Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |            poniosło ten dziki głos, który się rozległ i powtórzył
  2   1,  1  |        ukosa poglądając ku staremu, który około szałasu się krzątał,
  3   1,  1  |             pędząc skoro - chłopak, który strzałę wyszarpnął z nogi,
  4   1,  1  |             się przy nich... Stary, który się chciał zdrzemnąć, zniecierpliwiony,
  5   1,  1  |           ujrzał siedzącego starca, który, nie postrzeżony, od dawna
  6   1,  1  |        ostrzyżona głowa parobczaka, który rozkaz zrozumiawszy psy
  7   1,  1  |       zlazłszy i dawszy go chłopcu, który na swoim pozostał - zbliżał
  8   1,  1  |            z niej oto tego chłopca, który choć języka waszego nie
  9   1,  1  |          tamtej krwi zostało.~Wisz, który na kamieniu siadł, a na
 10   1,  2  |     zajmował niczym, tylko towarem, który na ławie rozkładał.~A było
 11   1,  2  |        ciemnego, spojrzała na ojca, który głową skinął, i nic nie
 12   1,  2  |     obejrzał go i wpuścił do worka, który miał pod suknią. Nim to
 13   1,  2  |            innej wiary niż wasza... który im szczęście przynosi...~-
 14   1,  2  |         jakby zamknięty płyn jakiś, który stężał i zmarzł na kamień.
 15   1,  2  |           chłopców przyniósł miodu, który tylko dla gości dawano.
 16   1,  2  |           więc coś staremu Wiszowi, który głową pokiwał.~- Jedzcie
 17   1,  3  |            Chcecie za mną?~Niemiec, który łuk i procę zostawił we
 18   1,  3  |             oddalony tętent głuchy, który się zdawał przybliżać. Wiszowi
 19   1,  4  |        sługi rozpalały ogień. Wisz, który sen miał lekki, z siermięgą
 20   1,  4  |   przebiegając ręką drżącą. Smerda, który się przebudził, ujrzawszy
 21   1,  4  |       położył go na rękach starego, który, powoli do ust zaniósłszy,
 22   1,  4  |              gryźć począł. Chłopak, który go wodził, poszedł do rzeki
 23   1,  5  |            wyniosłą: stołb grodowy, który okolicy panował. Stał nad
 24   1,  5  |            na mówiącego i na Hengę, który stał z dala jakby w oczekiwaniu.
 25   1,  5  |             synowca przyprowadzili, który był zbiegł i z kmieciami
 26   1,  5  |            ucichli, posłyszeli jęk; który nim wychodził. Głuche stękanie
 27   1,  5  |             powietrzu... Parobczak, który wczoraj słuchał nad rzeką
 28   1,  6  |      oczekującego na siebie smerdę, który go zaprowadził do ciemnej
 29   1,  6  |             głos knezia rozeznawał, który grzmiał jak piorun wśród
 30   1,  6  |           to dopijał miodu z kubka, który postawił na ławie, i siadł
 31   1,  6  |           miał na ustach.~Niepokój, który go ogarniał, nie dał mu
 32   1,  6  |          musiała dojść uszu knezia, który na podsieniu u wnijścia
 33   1,  6  |             pokaleczony biesiadnik, który noc całą pod tynem w chwaście
 34   1,  6  |            głowę zarzuciła staremu, który się zachwiał, padł, z gardła
 35   1,  6  |          doszedł ten wyraz chłopca, który wnet się zarumienił, spojrzał
 36   1,  6  |         ująwszy przyniosła Gerdzie, który chciwie je pochwycił podnosząc
 37   1,  6  |        tuląc się pod kawałem sukna, który naciągnął na siebie. Dziwa
 38   1,  7  |             nim aż do konia siwego, który spokojny stał nogą grzebiąc,
 39   1,  7  |            pochylenie gałęzi, mech, który na drzewach rosnął krzewy,
 40   1,  7  |            było młodego gospodarza, który pragnie, aby mu się w oczach
 41   1,  7  |     Spojrzał na młodego gospodarza, który też oczów jego szukał. -
 42   1,  7  |            skrzypiąc otwarły.~Wilk, który dni kilka w niewoli przesiedział,
 43   1,  7  |             drogę przez gruby okop, który grodzisko opasywał, i znaleźli
 44   1,  7  |            swojskiego niedźwiedzia, który mrucząc podścielał się pod
 45   1,  8  |            Tu jeszcze nowy obyczaj, który się od niemieckich krajów
 46   1,  8  |            gościli tu często, a gdy który z nich się zjawił, wieczorami
 47   1,  8  |       Poszanowanie to dla Piastuna, który choć w pobliżu grodu mieszkał,
 48   1,  9  |             nieustraszonego starca, który teraz dopiero miecza dobył
 49   1,  9  |            równą była... Za starca, który padł, kilku smerdzie zabito,
 50   1,  9  |       dzieci wysypała się ze dworu, który pustką otwartą pozostał.~
 51   1,  9  |      otoczonym, wśród gęstego boru, który doń obcym bronił przystępu.
 52   1,  9  |          stos z bierwion sosnowych, który cztery grube pale wbite
 53   1,  9  |           leżąca niewiasta, to koń, który się rwał, na próżno siląc
 54   1,  9  |      podżegał jeszcze ten pożar, na który wszyscy patrzeli z uroczystym
 55   1,  9  |              Zgoda! - odparł Ludek, który po ojcu odziedziczył ten
 56   1,  9  |        milczenia; obyczaj ówczesny, który po starszeństwie brać przykazał,
 57   1,  9  |           stał milczący za Ludkiem, który dlań teraz ojca zastępował.~
 58   1,  10 |            to przeddzień Kupały, na który wiec zwołano. Kmiecie i
 59   1,  10 |      spróchniały z oschłymi konary, który równie jak uroczysko za
 60   1,  10 |          przewierciły otworu, przez który oko bezpiecznie niepostrzeżone
 61   1,  10 |      świecący, wyrobiony sztucznie, który wiązanie z łyka plecione
 62   1,  10 |    ciemności skierował ku Znoskowi, który ciągle jak martwy leżał...
 63   1,  11 |          zrobi... hej! hej! to mnie który pocałuje i uściśnie... młode
 64   1,  11 |             z poratowaniem biedaka, który ręką wciąż oko tulił i zęby
 65   2,  12 |            stał już Ludek i Sambor, który na gród wracać nie chciał,
 66   2,  12 |              aby zrobić ogień boży, który by sam się zrodził, młodym
 67   2,  12 |           robiący się ogień święty, który powinien był zapłonąć, gdy
 68   2,  12 |            kłosy, co ule zasładzał, który czynił dzień, miłość zsyłał
 69   2,  12 |             zapominając o Samborze, który ze strachem jakimś, stojąc
 70   2,  12 |            czas Sambor spod dębu, o który się sparł, patrzał na nią,
 71   2,  12 |            boru ludzi kupka. Blask, który wpadał z dala, nie dozwalał
 72   2,  12 |              rozmawiając z ptakami, który przelatywały.~Chłopak się
 73   2,  12 |           rzucili i unieśli. Ludka, który jej bronił, uderzył jeden
 74   2,  12 |             konia za uzdę trzymała, który ją tu przyniósł. Wianek
 75   2,  13 |            Domana? - zapytał sługi, który we wrotach stał Milczał
 76   2,  13 |            w niej było. Przy ogniu, który się palił maleńki wśród
 77   2,  13 |             Na ten znak życia pies, który leżał na ziemi, podniósł
 78   2,  13 |       gotowanego napoju przyniosła, który pochwycił chciwie. Oczyma
 79   2,  13 |            chłopak Bumira, kmiecia, który mieszkał ku Gopłu. Bumir
 80   2,  13 |            się zagnali za jeleniem, który oszczep niósł w sobie. Jakiś
 81   2,  13 |          wskoczywszy. Jeden z psów, który się był nogi jego uczepił,
 82   2,  14 |           dużo przywoźnego sprzętu, który im statki z dalekich krajów
 83   2,  14 |       staruszek, do Wizuna podobny, który się od przychodzącej skrył
 84   2,  14 |        mogła marzyć, patrzeć w dym, który w jej oczach różne dziwne
 85   2,  14 |      człowiek, podobien do zwierza, który wyszedł z puszczy, z usty
 86   2,  14 |              Poszeptał coś staremu, który głową potrząsł. Chwilę się
 87   2,  14 |          wiedziono ją przed knezia, który cofnąwszy się poza słupy
 88   2,  14 |         szemranie, mruczenie tłumu, który szumiał jak morze płacząc,
 89   2,  14 |    przeszedł kneź wśród tego gminu, który dopiero za oddalonym krzyczeć
 90   2,  14 |            do Peruna i do krzyżyka, który miał na piersi. Stary zabobon
 91   2,  15 |             palcami, i kubek miodu, który wypił tchem jednym.~Potem
 92   2,  15 |             Zamilkł Myszko. Chwost, który słuchając cały wrzał i rzucał
 93   2,  15 |            wtrącił drugi z Myszków, który od dawna się już poruszał,
 94   2,  15 |             w izbie leżał Chwostek, który padając na dyle także sobie
 95   2,  15 |             Milczał biedny więzień, który się był z posłania zerwał
 96   2,  15 |           zabrać silnemu parobkowi, który go poniósł po drabinie,
 97   2,  16 |   kneziowskiego stada, stary Lisun, który bełkocąc opowiadał coś przelękniony,
 98   2,  16 |           progu czekał z pastuchem, który mu do nóg padł.~- Miłościwy
 99   2,  16 |           towarzyszyli, i na Muchę, który dwóch stryjów, Mściwoja
100   2,  16 |            najstarsze. Ubito kozła, który się obracał przy ognisku,
101   2,  17 |            potrutych wiązała, Żuła, który starostą był przy Mściwoju,
102   2,  17 |       spodziewać teraz, że Pepełek, który Leszka wypuścił tylko, aby
103   2,  17 |            moja!...~Żule tymczasem, który ze zmęczenia i głodu padał,
104   2,  17 |             piwo. Staremu kneziowi, który tyle czasu jak złamany i
105   2,  17 |       Złamany ten niedawno starzec, który zdawał się z trudnością
106   2,  17 |            nieco od starego knezia, który z nimi mówić nie chciał,
107   2,  17 |            ani żadnego z tego rodu, który dość się krwi naszej napił.~-
108   2,  17 |           nie odpłynęli.~Na Wizuna, który się przysłuchiwał, poczęto
109   2,  17 |     uśmiechnął. Spojrzał na Wizuna, który głową tylko potrząsł.~-
110   2,  17 |            do łożnicy męża zbudzić, który zaspany wyszedł w jednej
111   2,  18 |         gęstwiny i kniei.~Chwostek, który dawno na koniu nie siedział,
112   2,  18 |      gniewny zwrócił się do smerdy, który ku niemu poskoczył. Wskazywał
113   2,  18 |             Obejrzał się na smerdę, który zawołał: - Mów, babo, wyraźnie!~
114   2,  18 |     oczekiwaniu i w jakimś strachu, który ich ogarniał mimowolnie.~
115   2,  18 |      ścisnęli między siebie knezia, który głowę i ciało przychylił
116   2,  18 |       Wrócił tedy smerda po knezia, który z obawy, aby poznanym nie
117   2,  18 |              Popatrzał na Piastuna, który z niego nie spuszczał oczów. ~-
118   2,  18 |           się rozeznać. Może też go który z naszych napotka i zadławi...
119   2,  19 |            i pozdrowił go w języku, który choć nie był lechickim,
120   2,  19 |    etruskich, ani wytwornego oręża, który Chrobaci nasyłali, ani kruszcowych
121   2,  19 |           rzekł powoli gość - Boga, który jest ojcem wszystkich narodów
122   2,  19 |            wschodzie naród wybrany, który wpośród bałwochwalców sam
123   2,  19 |          brzasku mrowiły się ludem, który ściągać się zaczynał pod
124   2,  19 |        przyszło nadać imię chłopcu, który dotąd Piastunowego syna
125   2,  20 |          ten, którego ona zabiła, a który żył, obudzał w niej dziwne
126   2,  20 |          poczęła ze starym rozmowa, który ciągle do swojego wracał
127   2,  20 |            podobał żupan czy kmieć, który pańsko wyglądał, on pomyślał,
128   2,  20 |             co robić z sobą.~Wizun, który się między gromadami przechadzał,
129   2,  20 |        Gdzieżeś nocował?~- U zduna, który ma dziewkę ładną.~- Weźże
130   2,  21 |           Myszko - nie z tego rodu, który nas chciał zaprząc i orać
131   2,  21 |               zapytał Myszko Biały, który był do słowa prędki - to
132   2,  21 |             utkwiła w sukni Myszka, który ją wyrwał i odrzucił z pogardą.~-
133   2,  21 |        dziwnie jakoś, snem ciężkim, który ich rzucał, z którego jakby
134   3,  22 |        daleko w lasach mieszkający, który spokój lubił, a do obrad
135   3,  22 |      pobledli? - zapytał gospodarz, który go i nie widział dawno,
136   3,  22 |             nadciągnął Wizun stary, który przybywać się zdawał znużony
137   3,  22 |       piątym na piersi, Światowida, który czterema głowy patrzy na
138   3,  22 |         Rogu Światowida przez miód, który w nim stoi, i rzeczono mi,
139   3,  22 |           Nie pytając wyboru Dobek, który się pierwszy znalazł na
140   3,  23 |       stroili śmiechy. Czasem wstał który, aby do jeńców pójść i łuku
141   3,  23 |           się pasły na łące. Dobek, który jak bartnik na drzewa łazić
142   3,  23 |             nie ruszył; sądzili, że który ze swoich znak daje, nie
143   3,  23 |       człowieka rudego, związanego, który oczyma nań łypnąwszy głowę
144   3,  23 |       zawołał:~- O! ten ci to jest, który ich tu pewnie prowadził
145   3,  23 |          dwu młodych Pepełka synów, który nad granicą za Łabą siedział
146   3,  23 |          nie prześladowali. Spokój, który na chwilę zapewniało zwycięstwo,
147   3,  24 |            głośnym, stary też zdun, który córkę za bogatego kmiecia
148   3,  24 |             pomarszczyła jak grzyb, który człek nogą przyciśnie.~Wzięła
149   3,  24 |         ucieczce jednej. Parobczak, który pierwszy świerzopę starą
150   3,  24 |             odsuwali się od brzegu, który gęsto obsadzili najezdnicy.~
151   3,  24 |      ciągniono starca z siwą brodą, który gęślę potrzaskaną w ręku
152   3,  25 |             ognie widać było i dym, który pod wieczór rozścielał się
153   3,  25 |           starego Wizuna poglądali, który na pagórku stał, na kiju
154   3,  25 |           pogasły ognie, gdy Wizun, który czuwał z oczyma wlepionymi
155   3,  25 |           Wiózł on starego parobka, który w trzcinach się schowawszy,
156   3,  25 |            ale ich spłoszył goniec, który od granicy bieżał. U jeziora
157   3,  25 |           oswoiwszy oczy z mrokiem, który w chacie panował - ty to
158   3,  25 |            i olch rosło pod okopem, który go opasywał. W pośrodku
159   3,  25 |             piękna dziewka u króla, który ją kochał nad życie. Co
160   3,  25 |           nikogo, tylko za takiego, który od niej rozumniejszy i zręczniejszy
161   3,  25 |              Nie będzie!~Przyjechał który, wydziwiała srodze. Jednemu
162   3,  25 |        muszkami latają, tylko co ją który nie dzióbnie. Królewicz
163   3,  26 |          Wszakże ubogim jest i ten, który nas czasu postrzyżyn syna
164   3,  26 |             słaby ukazał się Doman, który z Lednicy powracał.~Widać
165   3,  26 |    nadciągnęli. Zobaczywszy starca, który w prostej siermiędze przychodził,
166   3,  26 |             I nie było ani jednego, który by nie powtórzył tego okrzyku,
167   3,  26 |      mieszał, stary skinął na syna, który z dala z końmi stał. Nim
168   3,  26 |              iż był człowiek ubogi, który od niej uciekał i ofiarowanej
169   3,  26 |          tym sposobem ojca starego, który do jedynaka przywiązanym
170   3,  26 |          posłaniu ujrzeli Piastuna, który z łyka wiązał proste obuwie,
171   3,  27 |          wrotach ująwszy pierścień, który był przepołowiony i na palcu
172   3,  27 |             się poczęli do Miłosza, który się nieco podniósł, gdy
173   3,  27 |             spoglądając na Miłosza, który wielkimi krokami pod dębami
174   3,  27 |             ciągnący oddział silny, który się powiększał coraz. Po
175   3,  27 |         śmiał jednak wydać rozkazu, który mu błądził po ustach.~Wieczór
176   3,  28 | nieprzyjaciela przed wojną i Dobek, który lubił osobliwe wyprawy,
177   3,  28 |           stali na granicy w lesie, który zwano Puszczą Dziką.~Miejsce
178   3,  28 |            rozmowie Leszek starszy, który języka lackiego niezupełnie
179   3,  28 |     starszyzna jak z jeńcami, a gdy który z sotników huknął, drżało
180   3,  28 |            naprawy mieczów takiego, który o mało mnie samego nie popsuł.
181   3,  29 |       starców pierwszym był Ścibor, który lud prowadził od Warty,
182   3,  29 |          wał dogorywających trupów, który dalszym drogę hamował. Na
183   3,  29 |           rozpoczynali walkę.~Luty, który z boku swych ludzi prowadził,
184   3,  29 |           gromadą otaczając Lutego, który obuchem na wsze strony wywijając
185   3,  29 |        wiosłami robić będę.~Sambor, który za Ludkiem stał, odezwał
186   3,  29 |          swych kolanach, Samborowi, który nogi otulał, zostawiwszy
187   3,  29 |   zmarszczoną powierzchnię i wir, w który ją tanecznice wprawiły.~
188   3,  29 |           stróżek kilkoro.~Wróżbit, który zawczasu przed bitwy końcem
189   3,  30 |        lasach i błogosławiąc pokój, który po najazdach i burzy zaświtał.~
190   3,  30 |           się rzecz dziwna: bocian, który na chacie starej mieszkał,
191   3,  30 |       przybył dla zobaczenia Dobka, który choć jeszcze dobrze nogą
192   3,  30 |        głowę jednego z ludzi swych, który ostrożnie podniósłszy się
193   3,  30 |              Ludek z drugim bratem, który wybiegł z chaty, w ręce
194   3,  Dop|         zabytek starego organizmu - który nieprzyjaciele nawet wynoszą
195   3,  Dop|           nie u źródła, z ust ludu, który o nich zapomniał, ale z
196   3,  Dop|          jednostajnie nazwać kraju, który z kolei Polanów, Lachów
197   3,  Dop|            dało siłę życia~Długosz, który w piętnastym wieku według
198   3,  Dop| patriarchalnych ojca rodu i narodu, który rodziną rozrodzoną władał,
199   3,  Dop|              Wtrącony po nich Krak, który widocznie jest pochodzenia
200   3,  Dop|           Czechom i zakłada Kraków, który pierwotne Gniezno wydziedzicza.
201   3,  Dop|          bajeczny smok (olophagus), który połyka bydlęta i trzody,
202   3,  Dop|      tłumaczy. Jest to znowu węzeł, który ma łączyć Kraka i Polskę
203   3,  Dop|    przemysłem niż znakomitym rodem, który oprócz tego dał się był
204   3,  Dop|      zaczęły, gdy tymczasem Leszek, który oprócz tego konia: swojego
205   3,  Dop|       przezwany jest Leszkiem, ten, który zdradą dobiega do słupa,
206   3,  Dop|    zajmująca jest powieść Długosza, który charakterystykę kreśli Leszka
207   3,  Dop|          Kruszwicy. Po tym Popiele, który się nie wsławił niczym,
208   3,  Dop|           rozmów - powiada Długosz, który układa powieść swą nie skąpiąc
209   3,  Dop|             ostatek rękę historyka, który upiększa, wypełnia, rozszerza,
210   3,  Dop|          pierwotną prostotę.~Skuba, który Krakowi dopomógł do zatrucia
211   3,  Dop|       kwiatem wyrosłym na mogiłach, który coś przecie ma w sobie z