Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 | podpatrywać, ale swoje mieniać. Wy mnie przecie znacie, nie pierwszy
  2   1,  2 |        Hengo po chwili - kiedyście mnie przyjęli w gościnę, póki
  3   1,  2 |            Jam już człek niemłody, mnie też ani się wstydzić, ani
  4   1,  2 |            tam ziemi brakło? Tak i mnie duch mój włóczyć się każe.~-
  5   1,  3 |           odparł stary obojętnie - mnie tu zwierz nawet szanuje.
  6   1,  3 |          sobą chętnie zabiorą, ale mnie...~Hengo nie okazywał twarzą
  7   1,  3 |            prawa gościności bronić mnie każą.~- Jeżeli ja sam siebie
  8   1,  3 |          bywał z towarem... wszędy mnie swobodnie przepuszczano...~-
  9   1,  3 |           chleb z nim łamałem.~- A mnie co do tego? - zawołał smerda
 10   1,  3 |       Hengo - proszę was, w pokoju mnie zostawcie.~- Zrobię z tobą,
 11   1,  3 |      spytał gospodarz spokojnie. - Mnie co do tego! Kneź przykazał.~-
 12   1,  3 |            Ej! ojcze panie, po cóż mnie w niewolę dajecie? - krzyknął.~-
 13   1,  3 |         było potrzeba. I nie tylko mnie, ale i drugim.~- Za cóż
 14   1,  3 |            Na Kupałę, na Koladę do mnie ci pozwolą... a od stołba
 15   1,  4 |          ostatni - rzucił Słowan - mnie oczy wybrano w młodości,
 16   1,  4 |            do lasów u Łaby. Niosły mnie nogi, nie oczy - bez drogi;
 17   1,  4 |         niechaj daje, a pieśń przy mnie niech zostaje...~Skończył
 18   1,  4 |            ziemi. -Przyszła już na mnie godzina; weźcie królestwo
 19   1,  4 |           cni ojcowie. Przyszła na mnie ma godzina, życiem bogom
 20   1,  4 |           ziemi pożądają. Wiedźcie mnie do Wisty brzega, nad głębinę,
 21   1,  4 |        niechaj daje - a pieśń przy mnie niech zostaje...~Nie opodal
 22   1,  5 |       waszych rękach zostanie... u mnie dziś goście, czasu nie ma...
 23   1,  5 |         rano przyprowadzicie go do mnie...~Smerda powtórnie do stóp
 24   1,  5 |           sądzi kneziem i panem, a mnie znać nie chce... - I bogaty -
 25   1,  5 |         niebezpieczeństwo... Z tym mnie posyła.~Niewiasta zmarszczyła
 26   1,  6 |           dla ludzi odzieży, a dla mnie ziemi i koni... Dobra wieczerza
 27   1,  6 |             sprzysięgli się już na mnie... Życiam mu nie wziął...
 28   1,  6 |         się dumnie - powiedz im od mnie, że dziękuję... Pomocy ich
 29   1,  6 |         ale ich uprzedził:~- Za co mnie wyklinacie? - zawołał -
 30   1,  6 |           Zanieście tam pokłon ode mnie - dodał. - Tęskno mi za
 31   1,  6 |              Będą się radowali, że mnie tu oddali. Uciekłbym może
 32   1,  6 |             ani woda, ani kłoda by mnie nie wstrzymała, gdyby nie
 33   1,  6 |      grodzie - odezwał się Hengo - mnie też śpieszno dobyć się z
 34   1,  6 |          Na ręku łza przylgnęła.~- Mnie mówić zakazano! - szepnął. -
 35   1,  6 |        dowiedział. A! nie wydajcie mnie. Ja nie jestem niemy, matka
 36   1,  6 |            grób - rzekł stary.~- A mnie szczęśliwa dola dała z niemego
 37   1,  7 |           jam gotów. Spocznijcie u mnie, dalej ja ruszę z wami.~-
 38   1,  7 |         ludzi waszych zostawicie u mnie, we dwu ruszymy, tak lepiej.~-
 39   1,  7 |            nic do ludzi ani oni do mnie! Czego chcecie?~- Rady dobrej -
 40   1,  7 |         się dziko leżący Miłosz.~- Mnie on już nie uczyni więcej
 41   1,  7 |       uczyni więcej nic - pozbawił mnie dzieci, gdyby wziął nawet
 42   1,  7 |            was tu nasłał, żebyście mnie za język ciągnęli... psie
 43   1,  7 |          radę, gdzie rozum jest, u mnie go nie ma. We mnie z bólu
 44   1,  7 |         jest, u mnie go nie ma. We mnie z bólu wyschło wszystko,
 45   1,  7 |            Idźcie, mścijcie się za mnie, a gdy mu serce wydrzecie,
 46   1,  7 |          wydrzecie, przynieście je mnie, pożrę je i umrę... Dawno
 47   1,  7 |           już głosem:~- Idźcie ode mnie, biedne ludziska, czego
 48   1,  7 |     pochłonie, niech ludzie wymrą, mnie już gorzej ni lepiej nie
 49   1,  8 |       wszystkich... Przecie nogami mnie kopią, plują na mnie...
 50   1,  8 |        nogami mnie kopią, plują na mnie... i każdy by mnie zgniótł,
 51   1,  8 |        plują na mnie... i każdy by mnie zgniótł, gdyby mógł...~I
 52   1,  8 |          usiadł na przyzbie.~- Ten mnie tylko zobaczył - rozśmiał
 53   1,  8 |          Wisz i Doman!... - Znacie mnie? - zapytał stary Wisz.~-
 54   1,  8 |            osłonić?... Chwostek na mnie zawzięty...~Wisz wstawszy
 55   1,  9 |         ażeby prędzej was mieć, aż mnie po was przysyła...~Wisz
 56   1,  9 |          na grodzie... jeśli co do mnie ma, posłów znajdzie...~Smerda
 57   1,  9 |           wiec się zbierze, choćby mnie między żywymi nie było.~
 58   1,  9 |        bratem chcę być, bądźcie wy mnie też.~- Zgoda! - odparł Ludek,
 59   1,  9 |          ją weźmie mąż, zapomni... Mnie się ona upodobała z urody
 60   1,  9 |          wszystkiego... Dostatek u mnie będzie mieć, kniehinią ją
 61   1,  9 |    gniewnie. ~- Nigdy...~- Chcecie mnie mieć z wami i za wami? Stanę...
 62   1,  9 |        porywczo Doman - wolicie we mnie mieć wroga niż brata?~-
 63   1,  9 |          błagalnie.~- Nie siłujcie mnie - rzekła cicho - zostawcie
 64   1,  11|            młody do ciebie...~- Do mnie, Dziwo?~- Tak... do ciebie,
 65   1,  11|          się popiją, poszaleją, to mnie może wezmą za młodą dziewczynę,
 66   1,  11|      Jaruho - odezwała się - po co mnie straszysz?... Wiesz, że
 67   1,  11|        usta zamknąć chciała, męczy mnie i mówić każe... Coś się
 68   1,  11|       ciemno zrobi... hej! hej! to mnie który pocałuje i uściśnie...
 69   1,  11|         Jaruha. - Hej! hej! porwał mnie królewicz... zaprowadził
 70   1,  11|            dziewcząt.~- Dobrzeście mnie posiliły...~Gdy to mówiła,
 71   1,  11|     krzyknął z dala karzeł - ratuj mnie, a daj ziele.~Widząc pokaleczonego,
 72   1,  11|        Ustatkuj się, chłopcze, weź mnie za żonę, pójdziemy razem
 73   1,  11|         nie wyssę - zawołał - kneź mnie pożałuje...~- Tyś pewnie
 74   1,  11|            szkoda! Ano, powiedz ty mnie po prawdzie, czyś ty kiedy
 75   1,  11|            gdzie by się zostało, a mnie trzeba na Kupałę... na Kupałę...~
 76   2,  12|           żaden waży przystąpić do mnie, będę między swoimi. Jest
 77   2,  12|          spałem, matko! Źli ludzie mnie związali, ledwiem porozrywał
 78   2,  12|         Jam zabiła Domana... Po ca mnie brał siłą?...~Spojrzała
 79   2,  12|     marszcząc brwi.~- A wy! coście mnie obronić nie umieli... jam
 80   2,  12|    Domanowego dworu daleko... Ujął mnie wpół i cisnął... konia siekł...
 81   2,  12|          się... Jemu się zdało, że mnie ugłaskał... Milczałam, jedno
 82   2,  12|          oczy... Jak dziecko bawił mnie obietnicami... słuchałam.
 83   2,  12|           było daleko... Mówił, że mnie miłował i dlatego gwałt
 84   2,  12|       koniem poleciała... Nie było mnie gonić komu, ludzie przy
 85   2,  12|     umilkli. Trwała cisza długo.~- Mnie już tu nie być - odezwała
 86   2,  12|        pójdę stąd na zawsze... Jak mnie nie stanie, zemsty za mnie
 87   2,  12|         mnie nie stanie, zemsty za mnie brać nie będą... Pójdę,
 88   2,  12|           Bywaj zdrowa, matko, coś mnie chlebem białym karmiła...
 89   2,  12|         stała... Chleb twój karmić mnie nie będzie...~Tak samo próg
 90   2,  13|            będzie, czy przepadł... Mnie on potrzebny i nam wszystkim...~
 91   2,  13|        Doman - a nie chcę, abyście mnie zapominali, jeśli co do
 92   2,  13|         się znowu puściła, a jakby mnie nie było do zamówienia...~
 93   2,  13|           się to... własna czeladź mnie zdradzi... baby się ze mnie
 94   2,  13|        mnie zdradzi... baby się ze mnie urągać będą... Prawda, brata
 95   2,  13|           doma nie zostanę... pali mnie łoże i srom... - Słuchajże,
 96   2,  13|            ze łba zdarł; wyleczyli mnie nim...~- Miłościwy panie -
 97   2,  13|         śpi. Jutro mu powiecie ode mnie, aby pamiętał, co mówiłam
 98   2,  14|    szczęśliwy... pokłon odnieś ode mnie siostrze miłej, braciom,
 99   2,  14|         się, ciekawie słuchając.~- Mnie chciał porwać za żonę sąsiad
100   2,  14|  czerwonych oczu dwoje i patrzą na mnie... na stosie leży starzec
101   2,  15|        niech jedzie ze znakiem ode mnie. Pierścień niech powiezie.~
102   2,  15|       opędził tej psiarni, a oblec mnie nie śmieją!~Zaczęli szeptać
103   2,  15|       pięść podniósł do góry.~- Wy mnie rozumu uczyć będziecie!
104   2,  15|              krzyknął. - Wyście to mnie tu posadzili, gdzie ja siedzę?
105   2,  15|            panie - mówiła - trzeba mnie słuchać było. Inaczej by
106   2,  15|       zdradliwe pożyła. Słuchajcie mnie! Kneź jęczał i przeklinał.~-
107   2,  15|         nim Brunhilda.~- Zostaw to mnie - odezwała się. - Miłoszowi
108   2,  15|           po głowie.~- Słuchaj ino mnie - rzekła - choć białogłową
109   2,  15|            gładko wziąć, zostaw to mnie.~Pogładziła go pod brodę.~-
110   2,  15|          wyprawię. Odpoczywaj ty i mnie porucz, nie masz się co
111   2,  16|     wszystko milczący.~- Nie wezmą mnie tu, psy syny! - rzekł w
112   2,  16|           Hadona-ście przysłali do mnie, aby mu konia dać. Zaledwie
113   2,  16|            się i jęcząc.~- Rzucono mnie do wilgotnego lochu, na
114   2,  16|           rękę podniósł do góry.~- Mnie już nikt nie uratuje - zakrzyczał -
115   2,  16|        Miłosz - jedźcie lub nie, a mnie zostawcie z moim bólem i
116   2,  16|     staniecie za mną czy przeciwko mnie? Mściwój i Zabój spojrzeli
117   2,  16|          rada! - mruknął Chwost. - Mnie zrzucą, a z was którego
118   2,  16|           się - dodał - nie stanie mnie, nie będzie i was! Zasmakują
119   2,  16|            dość to już tego picia, mnie już pali we wnętrzu. Miód
120   2,  17|           co mam uchodzić, jeśli i mnie zgładzić zechce?~Dosłyszał
121   2,  17|            siedzi, idźże precz ode mnie! Ręką mu wskazał na pole.~
122   2,  17|       patrząc w ziemię.~- Co wy na mnie ślepia wywieracie? - wyrwał
123   2,  18|       poskutkuje. Widzisz, co koło mnie leży... bylica, dzięgiel,
124   2,  18|              a! kneź... a nie każe mnie powiesić?~- Żebyście mu
125   2,  18|          na szczęście... Czego się mnie ma bać? Jaruhę znacie...~
126   2,  18|       czaty mają? - rzucił kneź.~- Mnie chłopcy chcieli złapać,
127   2,  18|       zajść i spocząć można, bo ni mnie, ni miłości waszej nie zna
128   2,  18|         gród się nie dostaniemy... Mnie dużo krwi uszło.~Chwost
129   2,  18|          pogodna.~- Nie idźcie ode mnie w taką porę - odezwał się
130   2,  18|        brzaskiem, gdy zechcecie. U mnie bezpieczni jesteście, choćby
131   2,  18|                dodał - bo gość dla mnie święty...~Na ten wyraz -
132   2,  18|            Myszki was szukają... u mnie bezpieczni jesteście. Gości
133   2,  18|           Chwostek - proszę was do mnie na gród w gościnę, winienem
134   2,  18|          stał zachmurzony.~- Ty na mnie ręki nie podniesiesz! -
135   2,  19|         nawykli, nie znajdziecie u mnie. Kmieciem jestem i bartnikiem,
136   2,  19|          mi, co on oznacza? ~Jeśli mnie posłuchać zechcecie - odezwał
137   2,  19|          was proszę, abyście się u mnie zatrzymali jutro... Dzień
138   2,  19|       jedynego dziecka mojego, dla mnie uroczysty, siódmy rok kończy,
139   2,  19|          kto z moich przybędzie do mnie, wszystkich teraz wojna
140   2,  19|             Wołacie się wy przeciw mnie, ja też wyzywam was!~- Ostatnie
141   2,  20|           Jak wam pola zniszczą, a mnie garnki wytłuką! - zaśmiał
142   2,  20|       odtrącił.~- Postawcie to ode mnie - rzekł i głową skinąwszy
143   2,  20|        dziewczyna.~- Możecie zabić mnie zaraz, tu - odezwała się -
144   2,  20|             dodał pomilczawszy - u mnie byście znaleźli inne, dom
145   2,  20|            obawę.~- Nie miejcie do mnie talu - mówiła - ja sama
146   2,  20|         weźmijcie miecz i zabijcie mnie tak, abym się nie męczyła,
147   2,  20|            chciałem go.~- Zabijcie mnie! - powtórzyła Dziwa spokojnie.~-
148   2,  20|          mi i teraz w głowie, choć mnie nie chce. Mówi, że duchom
149   2,  20|             odparł Doman - nie łaj mnie, inne mi nie do smaku. Wizun
150   2,  20|         żupana z ukosa.~- Wziąłbyś mnie sobie - mówiły figlarne
151   2,  20|           Co mi tam? Będzie musiał mnie najlepiej miłować. Powypędzam
152   2,  20|            niego, jak popatrzę, to mnie musi wziąć. Hej, dziewanno,
153   2,  20|            i jadła pozbył, póki by mnie sobie nie wziął.~Wzdychała
154   3,  22|     pszczołom moim, które słuchają mnie, i czeladzi, która sprzeczna
155   3,  22|       odparł stary. - Radźcie beze mnie, jam się nie zdał...~Nazajutrz
156   3,  22|           się Wizun. -Zatrzymywali mnie Wilcy po gościńcach niejeden
157   3,  23|       wstrzymał.~- Nie - dajcie go mnie, dyby mu nałożę i do sochy
158   3,  24|        ojców bez stosu i pogrzebu! Mnie ich szkoda... gród pusty!
159   3,  24|           a starych nie lubił, ale mnie żaden pies nie ukąsi. Zaraz
160   3,  24|             dobre ziele, prośże ty mnie na wesele!...~Obiecując
161   3,  24|      spłakana... W świat idę, obcy mnie wiedzie, wianek mój z strumieniem
162   3,  25|            bóstwo moje, od śmierci mnie uratowało. Już, już Marena
163   3,  25|       Leżałam zabita na ziemi, gdy mnie Żywie płaszczem swym odziało...
164   3,  25|         nic... Szumiało długo koło mnie, deptali nogami. Czekajcie!...
165   3,  25|           Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna woda nie
166   3,  25|         jak zawołam, przychodzą do mnie, a jak każę, robią, co im
167   3,  25|          ciszej mruczała babina:~- Mnie się zmory boją i latawice...
168   3,  25|          bojaźliwie. - A cóż wy we mnie widzicie? Co? co?~- Co ja
169   3,  25|           powtarzała:~- Nie będzie mnie miał żaden! Nie będzie!~
170   3,  25|       siedem razy schowam i siedem mnie razy wyszuka. Dopiero będę
171   3,  25|          stoi i płacze.~- Poznałeś mnie dwa razy, nie odgadniesz
172   3,  25|           ja nieszczęśliwa! Poznał mnie trzy razy, co ja teraz pocznę,
173   3,  25|            A ona zawodzi:~- Poznał mnie trzy razy, co ja pocznę
174   3,  25|        tyle kamuszków leży... któż mnie tam poznać może, gdy ja
175   3,  25|           siedmiu daleko! Będziesz mnie miał za siódmą górą i za
176   3,  25|          skryję się w norę, tam on mnie nie wyszuka.~Ale wróbel
177   3,  25|          Mówiła sobie:~- Nie pozna mnie...~Stoi, stoi na drodze,
178   3,  25|   odstąpiła i raduje:~- Nie poznał mnie własny brat... Wygrana moja...~
179   3,  26|         bardzo będę miał. W domu u mnie pustki... dopóki się coś
180   3,  26|          nie czyńcie szyderstwa ze mnie.~To mówiąc i gdy tłum się
181   3,  26|            lepiej nie zna nikt ode mnie, com nieraz obok z niedźwiedziem
182   3,  26|             mówił Piastun - trwoga mnie ogarnia. Ulitujcie się nade
183   3,  26|         jeśli surowym być zmusicie mnie, będę nim; pomnijcie, żeście
184   3,  26|        będę nim; pomnijcie, żeście mnie zmusili do tego.~- Rozkazuj
185   3,  26|         niech się stanie. Jakoście mnie wybrali, tak pomoc mi winniście.~
186   3,  26|         stoły i kadzie, aby ci, co mnie wynieśli, z głodem nie odeszli
187   3,  27|    popatrzał groźnie na obu.~- Wy? Mnie? Zmusić? - jęknął powoli.~-
188   3,  27|           kneziowie milczeli.~- Wy mnie - tu, na moim podwórku przychodzicie
189   3,  27|          przychodzicie rozkazywać, mnie zmuszać! Wy... mnie!...~
190   3,  27|    rozkazywać, mnie zmuszać! Wy... mnie!...~Starszy z gniewu pokraśniał
191   3,  28|            poczynać.~- A czemuście mnie wziąwszy nie zatrzymali
192   3,  28|   poprosili miłościwego pana, żeby mnie do was na czas puścił pod
193   3,  28|        mogli go wybrać, czemuż nie mnie?~Niemcowi zdało się, że
194   3,  28|          Puszczy Dzikiej, tak jako mnie widzicie, jeszcze śmierdzę
195   3,  28|      mieczów takiego, który o mało mnie samego nie popsuł. Chytra
196   3,  28|             Chytra gadzina chciała mnie dla Leszków i do zdrady
197   3,  28|           myślą. Stało się tak, że mnie przypuścili do siebie, a
198   3,  28|            ludzi i wojsko. Chcieli mnie przekupić darami - dodał
199   3,  29|            i świętą wodą zaleje... Mnie tam tak uratowano życie.
200   3,  29|         stał, odezwał się też:~- I mnie byście wzięli, ja mu będę
201   3,  29|             rzekł brat Ludek - ale mnie serce zaboli widzieć tam
202   3,  29|          pojadę, pozdrówcie ją ode mnie... A ty, Domanie?~- Ja pojadę -
203   3,  29|         Doman - pojadę. Raniła ona mnie i krew moją przelała, ale
204   3,  29|         chory przypłynął, ratowała mnie i pielęgnowała.~- Pozdrówcie
205   3,  29|  pielęgnowała.~- Pozdrówcie ją ode mnie! - powtórzył Ludek. - Ode
206   3,  29|             powtórzył Ludek. - Ode mnie, od braci, od sióstr i ścian,
207   3,  29|         niemieckim mieczem, którym mnie obdarzyli.~- Nieście go
208   3,  29|           A cóżeście zaczynili dla mnie? - odparł Doman. - Dziewka
209   3,  29|            Doman. - Dziewka ta ode mnie ucieka, jak bywało!...~-
210   3,  29|            mi ze świata, choćby do mnie w goście.~Coraz ciszej brzmiała
211   3,  29|               spytała.~- O was i o mnie - rzekł chłopak. - Co by