Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |          bo oczy utopił w wodzie, jakby mierzył jej głębinę. Byłby
  2   1,  1 |        wtórując... a miotała się, jakby i ona groziła.~Konie głosami
  3   1,  1 |         dala na wodzie postrzegli jakby głowę ludzką z ciemnym,
  4   1,  1 |           czuł, że mu krew ciekła jakby ciepły sznurek wijący się
  5   1,  1 |     dawniej znać sobie pamiętnej, jakby szukając miejsca do spoczynku...
  6   1,  1 |       coraz bliżej... wołała coś, jakby na gwałt zbierając drugie...
  7   1,  1 |       poważna, ogorzała, ze skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i
  8   1,  2 |     zarzucił je sobie na ramiona, jakby unikał pomocy obcej lub
  9   1,  2 |           stąpać lekko i zwinnie, jakby wcale obarczony nie był.
 10   1,  2 |        posuwały, to cofały nagle, jakby do komory nazad uciekać
 11   1,  2 |    Słychać było szeptanie długie, jakby gniewne... a po chwili wyszła
 12   1,  2 |           tych zdawał się świecić jakby zamknięty płyn jakiś, który
 13   1,  3 |       Dokąd? - z wolna powtórzył, jakby nie chcąc się z tym zdradzić,
 14   1,  3 |     takiej zabawie - rzekł Wisz - jakby was ojciec i bracia zastali,
 15   1,  3 |        chłopcach swoich poglądał, jakby szukał ofiary.~- Hej, Sambor -
 16   1,  3 |       ramieniu Samborowi położył, jakby go brał w posiadanie.~-
 17   1,  3 |       pętach jeść potrzeba.~Wisz, jakby skarg tych słuchać nie chciał,
 18   1,  3 |          hukania bąka na błotach, jakby chciał sobie w pamięć wrazić
 19   1,  3 |         zagrodę ku tylnym wrotom, jakby się tam kogo spotkać spodziewał.~
 20   1,  3 |          pożegnanie, z uśmiechem, jakby oprzytomniała nagle, chwyciła
 21   1,  4 |        kneziowskiego grodu, szedł jakby po dobrej woli, choć oczy
 22   1,  4 |       niego pomniejsze, ustawione jakby na straży. Niektóre z nich
 23   1,  4 |        głosem samemu sobie, brzęk jakby poruszanych strun mu towarzyszył.
 24   1,  4 |        dumał. Pomilczawszy nieco, jakby życie jego pieśnią być musiało,
 25   1,  4 |         jego pieśnią być musiało, jakby mu ona nie wylewając się
 26   1,  4 |       piersi nabrzmiewała w nich, jakby mu była tchnieniem... bez
 27   1,  4 |       rzecz.~- A wojna... wojna - jakby sam do siebie mówił ślepy
 28   1,  4 |       czym wam śpiewać? - mruczał jakby sam do siebie ślepiec. -
 29   1,  5 |          Hengę, który stał z dala jakby w oczekiwaniu. Nie dał zrazu
 30   1,  5 |  Przepełniała je woń jakichś ziół jakby świeżo powiędłych. Na drewnianym
 31   1,  5 |        różne sposoby...~To mówiąc jakby mimowolnie popatrzała na
 32   1,  5 |           stękanie człowieka szło jakby spod ziemi.~- Co on zawinił? -
 33   1,  5 |      księżyc czerwony wznosił się jakby krwią umyty... Chmura siwa
 34   1,  6 |         też przechodziła chwilami jakby w kłótliwą walkę i spory,
 35   1,  6 |        podnosić się znowu zaczęła jakby zażegniona przezeń wrzawa.
 36   1,  6 |        się obelgami. Słychać było jakby tłuczone naczynia, potem
 37   1,  6 |      wołanie ratunku, które nagle jakby naciskiem silnej dłoni ustawało...
 38   1,  6 |           reszty ich wymorduję...~Jakby coś sobie przypomniał, ręką
 39   1,  6 |          mu się zamykały... Mówił jakby do siebie:~- Ja wam ład
 40   1,  6 |           coś, podniosło... wstał jakby trup blady chwiejąc się
 41   1,  6 |           się oglądał bojaźliwie, jakby się lękał jeszcze, by go
 42   1,  6 |        sami, kmieć popatrzał nań, jakby mu z oczów chciał czytać.~-
 43   1,  6 |        szopy poprowadzili. Gerda, jakby zimnicy dostał, drżał jeszcze
 44   1,  6 |      słyszałem noc całą i śmiech, jakby puchacza głos.~Zamilkł oglądając
 45   1,  6 |          Mów, chłopcze - rzekła - jakby ci rodzona kazała. Łagodny
 46   1,  6 |          ręce się białe ściskały, jakby miecz w nich trzymała...
 47   1,  6 |        nie chciały, na czole miał jakby kamień, co mu nawet oczu
 48   1,  6 |           by pożegnać gospodarza, jakby go paliło z powrotem. Odebrał
 49   1,  7 |         pomóc staremu, lecz Wisz, jakby mu nagle siły przybyło,
 50   1,  7 |         podobna, Bodniarze, stała jakby pusta... U drzwi tylko klepki
 51   1,  7 |     kierując bezpiecznie i pewno, jakby mieli przed sobą szeroki
 52   1,  7 |          dwór, stanąwszy z dala - jakby na coś oczekiwać się zdawała
 53   1,  7 |      zapytał głos ponury i gruby, jakby z głębin wychodzący. - Kmieć
 54   1,  7 |       Począł pić chciwie. Dopiero jakby orzeźwiony popatrzał na
 55   1,  8 |        nią po staremu obchodzono, jakby do krwi i rodu należała.~
 56   1,  8 |        para kłód sosnowych u wrót jakby umyślnie leżała, aby na
 57   1,  8 |         po cichu rechotać począł, jakby sam sobie się śmiejąc.~-
 58   1,  8 |            z kijem w ręku, oczyma jakby obłąkanymi patrzał we wnętrze
 59   1,  8 |        długo cicho było w chacie, jakby się powrotu obawiano. Ziemba
 60   1,  8 |          razy szczeknął radośnie, jakby się łasił do kogo. Wisz
 61   1,  8 |         Stał w zaroślach chłopak, jakby zbliżyć się nie śmiejąc,
 62   1,  8 |         na gnieździe gospodarząc, jakby i on chciał oznajmić o jakimś
 63   1,  9 |          otaczać ze wszech stron, jakby się obawiała, aby z niej
 64   1,  9 |       Tylko Dziwa szła milcząca i jakby martwa.~Lament ten, płacz
 65   1,  9 |      kolei całującą dzieci swoje, jakby je na wieki żegnała. Nie
 66   1,  9 |           jedne na drugich wiodły jakby wschodami do góry, gdzie
 67   1,  9 |       zaczęły obiegać stos dokoła jakby w szalonych skokach, miotając
 68   1,  9 |         okrywając węglami. Wiatr, jakby umyślnie zesłany, zrazu
 69   1,  9 |          niemu, stał smutny i on, jakby własnego ojca utracił...
 70   1,  9 |     zabłysły, ale spuścił je wnet jakby zawstydzony.~- Ja wam bratem
 71   1,  9 |           a Żywia nic nie mówiąc, jakby za nią też błagała, pochyliła
 72   1,  10|     leżało otoczone borami dokoła jakby zapomniane od wieków, żadna
 73   1,  10|    niezliczonymi gniazdami swymi, jakby od nich nieprzyjaciela odpędzać
 74   1,  10|       widać było dziuplę ogromną, jakby stworzoną na to, aby w niej
 75   1,  10|           zniknął, szelest tylko, jakby liści suchych, na dnie jej
 76   1,  10|          kiju, pstro wyrobionym i jakby białą obwiedzionym wstęgą,
 77   1,  10|           oczów patrzało dziwnie, jakby słowa jeszcze nie rzekłszy
 78   1,  10|         podniósł i potoczył nimi, jakby w gromadzie swoich szukał.~-
 79   1,  10|        oczów w dziurach świeci... jakby żbik patrzał na nas?...~-
 80   1,  10|            Nosem wodził po ziemi, jakby czego szukał. Słychać było
 81   1,  11|           gałęzi, kręciła głową i jakby przedrzeźniała dziewczęta,
 82   1,  11|          trawę, na słońce.~Z dala jakby śpiewanie słychać było,
 83   1,  11|       potem pociągnęła powietrze, jakby coś poczuła w bliskości,
 84   2,  12|    wołając Kupały.~Na niebiosach, jakby spod zasłon przypatrując
 85   2,  12|        lasami, za górami - mówiła jakby do siebie - łuny płoną...
 86   2,  12|        nich naówczas wydawały się jakby z blaszki złotej, a ptaszki
 87   2,  13|         się niby. Ręce mu drgały, jakby coś chciał pochwycić...
 88   2,  13|       wbiła..~Spuścił głowę Duży, jakby go to wyznanie zbyt wiele
 89   2,  13|        oczy. Ręką uciskał piersi, jakby mu co zawadzało. Myszko
 90   2,  13|           by się znowu puściła, a jakby mnie nie było do zamówienia...~
 91   2,  13|       będę kłamał - żywo zawołał, jakby z trochą gorączki. Odsłonił
 92   2,  13|         Wchodzili do izby, Doman, jakby poczuł już obcego, ruszył
 93   2,  13|       ujrzawszy go przelękła się, jakby wilkołaka zobaczyła~Psy
 94   2,  14|         jej się niosły i kwiliły, jakby rozumiały, że się ze swoim
 95   2,  14|         zwiędłej widać było życie jakby senne, coś na pół umarłego
 96   2,  14|          białe postacie siedziały jakby uśpione czy drzemiące.~Zza
 97   2,  14|        ogromne kamienie czerwone, jakby krwią gorejące, pałały.
 98   2,  14| czerwonych kamieniach i czynił je jakby żywymi. Wśród ciemności
 99   2,  14|          na którą Dziwa patrzała, jakby się w niej własne paliło
100   2,  14|       szeptały coś pomiędzy sobą, jakby litując się nad nią. Głowami
101   2,  14|   zmilczała więc.~Następnych dni, jakby za karę, najcięższą pracę
102   2,  14|        wszystko to razem wirowało jakby przed drugimi oczyma upojonej.
103   2,  14|     szyderski, teraz bledniejąc i jakby przelękły, ręką się opierał
104   2,  14|         mówiła - czerwona struga, jakby płynęła krew, ciągle krew...
105   2,  14|           ręka kneziowi opadła.~- Jakby piorunów nie było - odezwał
106   2,  14|           się już zbijały i szły, jakby mu chciały zastąpić drogę.~
107   2,  14|           ściskając w ręku miecz, jakby go ochota brała porwać się
108   2,  14|      pewny, iż go nikt nie tknie, jakby go wojsko broniło. Tłum
109   2,  14|            Parę razy obrócił się, jakby sam jeden na cały ten tłum
110   2,  14|        głębi jej szumiało głucho, jakby toczyła wory kamieni gotowe
111   2,  14|    czerwone oczy posągu błyskały, jakby ciesząc się zniszczeniem.
112   2,  14|   przelękłe kobiety, coś mrucząc, jakby słały za nim przekleństwa~
113   2,  14|  siedziała przy ogniu nieruchoma, jakby ją jeszcze dręczyły te duchy,
114   2,  14|      patrząc nań uśmiechnęła się, jakby mowę niebios zrozumiała~
115   2,  14|         góry, to opadając na dół, jakby kołpaki z głów pozrywać
116   2,  15|         biegać zaczęły po niebie, jakby się goniły i zbierały, aby
117   2,  15|  nieustannie kręcili się posłańcy jakby z wiciami, że starostów
118   2,  15|          nas spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał, oczyma ich
119   2,  15|           dawna się już poruszał, jakby mówić chciał, i buchnął
120   2,  15|          nieśmiało. Leszek usiadł jakby strwożony.~- Kto tu? - zapytał.~-
121   2,  15|          sobie, cofał przerażony, jakby nowej lękając się zdrady.~-
122   2,  15|      zerwał i do ściany przypadł, jakby w nią chciał się schronić,
123   2,  15|          krasnymi sznury obuwie i jakby na szyderstwo miecz do boku.
124   2,  16|    Odzieży nie włożyli świecącej, jakby naumyślnie chcieli na prostych
125   2,  16|      którego żona wciąż patrzała, jakby go oczyma trzymała na uwięzi -
126   2,  17|     zgromadzone i ruch niezwykły, jakby na wiec się zebrała starszyzna
127   2,  17|       nazwiska i ludzi dopytując, jakby je w pamięci dobrej chciał
128   2,  18|       zaczęła szybko coś mruczeć, jakby go przeklinała, co go niemało
129   2,  18|        pobladł. Jaruha siedziała, jakby zapomniawszy o nim, z głową
130   2,  18|           się trząść tak zaczęły, jakby to rozkazanie usłyszała.~
131   2,  18|          też przypatrywał mu się, jakby go dzieś widział i poznawał.~-
132   2,  19|        lub zza Łaby nawet, bo coś jakby niemieckiego ubranie ich
133   2,  19|         choć stał wpośród obcych, jakby pewien był, iż mu się nic
134   2,  19|         tu...~Wskazał na wieżę...~Jakby na urągowisko tej zapowiedzi
135   2,  19|          Ogromne płomię buchnęło, jakby cały stołb gorzał we wnętrzu.~
136   2,  19|           w nocy zapałała ogniem, jakby mirom i gromadom rzec chciała:
137   2,  20|      żółtą pomarszczoną, poważną, jakby wieszcza i guślarza, ludzie
138   2,  20|         się ciekawie i powtarzała jakby bez myśli:~- Nie może to
139   2,  21|        która górą płynęła, trysła jakby plama krwista... i znikła...
140   2,  21|     jednej i z drugiej strony coś jakby żywego, ogromnego; jak smok
141   2,  21|          dochodził gwar z daleka, jakby jezioro mruczało. A nie
142   2,  21|   odgadnąć?~Stał długo zdrętwiały jakby Chwostek, potem się ruszył
143   2,  21|           pluszcząc, nie drgając, jakby je spod spodu bogunki na
144   2,  21|           mroki, żadnego ogniska, jakby gromady w ziemię gdzie się
145   2,  21|          murem i patrzą na, gród, jakby go oczyma zjeść chcieli.~-
146   2,  21|         lewo czółna się gromadzą, jakby z ziemi rosły, ludzie się
147   2,  21|         zgniły ich ciała. Tu stos jakby naumyślnie zapalony, aby
148   2,  21|          jego i pięto się wysoko, jakby do wnętrza dostać chciało.
149   2,  21|    potrzaskane i znieważone, były jakby zapowiedzią tego, co się
150   2,  21|       który ich rzucał, z którego jakby się porywać nadaremnie usiłowali.
151   2,  21|           coś mruczało i szemrało jakby pszczoły w ulu zamknięte,
152   2,  21|      krzyki, wrzawę i płacze, coś jakby zacięty bój we wnętrzu,
153   2,  21|         kilka razy głos straszny, jakby z nim życie uciekało, przeszył
154   2,  21|      okien cisnęli, obsiadali je, jakby dopominając wnijścia, i
155   3,  22|     trzymał na nim się opierając, jakby okazać chciał, że drogo
156   3,  22|        podnosząc Myszko.~I z tym, jakby zagniewany, odjechał.~Nazajutrz
157   3,  23|      nigdy zagród swoich oglądać, jakby na nowo na świat się narodzili,
158   3,  24|           mógł drogę. Był i kubek jakby złoty i naczyńko przezroczyste
159   3,  24|    Stawała niekiedy, oglądała się jakby przelękła, podnosiła kij
160   3,  24|        zawołał stary Mirsz - leci jakby oszalała...~- E! ona tak
161   3,  24|     Kupało! pomóżcie jej z ciała.~Jakby nie czując już krwawego
162   3,  25|      które podpływały do ostrowu, jakby o pogrzeb prosiły.~Płynęły
163   3,  25|          co myślał - a twarz miał jakby zamarzłą z bólu i skrzepłą.
164   3,  25|    dopiero teraz patrzeć zaczęły, jakby rozeznać chciał.~Widać było
165   3,  25|      zbliżał, rzucił się ku niemu jakby wysiłkiem ostatnim i za
166   3,  25|          dyszącego jeszcze - lecz jakby uśpionego ze znużenia. Krew
167   3,  25|           mogło.~Z wolna topielec jakby ze snu się przebudzał -
168   3,  25|       przy słabym świetle poranka jakby plamkę czarną na jaśniejącej
169   3,  25|       ktoś od lądu, lecz z wolna, jakby go sama fala niosła, bo
170   3,  25|     podobnym do niecki zgarbioną, jakby uśpioną postać kobiecą,
171   3,  25|         poprawić poszedł w kątku, jakby chciał ukryć wyraz swej
172   3,  25|        tylko, milcząc, potrzęsło, jakby mówiło, że jej nie zna,
173   3,  26|     wszyscy razem - Piastun!...~I jakby dopiero teraz przejrzeli
174   3,  26|           Jam człek mały i ubogi!~Jakby trwoga jakaś ich ogarnęła,
175   3,  26|          Stary cofnął się, rękami jakby odpychając od siebie głosy,
176   3,  26|          z takim bezpieczeństwem, jakby zawczasu wiedziała, gdzie
177   3,  26|           nim kawał drogi ujrzeli jakby wał stary, zieloną okryty
178   3,  26|            a Piastun poruszył się jakby przelękły, gdy ją zobaczył.~
179   3,  26|         mały Ziemko płacze, bo go jakby w niewoli trzymają! Zlitujcie
180   3,  26|            Piastun wciąż jeszcze, jakby przelękły tym, co się stało,
181   3,  27|         jacyś, nieznani, przyszli jakby umyślnie zesłani rzucić
182   3,  27|           ręka wychudła, ogromna, jakby z samych kości złożona,
183   3,  28|           lasy. Tu wszyscy ludzie jakby równi żyją - panów nie ma,
184   3,  28|         rozprawiać przedrwiwając, jakby głuptaszkiem był. Leszek,
185   3,  28|  spojrzawszy nań zawołał Piastun, jakby o niczym nie wiedział. -
186   3,  29|        jezioru w takim milczeniu, jakby zwierza spłoszyć się obawiały.
187   3,  29|          W ręku miotał oszczepem, jakby mu palił dłonie. Podrzucał
188   3,  29|           chwytał, a koń pod nim, jakby z panem czuł jedno, podskakiwał
189   3,  29|         dziwnie zręczny, z koniem jakby zrosły, z oczyma błyszczącymi
190   3,  29|          jeszcze nie przestawała, jakby ją puszcza na zawołanie
191   3,  29|        ręku. Szedł raźno, wesoło, jakby odmłodzony i wysiadłszy
192   3,  29|           i dzidami poczęli biec, jakby wyzywali Polan, którzy czekali
193   3,  29|      rzeczce ciekły stąd wężykami jakby czarne strumyki krwi zagęsłej.
194   3,  29|         drudzy ku niebu zwróconą, jakby się jeszcze dźwignąć chcieli,
195   3,  29|       niej Dziwa, patrząca w dal, jakby się kogo spodziewała~Doman
196   3,  29|         zdumiona wcale, spokojna, jakby się spodziewała i przeczuwała.~
197   3,  29|    odwracało się dziewczę, potem, jakby co rychlej ujść chciało
198   3,  29|         się doń oglądając dokoła, jakby się lękała być podsłuchaną,
199   3,  29|    zwróciła oczy.~I podniosła je, jakby się go tam spodziewała,
200   3,  29|        wzrok się jej niby błąkał, jakby go nie chciał spotykać,
201   3,  29|          nie możecie wy tego! - A jakby się stało?~Gdy Doman podniósł
202   3,  30|        zapuścił w ziemię, a woły, jakby nań czekały tylko, iść poczęły
203   3,  30|           niej nie witając nawet, jakby ją wczoraj dopiero widział.~
204   3,  30|     milczeniu - myślał już tylko, jakby ją w tamtą pokierować stronę,