Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |     osłaniał niskie czoło, tak że oczy wprost spod nich patrzały.
  2   1,  1 |      zuchwały razem i ostrożny... oczy biegały żywo... Ruchy ciała
  3   1,  1 |        złożoną. Na nogi wstawszy, oczy przetarł kułakami, ledwie
  4   1,  1 |     pewnie, czy bród znajdzie, bo oczy utopił w wodzie, jakby mierzył
  5   1,  1 |       niepokoju - chłopak też weń oczy wlepił i zwolnili koniom
  6   1,  2 | postrzyżone parobków, i dziecinne oczy przelękłe spośród gęstych
  7   1,  2 |          co wiozę z sobą... Niech oczy widzą, że zwodnictwa nie
  8   1,  2 |        Pierwsza, co rudego Niemca oczy spotkała, krzyknęła i cofnęła
  9   1,  2 |           ku drzwiom spoglądając. Oczy jego tam i sam ciekawie
 10   1,  2 |           Niemiec, którego bystre oczy najwięcej siały trwogi,
 11   1,  2 |       dostatek, świecił i porywał oczy. Leżały naprzód igły długie
 12   1,  2 |           się chciwie parobcy, aż oczy im do~nich zaświeciły i
 13   1,  2 |          ostrożnie zwrócił na nie oczy. Wszystkie odziane były
 14   1,  2 |          z usty różowymi, wielkie oczy szafirowe wlepiała z kolei
 15   1,  2 |  milczenie panowało w izbie; wtem oczy starego padły na coś leżącego
 16   1,  2 |           Błyszczał tak jakoś, że oczy wszystkich zwrócił na siebie...~-
 17   1,  2 |         grzebać się zaczął, aż mu oczy błyszczały. Wydobywał po
 18   1,  3 |     których Hengo ciekawe zwrócił oczy.~Przodem jechał dowódca,
 19   1,  3 |         pobladła, czuł, że chciwe oczy wszystkich na niego się
 20   1,  3 |         nami - rzekł.~Podniósłszy oczy parobczak spotkał wejrzenie
 21   1,  3 |             mówił stary - bo masz oczy i język, bo więcej nas kochasz
 22   1,  3 |       ciebie ślę... Usta zamknij, oczy otwórz, posłuszny bądź...
 23   1,  3 |         tam swojego. Ja tam twoje oczy posyłam za moje. Kneź -
 24   1,  3 |        Dziwa puściła z rąk włosy, oczy utopiła w ziemię, cała jej
 25   1,  3 |        mówiąc zamilkła, podniosła oczy na stojącego przed sobą
 26   1,  4 |        jakby po dobrej woli, choć oczy towarzyszów chciwie się
 27   1,  4 |          smętna.~Wszyscy ciekawie oczy zwrócili ku brzegowi rzeki,
 28   1,  4 |          z wolna głowę podniósł i oczy białe, krwawymi obwiedzione
 29   1,  4 |           ludzi dokoła... Chociaż oczy nie widzą...~Wtem smerda
 30   1,  4 |    ostatni - rzucił Słowan - mnie oczy wybrano w młodości, aby
 31   1,  4 |       Łaby. Niosły mnie nogi, nie oczy - bez drogi; gdzie dola
 32   1,  4 |      żywiej biec zaczęły, a białe oczy połyskiwały straszno.~-
 33   1,  4 |        ziemi na kraj świata, kędy oczy go poniosą.~Wanda została
 34   1,  5 |       Hengo i Sambor, podniósłszy oczy, ujrzeli w odległości wysoką,
 35   1,  5 |          snu zabiorą.~Towarzyszom oczy zaświeciły. Sambor ponuro
 36   1,  5 |   założone miał za pas, czapkę na oczy nasuniętą, brwi zmarszczone
 37   1,  5 |         miłość ma chmurne czoło i oczy krwawe... lepiej, że was
 38   1,  5 |         było, sadząc do ciemnicy, oczy wyłupić, aby szkodliwym
 39   1,  5 |           ich obu?~- Na me własne oczy - rzekł Niemiec - piękniejszych
 40   1,  5 |       najdziksze dosiadają konie.~Oczy matki błyszczały. - Piękniż
 41   1,  5 |     wyniosły, twarze jasne, modre oczy, jasne włosy...~Uśmiech
 42   1,  5 |       spuścili wczora - szepnął - oczy mu wyłupiwszy... Samem patrzał,
 43   1,  6 |          lękał, ale kneź drzemał, oczy mu się zamykały... Mówił
 44   1,  6 |           tym padłem... precz!...~Oczy mu się otwarły, postrzegł
 45   1,  6 |        stole. Twarz miał chmurną, oczy krwią naciekłe, długo patrzał
 46   1,  6 |       jątrzył i nawoływał, aż nam oczy krwią naszły i pamięć odbiegła...
 47   1,  6 |           podnosząc ku niej łzawe oczy.~Wejrzeniem tym dziecinnym,
 48   1,  6 |           mieniła się w rycerską, oczy zdawały się spod powiek
 49   1,  7 |      obrócił, synowcom powyłupiał oczy, drudzy ze strachu wychylić
 50   1,  7 |            Tego synowi wyłupił on oczy.~Liczyli tak dwory, gość
 51   1,  7 |      stanąć wszystkim i radzić.~W oczy sobie popatrzeli.~- Uroczysko
 52   1,  7 |  Pochmurniały czoła, zasępiły się oczy nawet wesołemu Domanowi.
 53   1,  7 |        Dorodny chłop, któremu też oczy ogniem pałały, na zawołanie
 54   1,  7 |           stali długo wprzód, nim oczy ich oswoiły się z mrokiem
 55   1,  7 |           nawieszone zakrywały mu oczy, głowę miał zupełnie łysą.
 56   1,  7 |       kneź Miłosz się nie ruszył, oczy tylko ku nim skierował,
 57   1,  7 |        jęczał. Nierychło podniósł oczy i począł łagodniejszym już
 58   1,  7 |           zawitą chustami tak, iż oczy spod nich zaledwie widać
 59   1,  8 |         nie odznaczający. Tylko w oczy mu spojrzawszy widzieć w
 60   1,  8 |           pojednać... tego, co mu oczy wyłupiono, puszczą, aby
 61   1,  8 |         szedł. Kto wie, a może mu oczy odrosną? Stryjów i bratanków
 62   1,  9 |      zabito, sam on ranny, gdy mu oczy krwią zapływały, ustąpić
 63   1,  9 |          zawołał:~- Krew za krew!~Oczy wszystkich skierowały się
 64   1,  9 |         zawahał się nieco Doman i oczy mu zabłysły, ale spuścił
 65   1,  9 |   Domanowi twarz się marszczyła i oczy pałały, a dyszał, jak gdyby
 66   1,  9 |        macie...~Spojrzeli sobie w oczy; Ludek się hamując powtórzył
 67   1,  9 |            ciągle sobie patrząc w oczy. Rąk już sobie nie podawali.
 68   1,  9 |      kołpak nasunął gwałtownie na oczy i odszedł. Konie jego stały
 69   1,  10|       paszczęka, krwią zachodziły oczy żółte, które zbielały i
 70   1,  10|     Zbliżając się do dębu starzec oczy zwrócił ku uroczysku i konia
 71   1,  10|      Rękami tylko wskazał na nie. Oczy wszystkich zwróciły się
 72   1,  10|          rękę trzymając za pasem. Oczy, które dotąd miał w ziemię
 73   1,  10|         Chwosta i powiedzieć mu w oczy...~- Iść!... żaden z nas
 74   1,  10|         po cichu, patrząc sobie w oczy mniej śmieli.~- Cierpieć -
 75   1,  10|        pierwszy.~Wszystka czeladź oczy na dąb zwróciła, lecz większą
 76   1,  10|           znikła... Z nią razem i oczy z dziupli patrzeć przestały.
 77   1,  10|          coraz przybliżał głowę a oczy.~W środku, nakryty zabitym
 78   1,  10|        małe prowadziło chłopię, i oczy się ku niemu skierowały.~-
 79   1,  10|           jego i mruczenie. Żółte oczy pobłyskujące w ciemności
 80   1,  11|         zwierz wietrzyć poczęła i oczy obracać. W istocie o kilka
 81   2,  12|         zapadać miało, wszystkich oczy i twarze ku niemu były zwrócone.
 82   2,  12|        skoków rwały, lica pałały, oczy błyszczały, nuciła niecierpliwa.~-
 83   2,  12|           ręce, podnosiły głowy i oczy... Stare niewiasty oparte
 84   2,  12|     weselić się nie mogę... Czego oczy nie widzą, to serce czuje,
 85   2,  12|        twarzy wesołą...~Podniosła oczy do góry.~- Za lasami, za
 86   2,  12| skrzydłami. Sambor legł i głowę a oczy w ręce utulił. Słuchał śpiewów
 87   2,  12|        Sambor jak zabity. Baba, w oczy mu patrząc, śmiała się.~-
 88   2,  12|    słyszał... Chciałam mu wydrzeć oczy, ręce miałam jak połamane...
 89   2,  12|      jedno drugiemu patrzeliśmy w oczy... Jak dziecko bawił mnie
 90   2,  12|            Patrzałam mu milcząc w oczy... Mieczyk drżał pod moją
 91   2,  12|        siostrach, które strwożone oczy sobie rękami pozakrywały.
 92   2,  12|          nie będą... Pójdę, gdzie oczy poniosą, kędy dola poprowadzi...~
 93   2,  12|          porzucić wszystko, gdzie oczy i dola niosą. Pójdę na ostrów,
 94   2,  12|           świętego, stać będę, aż oczy wypłaczę i zgasną... aż
 95   2,  13|     odpowiedzi; pokraśniał sługa, oczy spuścił, widocznie wstyd
 96   2,  13|           z wolna i wlepił w pana oczy.~Myszko nie spuszczał z
 97   2,  13|         rozdarł mu piersi...~Gość oczy ciekawie zwrócił na nią
 98   2,  13|        obcego zobaczywszy spuścił oczy. Ręką uciskał piersi, jakby
 99   2,  13|         okrągłą, w której wypukłe oczy żabie i usta szerokie siedziały.
100   2,  13|       Bumir bijąc kubkiem o stół. Oczy mu się zapaliły.~- Myszkom
101   2,  13|       Doman się zbudził, otworzył oczy i ujrzał tę dziwną parę.~
102   2,  14|        pokłoniła przed nią.~Stara oczy powoli podniosła, nic nie
103   2,  14|     ogarnęła ją na chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic dojrzeć nie
104   2,  14|         ciężkie i ciepłe. Dopiero oczy oswoiwszy postrzegła kontynę,
105   2,  14|           płomienia ruszające się oczy bóstwa przerażały jak spojrzenie
106   2,  14|        spokojna w ogień wlepiwszy oczy, odpoczywała.~U ognia zmieniały
107   2,  14|        domową zagrodę, a czerwone oczy Nijoły przyszłość czyniły
108   2,  14|  dopytywały uśmiechając; zwracali oczy przechodzący pielgrzymi
109   2,  14|         że kneź spuścił, mrucząc, oczy przed nią i zadrżał.~- Będziesz
110   2,  14|     wiadro wody świętej, spuściła oczy na nią. W wodzie odwrócona
111   2,  14|         więcej jeszcze, białe ich oczy nie widzą i nie patrzą...
112   2,  14|        leciały na opony; czerwone oczy posągu błyskały, jakby ciesząc
113   2,  15|          z głowami podniesionymi, oczy w nim topiąc śmiało - on
114   2,  15|         na sercu leżało.~Kmieciów oczy mówiły, że ze skargą szli
115   2,  15|         zabił, drugiemu wyłupiono oczy... Ślepego mu trzeba oddać
116   2,  15|         oddać i wmówić weń to, że oczy mu wzięto bez naszego rozkazu.
117   2,  15|         Spojrzeli sobie z mężem w oczy.~- Zechcą? Nie zechcą? Niech
118   2,  15|      życie wydarto bratu twemu, a oczy tobie.~A z czyjegoż to uczyniono
119   2,  16|     oprawca przyszedł wyrwać moje oczy, którymi na świat patrzałem,
120   2,  16|         rękę jak niemowlę i swoje oczy, po dziecięcych płacząc,
121   2,  16|          synom i westchnął cicho, oczy zamykając, a spod powiek
122   2,  16|         męczarni usta ścisnęli, a oczy zachodzące bielmem śmierci
123   2,  16|        własnego czynu i trwożliwe oczy zwrócił na Brunhildę, która
124   2,  16|          Co tak wielkie otwierasz oczy? Wywlec za nogi i zakopać
125   2,  17|        Stary go nie poznał zrazu, oczy miał łzami wyjedzone.~-
126   2,  17|          Zaboja, bo mu oni w żywe oczy powiedzieli, że z nim trzymać
127   2,  17|  milczącego Bumira skierowały się oczy, a ten stał bledniejąc trochę,
128   2,  17|          jednej koszuli do niego, oczy sobie kułakami wycierając.~
129   2,  17|        potem po ramieniu gościa i oczy zaczerwienione wlepiwszy
130   2,  18|        miecz schował pod odzież i oczy włosami zapuścił. Tak zmieniony
131   2,  18|       staruszka popatrzywszy mu w oczy nie powiedziała ni słowa.~
132   2,  19|        samym wcielonym...~Piastun oczy ciekawie wlepił w mówiącego;
133   2,  19|          dorósł, nawracał ludzi i oczy im otwierał, leczył chorych,
134   2,  20|           niby ludzką i wkładał w oczy sztuki bursztynu, a w uszy
135   2,  20|         koło, gdyby stary zamknął oczy. Zwał się Mirszem jak ojciec.
136   2,  20|         powoli - obróciła ku niej oczy, spojrzała, krzyknęła i
137   2,  20|          na ręce.~Dziwa otworzyła oczy i zamknęła je natychmiast,
138   2,  20|   ciągnęło ją ku niemu - ciągnęły oczy siwe Domana i usta, i głos,
139   2,  20|   Zarumieniła się mocno, spuściła oczy, rada by była uciekać, a
140   2,  20|         zamruczał Doman. Spuściła oczy Dziwa i zmilczała.~- Sama
141   2,  20|     Mirsza ku ojcu wyglądała, gdy oczy Domana na nią padły. Dziewczę
142   2,  20|         czasem kądziołkę przędła.~Oczy kmiecia i zdunówny spotkały
143   2,  20|           sobie - mówiły figlarne oczy - ja bym się nie bardzo
144   2,  20|          w drugą stronę odwróciła oczy i siedziała nieruchoma patrząc
145   2,  20|       Dziwa krzyknęła zasłaniając oczy, ale go już nie było, gdy
146   2,  20|        posąg Nijoły, czerwone jej oczy gniewnie w nią były wlepione.
147   2,  20|        gdy pić będzie, patrz mu w oczy, ani mrugnij. Jak mrugniesz -
148   2,  20|      podała Domanowi patrząc mu w oczy. Przyjął go, począł pić.
149   2,  21|              Biała pani zbladła i oczy zakryła.~- Pastuchy ogień
150   2,  21|    spojrzała dokoła, ręce łamie i oczy zakrywa. Chwost się śmieje,
151   2,  21|     górnych wieży połaci patrzały oczy ciekawe, a płomię od szop,
152   2,  21|           konia mówiąc i ku wieży oczy podnosząc.~Myszko się śmiać
153   2,  21|          wasza...~Myszko podniósł oczy ku miejscu, skąd głos wychodził.
154   3,  22|         otaczający. Wizun spuścił oczy.~- Musiałem na wyrocznię
155   3,  22|        konia siadł. Śmiały mu się oczy i drgały usta. Ku wieczorowi
156   3,  23|           za włosy, aby zajrzeć w oczy. Pomorcy, lud dziki, korzyć
157   3,  23|         Leżeli pokrwawieni, tuląc oczy i czoła, nie sycząc nawet,
158   3,  24|          Popatrzał mu się Doman w oczy i rozśmiał niewesoło.~-
159   3,  24|          czy mi co przyniesie!... Oczy jej się śmieją, może i ja
160   3,  24|   zarumieniła się mocno, spuściła oczy. Może myślała, że się odezwie
161   3,  24|      Zarumieniła się Mila znowu i oczy zakryła rączkami.~Teraz
162   3,  24|           się znowu, otarła usta, oczy się jej zaświeciły, chciała
163   3,  24|          bardzo kto wierzył, choć oczy miała naprawdę zapłakane.~
164   3,  24|     dziewczętom się aż zaiskrzyły oczy. Były tam zamorskie, z dala
165   3,  24|         pędzi... Księżycowe lice, oczy ma jak gwiazdy, królewicz
166   3,  24|     macierzy... Nie płacz, otrzyj oczy czarne, wianuszek mu oddaj
167   3,  24|           płaczącą, która czoło i oczy tuląc w dłonie wołała:~-
168   3,  25|           nie poruszyły się usta, oczy osłupiałe nie mrugnęły nawet
169   3,  25|    zbliżył się ku brzegowi, tuż - oczy jego dopiero teraz patrzeć
170   3,  25|       moje! Żyjesz ty? - zawołał.~Oczy się otworzyły tylko i zamknęły.
171   3,  25|   siwowłosa Nania, Domen otwierał oczy, ale powieki opadały mu
172   3,  25|   drzwiach dziewczę podniosło nań oczy nieśmiałe, zaparło drzwi
173   3,  25|          A! a! - rzekła oswoiwszy oczy z mrokiem, który w chacie
174   3,  25|       ogniu musicie się piec, dym oczy wygryza. Krasy waszej szkoda... -
175   3,  25|          serca, aż chłopak wstał, oczy przetarł i zawołał:~- Dawajcie
176   3,  25|       przyskoczy i podgląda jej w oczy... Oczów odmienić nie mogła,
177   3,  25|         siedziała, ręce opuściła, oczy w ziemię wlepiła, powtarzała
178   3,  26|        rany i powiedział, co jego oczy widziały.~Chciał się jeszcze
179   3,  26|           i uczynili, jak żądano, oczy podnosząc ku niebu, składając
180   3,  27|       podniosły czoła, zaświeciły oczy.~Byli to Leszek i Pepełek,
181   3,  27|         nie wyszedł na spotkanie. Oczy tylko zwrócił, by się im
182   3,  27|       Miłosz słuchał, niekiedy mu oczy błysły - niedźwiedź u nóg
183   3,  27|  wstrzymywał się z mową. Niekiedy oczy z krwawymi powieki podniosły
184   3,  27|         zaraz, a drugiego wyłupić oczy i rzucić je psom.~Obaj synowie
185   3,  27|        twarze młode, kwitnące, na oczy ich jasne, i gniew a żal
186   3,  27|          mógł pochwycić.~Kneź już oczy zwracał na Obra, a ten stał
187   3,  27|        stał za nim i patrzał mu w oczy.~Smerda już nocą przyszedł
188   3,  28|         ziemi podnosił słuchając, oczy mu się paliły, szczególniej
189   3,  28|           łajać - iskrzyły mu się oczy, leżał, patrzał i nasycał
190   3,  29|         Na małej głowie, w której oczy, nos i usta pod zasklepionym
191   3,  29|         ale twarz mu się śmiała i oczy błyskały radością, a gdy
192   3,  29|            zwróciła się, spuściła oczy.~- Ja wam czerpać pomogę,
193   3,  29|         Nie odpowiedziała mu nic, oczy jej przebiegły po jego twarzy
194   3,  29|       zakaszlał, aby nań zwróciła oczy.~I podniosła je, jakby się
195   3,  29|       Zarumieniona Dziwa spuściła oczy, potrzęsła głową.~- Nie
196   3,  29|         stało?~Gdy Doman podniósł oczy odpowiedzi czekając, dziewczyny
197   3,  29|         Doman.~Popatrzali sobie w oczy. Wizun kijem bił w ziemię,
198   3,  30|           a jeńce? Garść ziemi na oczy, oszczep w piersi się tłoczy,
199   3,  30|         powrót czekają, wypatrują oczy, wypłaczą źrenice. Wrócą
200   3,  30|    przeciw Leszkom, ciskając im w oczy winę ojca i zarzucając,
201   3,  30|    zamknęła! - rzekł Domen. Dziwa oczy spuściła i zamilkła. On
202   3,  30|          odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy płakała, ale się
203   3,  30|  rozśmiały i zapłakane poweselały oczy. Spojrzeniem cichym podziękowała