wzdychając.~Któż
 59   1,  11 |            zatętniał. Spojrzały po sobie.~- Czy Ludek pojechał na
 60   1,  11 |        grzybów od dziewcząt wzięła sobie syrojeszkę zaczynając się
 61   1,  11 |        gałąź mu oko wybiła i głowę sobie pokrwawił. - Jaruho! - krzyknął
 62   1,  11 |           i ziela narwała tuż przy sobie, ale się ociągała z poratowaniem
 63   2,  12 |      zdawali się raczej przeciwiać sobie niż łączyć.~Słoneczko, oko
 64   2,  12 |          Chóry dalekie odpowiadały sobie. Dziwa z podniesioną głową
 65   2,  12 |           za dziw na Kupałę porwać sobie dziewczynę? Komu jej nie
 66   2,  12 |         była, mądra była, w wianku sobie chodzić chciała... Ano...
 67   2,  12 |    siostrach, które strwożone oczy sobie rękami pozakrywały. Ludek
 68   2,  12 |          zwlec szaty i wianek uwić sobie nowy. W komorze po cichu
 69   2,  13 |         się jeszcze kroi. Chwostek sobie zebrał dużą drużynę, nawet
 70   2,  13 |       obrócić w niewolnika. Radźmy sobie...~- Pierwsza rzecz - rzekł
 71   2,  13 |    jeleniem, który oszczep niósł w sobie. Jakiś zwierz, w którym
 72   2,  13 |      zostali sami. Bumir znać tego sobie życzył, bo się zaraz do
 73   2,  13 |          za próg sapiąc, obiecując sobie wrócić dla dokończenia jej,
 74   2,  13 |            która wcale nie życzyła sobie widzieć go uleczonym tak
 75   2,  13 |   przeklinając jej pana. Obiecywał sobie pomstę, choćby życiem zapłacić,
 76   2,  14 |        przecie nie znały i dziwiły sobie, z których każda miała inną
 77   2,  14 |           siebie, zatęsknisz. Bądź sobie gościną tylko.. inaczej
 78   2,  14 |           spojrzawszy nań uczuła w sobie przestrach i trwogę.~Ten
 79   2,  15 |         niż ona była.~Spojrzeli po sobie i nie witali się: Kneź pięścią
 80   2,  15 |         stół bił i mruczał - miodu sobie podawać kazał. Głodny był,
 81   2,  15 |           dwory objeżdżają, gońców sobie posyłają. Śmieję się ja
 82   2,  15 |        ukąsić - rzekł - niechby je sobie na murze poszczerbili trochę,
 83   2,  15 |          po zagrodach jeżdżono, że sobie na uroczyskach nocą schadzki
 84   2,  15 |          nim słowo zamieniono, już sobie wzrokiem z obu stron wszystko
 85   2,  15 |          oczyma się mierzą, odwagę sobie chcąc odebrać nimi.~Szli.
 86   2,  15 |       trzymasz za jedno. Od nicheś sobie zdradną dziewkę wziął -
 87   2,  15 |        który padając na dyle także sobie utłukł kości - jęczał i
 88   2,  15 |            niemal pogardą.~- Sameś sobie winien, miłościwy panie -
 89   2,  15 |       przyjaciół jednać. Naraziłeś sobie stryjów porywczością, synowców,
 90   2,  15 |           trzęsła tylko. Spojrzeli sobie z mężem w oczy.~- Zechcą?
 91   2,  15 |          głos przybliżający się ku sobie, cofał przerażony, jakby
 92   2,  15 |           łagodnym potrafi zjednać sobie. Mucha miał go do tego przygotować.~
 93   2,  15 |       Niech do nas przyjadą, niech sobie ręce podadzą.~Leszek milczał
 94   2,  16 |      komorami pomost górny miał na sobie kamieni siła do staczania
 95   2,  16 |             czy znaku jakiego przy sobie nie miał, pierścień u niego
 96   2,  16 |             Oręża tylko mieli przy sobie dosyć. Zbliżali się nie
 97   2,  16 |            jechać lub drugi zwołać sobie, skarg i żalów posłuchać,
 98   2,  16 |       słuchał, nie mówił nic, gębę sobie gryzł do krwi i włosy targał.~-
 99   2,  16 |       Mściwój i Zabój spojrzeli po sobie i było długie milczenie.
100   2,  16 |         Wśród gwaru i ruchu kneźna sobie i mężowi ukradkiem innego
101   2,  16 |           ścisnęli się razem, ręce sobie kładąc na ramionach, głowy
102   2,  16 |         dostanie trupa, i wyrywali sobie z rąk opończe, kłócąc o
103   2,  17 |            Okrutny nie jest, a sam sobie szkodzić nie może...~Miłosz
104   2,  17 |          nie ruszycie... obierzcie sobie wodza!~Niektórym się zdało,
105   2,  17 |         Poginęli Leszki, szukajcie sobie drugich... W ulu bez matki,
106   2,  17 |           Myszkom zwrócili, oni po sobie patrzali.~- Zgoda - rzekł
107   2,  17 |      jednej koszuli do niego, oczy sobie kułakami wycierając.~Wnet
108   2,  17 |      stołem, drugi w końcu, i kneź sobie wszystko opowiadać kazał,
109   2,  18 |      jeździe znalazł się na znanej sobie polance. Stąd na Głubie
110   2,  18 |        odczynianie. A masz co przy sobie w baryłce może? hę? dałbyś
111   2,  18 |        popijają miodem, a na kogoś sobie czekają.~Chwostek zadrżał.~-
112   2,  18 |          na kłodę i rwał odzież na sobie z gniewu. Towarzysz stał
113   2,  18 |        siadł i ręką od ognia twarz sobie zakrywał. Piastun parę razy
114   2,  18 |          zdechnie w lesie i nie da sobie rady, bo mu się rozbiegli
115   2,  19 |        niestarzy jeszcze, mieli na sobie długie płaszcze ciemne,
116   2,  19 |            wrót grodu jadąc, mieli sobie podróżni poleconą chatę
117   2,  19 |      wielka...~Goście spojrzeli po sobie i milczeli trochę, chleb
118   2,  19 |           i niepokoju.~Ten świat w sobie zwarty nie pragnął nic nad
119   2,  19 |           by im stanąć na równi, a sobie ręce podają na nieprzyjaciela
120   2,  19 |           wiary nowej, noszą go na sobie dla obrony od wszelkiego
121   2,  19 |            są dziećmi jego, braćmi sobie, że miłować się powinni
122   2,  19 |       dziecka mojego.~Spojrzeli po sobie przybyli, uśmiechnął się
123   2,  20 |          oczach kupującego, tak że sobie mógł, co chciał, wybierać.~
124   2,  20 |           przyszła fantazja, lepił sobie małe naczynka, które się
125   2,  20 |         nie gadał z nimi. Choć tam sobie z niego szydzono może, on
126   2,  20 |     zaciszno - dla odpoczynku. Tam sobie córce czasem mleko przynosić
127   2,  20 |       tylko popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce dopiekało,
128   2,  20 |         zdun - trzeba, żebyście ją sobie ulepili. Róbcie jak ja:
129   2,  20 |        przywożono. Doman miał przy sobie kilka takich blaszek srebrnych
130   2,  20 |            nią Doman - może bym ją sobie był wziął!~Jedli tedy a
131   2,  20 |           z ukosa.~- Wziąłbyś mnie sobie - mówiły figlarne oczy -
132   2,  20 |          potrzeba, aby precz szedł sobie - wstała z kamienia, wysunęła
133   2,  20 |         jadła pozbył, póki by mnie sobie nie wziął.~Wzdychała jeszcze,
134   2,  20 |      tylnymi, palcami ją wabiąc ku sobie.~- E! e! - zawołała Jaruha -
135   2,  21 |     Jeszcze na zachodzie słońce po sobie zosta-wiło czerwoną łunę,
136   2,  21 |           oboje niemal skoczyli ku sobie, aż kneź mrucząc spuścił
137   2,  21 |         świetlicy wywleczono. Kneź sobie miodu kazał dać, wypił i
138   2,  21 |           ojcowie, u stóp ich przy sobie dzieci.~Rozżarzone płomię
139   2,  21 |              A Sasi żelazo mają na sobie i na strzałach - mówił Bumir -
140   2,  21 |             ich dziesięciu zwołają sobie stu Pomorców albo i dwieście,
141   2,  21 |          rozlegały. Czasem słowami sobie rzucono obelżywymi, to znowu
142   2,  21 |         znać był głodny. Przysiadł sobie razem z psami na pagórku
143   2,  21 |       niego Znosek i wkoło pasa go sobie umocował.~Cicho było i ciemno,
144   3,  22 |          rody, siedzieli kupą przy sobie, całe też zgromadzenie mirami
145   3,  22 |  oślepionym Leszkiem, którego przy sobie trzymał na nim się opierając,
146   3,  22 |          innych mnogo. Patrzali ku sobie wszyscy, oczyma mówić się
147   3,  22 |         młody, wystąpił śmiało, po sobie mając pamięć ojca.~- Wieści
148   3,  22 |            przynieśli. Pszczoły by sobie bez was radę dały...~- A
149   3,  22 |             my tymczasem nie im, a sobie pięści pokazujemy. Wiec
150   3,  22 |          zabił się, a potomstwa po sobie nie zostawił... Tymczasem
151   3,  22 |      wszystkie czarne, a wszystkie sobie równe... Tak dobra jedna,
152   3,  22 |            ja też... a ja prawo po sobie mam - rzekł Myszko - któż
153   3,  22 |      niektórzy myśleli, iż chlebem sobie ludzi zjednają, kazali na
154   3,  22 |  przysłuchiwali niż mówili i serca sobie jednać usiłowali.~Już koło
155   3,  22 |   Słuchając Wizuna, wszyscy się po sobie oglądali i widać było na
156   3,  22 |          od wyroczni bogów, to i w sobie nosiłem wprzódy... Zgody
157   3,  22 |     pierwszy znalazł na placu, sam sobie dowództwo nadał, a posłuszeństwa
158   3,  23 |    zgliszcza i pustkę zostawili po sobie, zniszczywszy osad kilka,
159   3,  23 |        nieprzyjaciół i niechętnych sobie nie prześladowali. Spokój,
160   3,  24 |          od dworu do dworu drużbów sobie na wesele spraszając.~A
161   3,  24 | gospodarzył.~U wrót stanąwszy ręce sobie podali.~- Dziewkę sobie
162   3,  24 |            sobie podali.~- Dziewkę sobie biorę - odezwał się do niego
163   3,  24 |       myślcie - odpowiedział - żem sobie dziewczynę napytał jak wasza...
164   3,  24 |            na wesele!...~Obiecując sobie przybyć na nie, choć nie
165   3,  24 |            sama się czasem dziwiła sobie, iż umiała tak wiele.~Po
166   3,  24 |          wywiezienia.~Mila dobrała sobie drużek sześć, wszystko krewniaczki
167   3,  24 |            cichu za węgłami mówili sobie:~- Wolelibyśmy, aby poszła
168   3,  24 |           pożegnalny, zamykający w sobie całe dzieje młodości, żal
169   3,  24 |       patrzało.~Tymi darami okupił sobie młody miejsce przy dziewczynie,
170   3,  24 |     krążyły. Kto przypadł, ten sam sobie do woli czerpał z kadzi,
171   3,  24 |           szukał kryjówki myśląc o sobie. Mirsz stary miał jamę w
172   3,  24 |         uciekającego, spojrzeli po sobie, zawrócili się gdzieś ku
173   3,  25 |            go sama, zapomniawszy o sobie i o wstydzie. Przyszła siwowłosa
174   3,  25 |            do ostrowu. Przypomniał sobie, jak w gorączce rozpaczliwej
175   3,  25 |       niemym wzrokiem niby się coś sobie powiadać zdawali.~- Dziewka
176   3,  25 |         ani około chaty. Obiecywał sobie, że za dni parę ozdrowieje,
177   3,  25 |           bym ja jej zadała!... Wy sobie myślicie może, żem ja niewarta
178   3,  25 |         spodobał żaden.~Po ogródku sobie chodząc kwiatuszki zbierała,
179   3,  25 |  wydziwiała srodze. Jednemu kazała sobie przynieść wody żywiącej,
180   3,  25 |          mu się zagotowało i rzekł sobie:~- Bym i życie postradał,
181   3,  25 |        żebrać na gościniec. Mówiła sobie:~- Nie pozna mnie...~Stoi,
182   3,  25 |      miłosierdzie, pojechał. Myśli sobie panna: - Ojciec własny nie
183   3,  25 |           poznać nie mógł, płachtę sobie na twarz zaciągnęła prędko.
184   3,  26 |       niczym precz jechała. Knezia sobie wybrać nie umieli. Nie było
185   3,  26 |         które nas nękało, a innego sobie dobrać nie umiemy. Ziemie
186   3,  26 |            zapytał gość - że wodza sobie wybrać nie możecie?...~-
187   3,  26 |          od wyroczni. Spojrzeli po sobie i Ścibor zapytał:~- Czy
188   3,  26 |     jechali stamtąd precz, gospody sobie szukając.~Gromada długo
189   3,  26 |          westchnęli spoglądając po sobie.~- Pana dotąd nie mamy,
190   3,  26 |         gości obcych, spojrzeli po sobie, jak gdyby dola sama przez
191   3,  26 |       obierzecie - dodał - każdy o sobie pamiętać będzie. Pozbierają
192   3,  26 |    brzaskiem dnia po cichu Piastun sobie kobiałkę szykował do lasu,
193   3,  26 |           rozpocząć najazd, nowych sobie przybrawszy ochotników.~
194   3,  27 |       rozszedł się ziemi, podawano sobie wieść o nim z zagrody do
195   3,  27 |         krwi nie dam się przeciwko sobie podnosić.~Miłosz słuchał,
196   3,  27 |       miecze u pasa - spojrzeli po sobie strwożeni nieco.~Stary też
197   3,  27 |             niewiasty ich do wozów sobie wprzęgając, aż póki z tych
198   3,  27 |           ludzi, których miał przy sobie, posuwał się z oszczepem
199   3,  28 |            wziąwszy nie zatrzymali sobie? - odezwał się Niemiec. -
200   3,  28 |         niego upominał i z kąta go sobie wyciągnąć kazał. Prawił
201   3,  28 |      poparcia od rodziny matki lub sobie zakupywać je, aby powrócić
202   3,  28 |            przy uczcie podochocili sobie, Dobek się na lepszą myśl
203   3,  28 |          mu ją pod pachy. Wziął to sobie za żart Hengo, nie domyślający
204   3,  28 |      bartnikiem, z rojami tymi tak sobie umiał poradzić, iż po raz
205   3,  28 |          miały, nie przeszkadzając sobie w ciągnieniu i pastwiskach,
206   3,  28 |          grzać się usiedli. Piekli sobie na drewienkach mięso zabitego
207   3,  28 |        jęli: udawać musiałem język sobie kąsając, że im sprzyjam.
208   3,  28 |         mógł dłużej ścierpieć przy sobie - odparł Dobek. - Na noclegu
209   3,  29 |            choć wojewodowie mało o sobie wiedzieli w pochodzie, z
210   3,  29 |          Polan w gotowości przeciw sobie i pierwsze ich kupy z lasów
211   3,  29 |      prowadził, najrzawszy przeciw sobie na koniu siedzącego Klodwiga,
212   3,  29 |            zwisłe i cicho śpiewała sobie:~- Latka moje, latka młode
213   3,  29 |            Pytał Doman.~Popatrzali sobie w oczy. Wizun kijem bił
214   3,  30 |           rzekł Piastun. - Poczęli sobie synowie Pepełka jak wrogi,
215   3,  30 |       pokój uczyńmy i poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "kamień
216   3,  30 |         Leszkom, zemsty się ich na sobie obawiając. Piastun milczał.~
217   3,  30 |         daje swe głosy.~Jeszcze po sobie patrzali, gdy z drugiej
218   3,  30 |        ojca i zarzucając, że znowu sobie panowanie przywłaszczyć
219   3,  30 |   uspokójcie serca wasze, podajcie sobie dłonie, przebaczcie urazy,
220   3,  30 |      korzystać? Nie lepiejże podać sobie dłonie? Bronić wspólnymi
221   3,  30 |      okolica.~Zaczęto potem dłonie sobie podawać i stała się chwila
222   3,  30 |          na staję, najstarszemu po sobie oddał kneź pług rzekąc:~-
223   3,  30 |           wziąć ją muszę. Krwią ją sobie kupiłem.~Ponieważ ku wieczorowi
224   3,  30 |           Dwie siostry rzuciły się sobie na szyję z krzykiem radości -
225   3,  Dop|          narodu. Te chwile mało po sobie pomników zostawiają i śladów.
226   3,  Dop|      świadectwa o nich, które ma w sobie coś mistycznie przejmującego,
227   3,  Dop|     Sklabenoj). Nie mieli oni przy sobie żadnego żelaza ani żadnej
228   3,  Dop|           zresztą zaś niczego przy sobie nie mieli. Zatem król (cesarz
229   3,  Dop|  rozpytywał ich o narodzie i gdzie sobie obrał siedziby, i dlaczego
230   3,  Dop|         mówili, ażeby taki podobał sobie w ćwiczeniach muzycznych.
231   3,  Dop|            wyszczerbiły ten cały w sobie organizm słowiański, natychmiast
232   3,  Dop|      naturą wyrabiać się i tworzyć sobie cywilizację własną; zetknięcie
233   3,  Dop|        Tracą oni to, co wyrobili w sobie sami, a nie mogą od razu
234   3,  Dop|           długie wieki zdradzają w sobie swe pochodzenie, pozostają
235   3,  Dop|        przygodnej albo podrzuconej sobie pastwy, wtedy z dziką wściekłością
236   3,  Dop|      utworem ludowym. Legenda ma w sobie tyle wdzięku, że nęciła
237   3,  Dop|       zmuszają Polanów do szukania sobie wodza "Był naówczas - pisze
238   3,  Dop|          że nieprzyjaciel poczynał sobie niedbale i nieostrożnie,
239   3,  Dop|        boku dla siebie zostawiając sobie tylko wiadomą ścieżkę. Zdradę
240   3,  Dop|     wymogli na nim nic, a zjednali sobie nienawiść żony jego, która
241   3,  Dop|             każe przez sługi podać sobie miodu, aby przy ostatnim
242   3,  Dop|             który coś przecie ma w sobie z ciał i ducha szczątków