Tom,  Rozdzial

  1   1,  7 |       pod rękę go ująwszy, wiódł Doman do świetlicy. I tu dwór
  2   1,  7 |          którym się rozłamali, i Doman starca naprzód posadził,
  3   1,  7 |         aby lepiej było - odparł Doman.~- Wkrótce mirów, wieców
  4   1,  7 |    ludzkie wywrócić mogą - rzekł Doman.~- Nie mów tak - odezwał
  5   1,  7 |         był i znikł z tej ziemi.~Doman zmilczał.~- Nam we dwu -
  6   1,  7 |         za rozkaz stanie - rzekł Doman - niech niosą wici - ano,
  7   1,  7 |     obradzi lepiej - odezwał się Doman - zwołujmy wiec. - Nim wici
  8   1,  7 |        ojcze Wiszu - potwierdził Doman - jam gotów. Spocznijcie
  9   1,  7 |     choćby do Miłosza... - mówił Doman. - Tego synowi wyłupił on
 10   1,  7 |          go już nie było - rzekł Doman.~- Gdzie? Tam, gdzie on
 11   1,  7 |        Posłuchu?? - rozśmiał się Doman - ma on swoich wszędzie,
 12   1,  7 |     dzień wybrać chciano.~Wisz i Doman zgodzili się na to zawczasu.
 13   1,  7 |        coś oczekiwać się zdawała Doman ku nim, oni patrzeli ku
 14   1,  7 |          Hej, Ścibor! - krzyknął Doman znak dając ręką - sam tu!
 15   1,  7 |         znajdziemy - odezwał się Doman. - Przed kim się pochwalić,
 16   1,  7 |  zostawiwszy na sznurach. Wisz i Doman wstali spod lipy -zbliżając
 17   1,  7 |        zewsząd ludzie zabiegali. Doman nań godził pierwszy, biegnąc
 18   1,  7 |        za uda i szarpać poczęły. Doman korzystając z tego przypadł
 19   1,  7 |          próbować łuków i procy. Doman ze wszystkich najzręczniejszym
 20   1,  7 |   osobności szeptali z sobą - aż Doman posłanie swe staremu ustąpiwszy,
 21   1,  7 |          nie lękały się podróży. Doman jechał przodem.~Dla pośpiechu
 22   1,  7 |    Miłoszu - odezwał się chłodno Doman - ja jestem syn tego, co
 23   1,  8 |    Miłoszowe, Wisz stary i młody Doman. Kilka już dni spędził starzec
 24   1,  8 |       nie chcąc być postrzeżeni, Doman i Wisz znaleźli gospodarza
 25   1,  8 |       gospodarz słuchał milcząc, Doman gorętszy dodał:~- Jeśli
 26   1,  8 |         nie przerywając; i on, i Doman szeroko wszystko wyłuszczyli,
 27   1,  8 |        boki się biorąc:~- Wisz i Doman!! Wisz i Doman!... - Znacie
 28   1,  8 |            Wisz i Doman!! Wisz i Doman!... - Znacie mnie? - zapytał
 29   1,  8 |      między sobą. Nazajutrz rano Doman i Wisz opuścili zagrodę
 30   1,  9 |         Za Ludkiem stał przybyły Doman i podniósłszy też kubek
 31   1,  9 |  okładając ją gałęźmi zielonymi.~Doman ze swym dworem dotrwał do
 32   1,  9 |         Posiadali więc u dębu, a Doman braciom ręce podając począł: -
 33   1,  9 |             Pewnie - odezwał się Doman - niech starszyzna wyrzecze,
 34   1,  9 |             Tu zawahał się nieco Doman i oczy mu zabłysły, ale
 35   1,  9 |         mi stać?~Zamilkli znowu; Doman głowę zwiesił, brodę szarpnął
 36   1,  9 |    siostrę mi dajcie - powtórzył Doman.~- Młodszą wam dam...~-
 37   1,  9 |     odezwał się stanowczo Ludek.~Doman wsiał z siedzenia, swoim
 38   1,  9 |        nie! - wybuchnął porywczo Doman - wolicie we mnie mieć wroga
 39   1,  9 |       robicie! - szydersko dodał Doman - rozumu nie macie...~Spojrzeli
 40   1,  9 |       raz jeszcze: - Nie mogę...~Doman się zerwał już iść.~- Nie
 41   1,  9 |      dlań teraz ojca zastępował.~Doman kołpak nasunął gwałtownie
 42   1,  10|         strony nadjechali konni, Doman samotrzeć z ludźmi swymi.
 43   1,  10|           Kędyż się Wisz dziewa?~Doman obie ręce podniósł ku górze
 44   1,  10|    zapytał.~- Zabit jest - rzekł Doman - zabit przez ludzi kneziowych,
 45   1,  10|       krwawą. Gdy się to działo, Doman odstąpił precz i milczał.
 46   2,  12|        stanie - rzekła - ani się Doman, ani żaden waży przystąpić
 47   2,  12|         się młodość ma marnować? Doman, kmieć bogaty... Kobiet
 48   2,  12| powracających, z lasu wybiegłszy Doman z ludźmi napadł i mimo oporu
 49   2,  13|      nieśmiało począł chłopak. - Doman leży na pościeli raniony;
 50   2,  13|         świadkiem był, gdy padał Doman na ziemię.~Myszko się dziwnie
 51   2,  13|   rozwarte, w gorączce, półsenny Doman. Na piersi widać było pokrwawioną
 52   2,  13|          położyła na ustach, ale Doman już drgnął, ruszył się,
 53   2,  13|         na jedną i drugą stronę. Doman nie ruszał się, tchnął tylko
 54   2,  13|      uszła? - spytał oburzony.~- Doman z konia padł, bo go srodze
 55   2,  13|      Bywaj tu!~Pobiegli wszyscy; Doman się był, na łokciu spierając,
 56   2,  13|            Wyliżę się... - rzekł Doman - a nie chcę, abyście mnie
 57   2,  13|           Pierwsza rzecz - rzekł Doman - tych się zbyć, co jemu
 58   2,  13|      starego Wisza głowę spuścił Doman i zamilkł.~- Trzeba nam
 59   2,  13|      łoże i srom... - Słuchajże, Doman, wy z kim? -- przerwał Myszko.~-
 60   2,  13|          choć małym wzruszeniem, Doman się zdrzemnął zaraz. We
 61   2,  13|          się znali, nie lubił go Doman; po co tu ciągnął, trudno
 62   2,  13|       będzie.~Wchodzili do izby, Doman, jakby poczuł już obcego,
 63   2,  13|         rzekł siadając na ławie.~Doman ręką skinął i bratu dał
 64   2,  13|          zabij... poszalawszy... Doman, już nic nie mówiąc, słuchał.~-
 65   2,  13|     Obliczyliście się? - zapytał Doman.~- Co się mamy liczyć...
 66   2,  13|        po miodzie, nieopatrznie; Doman, daleko przebieglejszy od
 67   2,  13|         rzekł mu niecierpliwie - Doman śpi. Jutro mu powiecie ode
 68   2,  13|         siadł i pociągnął dalej. Doman wszakże spać nie myślał,
 69   2,  13|    pozwalały bardzo się dźwigać. Doman zaledwie popróbowawszy i
 70   2,  13|         umiała.~Późno już było i Doman usnął po tych wysiłkach,
 71   2,  13|          Znosek syknął z bólu, a Doman się obudził.~- Jakeś ty
 72   2,  13|       łuczywo, blask oblał izbę, Doman się zbudził, otworzył oczy
 73   2,  13|          tym stworzeniu, którego Doman nie widział nigdy, chodziły
 74   2,  13|        pierwszym gniewu napadzie Doman chciał go kazać powiesić
 75   2,  13|     uwiesić, gdy na jęk i płacze Doman się ulitował i - psami go
 76   2,  14|         się zwał ten człowiek?~- Doman! - odpowiedziała rumieniąc
 77   2,  14|      rumieniąc się dziewczyna.~- Doman! Domanl - ręce załamując
 78   2,  14|      milczał patrząc w ziemię.~- Doman zabity! - mówił do siebie -
 79   2,  14|         spojrzał dziko na nią.~- Doman rannym być może, ale zabitym...
 80   2,  20|       lasy, za jezioro.~- Jestem Doman - rzekł. Stary się nań popatrzał.~-
 81   2,  20|             Jeszcze nie - odparł Doman.~- I bez knezia myślicie
 82   2,  20|         ostoją!~- Pewnie - rzekł Doman. - Jednego wypędzim, a drugiego
 83   2,  20|   Poszukajcie tej wody!~Zmilczał Doman: Mirsz mruczał.~- Zaczepicie
 84   2,  20|     napił się i legł odpoczywać. Doman już szedł do łodzi.~- Tak
 85   2,  20|     Winedy je też tu przywożono. Doman miał przy sobie kilka takich
 86   2,  20|       swoim. Szedł tedy do łodzi Doman, a przewoźnik, do pasa nagi,
 87   2,  20|          ziemię.~U wnijścia stał Doman, którego ona zabiła! Zdało
 88   2,  20|       rychło oprzytomnieć, a tuż Doman podbiegłszy z ziemi ją podnosił
 89   2,  20|       ołtarza zemsty nie szukał.~Doman na krzyk jej rozpaczliwy
 90   2,  20|          jestem winna. Posłuszny Doman cofnął się, zasłona spadła
 91   2,  20|        typami malowanymi stojąc, Doman czekał na nią u kręgu kamieni.
 92   2,  20|         i duchom.~Patrzał na nią Doman smutnie, znajdował ją teraz
 93   2,  20|        łąkach i pieśni zawodzić.~Doman ramionami ruszył.~- Dziwo! -
 94   2,  20|             Żal mi cię - ciągnął Doman - ja do żadnej innej nie
 95   2,  20|       gdybym wrócił? - zamruczał Doman. Spuściła oczy Dziwa i zmilczała.~-
 96   2,  20|       Szkoda by was było - rzekł Doman śmiejąc się - nie! nie!
 97   2,  20|       strzała do ognia pobiegła. Doman stał, zerwał liści kilka
 98   2,  20|        ja to dobrze. Śmiejąc się Doman rozpiął suknię, rozgarnął
 99   2,  20|      człek.~- Mój ojcze - odparł Doman - nie łaj mnie, inne mi
100   2,  20|           Rozeszli się wreszcie, Doman usiadł do łodzi i na ląd
101   2,  20|          prędko nazad przybywał. Doman wysiadł gryząc liście, które
102   2,  20|            myślał patrząc na nią Doman - może bym ją sobie był
103   2,  20|          padł szary i gęsty, gdy Doman poszedł do szopy na posłanie.
104   2,  20|           Poszli spać. Nazajutrz Doman wstał rano, konie stały
105   2,  20|        ziele.~Uchyliła się opona Doman znowu stanął przed nią.
106   2,  20|   nieruchoma patrząc na ognisko. Doman stał a stał przed nią, oparł
107   2,  20|          się przywlokłem - rzekł Doman. - Gdzieżeś nocował?~- U
108   2,  20|     nazad do Mirsza, tak lepiej.~Doman ziewnął, przeciągnął się,
109   2,  20|     liści, jak koń - odezwał się Doman - głodny jestem jak pies.
110   2,  20|    wieczerzę - zwinęła się żywo. Doman siedział zamyślony jak noc,
111   2,  20|         deszcz lał strumieniami. Doman poszedł spać do szopy. Szalało
112   2,  20|       mróz chwyci, będzie sucho. Doman został. Siadł nad jeziorem
113   2,  20|    uroczyste po obyczaju starym.~Doman się skłonił.~- Do domu jadę,
114   2,  20|          się ta rozmowa toczyła. Doman coś nucić poczynał, na duszy
115   2,  20|        dziesięć, na wsze strony. Doman spojrzał i krzyknął:~- Ogniste
116   2,  20|          Ruszyło się, co żyło, a Doman w podwórko nie postrzeżony
117   2,  20|   przyjadą. - Na koń! - krzyczał Doman do czeladzi - na koń! Bądź
118   3,  22|   znajdował się i uzdrowiony już Doman, i Ludek, Wiszów syn, i
119   3,  22|       kiedy wolę swą mamy. Wstał Doman.~- Czemu nie na losy? -
120   3,  22|      siędzie.~Nazajutrz z rana i Doman podjechał do wrót z pokłonem,
121   3,  22|         mi siła upłynęło - rzekł Doman. - Któż was pchnął?~- Wstyd
122   3,  22|      dostał - odparł śmiejąc się Doman - wymknęła mi się i uciekła
123   3,  22|       Jużem ci i znalazł - dodał Doman - a co mi po tym, kiedy
124   3,  24|        Korzystając z uspokojenia Doman się do wesela sposobił.
125   3,  24|  przygotowania czyniono wielkie.~Doman naprzód, odziawszy się bogato
126   3,  24|     biorę - odezwał się do niego Doman - za drużbę was proszę...~-
127   3,  24|   zapomnieli...~Popatrzał mu się Doman w oczy i rozśmiał niewesoło.~-
128   3,  24|      pożartowali chwilę wesoło i Doman pojechał dalej. W chacie
129   3,  24|         za to ledwie się wlokły.~Doman wedle obyczaju przysłał
130   3,  24|        nią piękniejsza nie była.~Doman też sześciu drużbów prowadził
131   3,  24|  pragnęła, czuła jakąś trwogę, a Doman, choć ją znajdował piękną,
132   3,  24|          Księżycem dnia tego był Doman, któremu sześciu młodzieży
133   3,  24| przepuszczono, gdy podarki dali. Doman wiele ich wiózł z sobą,
134   3,  24|    wzięły te łzy i ta trwoga?...~Doman też pasem się bawił, na
135   3,  24|     śpiewy, głośniejsze od nich.~Doman też wypadł z chaty za rękę
136   3,  24|   żerdzie - odbijali na głębinę.~Doman do szopy biegł po siwego,
137   3,  24|        życie już z niej uciekło. Doman zębami przytrzymywał ją
138   3,  24|        knował. Grożono śmiercią.~Doman, nic nie odpowiadając, na
139   3,  24| kneziowie wasi! - wołał młodszy.~Doman dopiero głowę podniósł i
140   3,  24|         Mili sam leżał u brzegu. Doman pełznął do wody, gdy straż
141   3,  25|     Wizun przyklęknął nad nim.~- Doman! Dziecko moje! Żyjesz ty? -
142   3,  25|        westchnieniem zbudził się Doman, chciał podnieść - nie mógł,
143   3,  25|            O smutnym weselu swym Doman mówić nie umiał. Wizun nie
144   3,  25|        tego dnia, ani następnego Doman powstać nie mógł, paliło
145   3,  25|          się. Dwa razy, gdy spał Doman, do chaty podkradła się
146   3,  25|        nie było, gdy przyszła, a Doman siedział sam... Obaczył
147   3,  25|        się ręce trzęsą! - odparł Doman.~Dziwa chciałaby była pójść
148   3,  25|       się - aż Wizun nadciągnął. Doman ujrzawszy go prośbę powtórzył.~-
149   3,  25|         weszła, zapłoniona cała. Doman siedział na ławie w koszuli
150   3,  25|        przyniosła! -odpowiedział Doman.~- Dola - szepnął Wizun.~-
151   3,  25|        Wizun.~- Dola - powtórzył Doman i zamilkli, stary coś poprawić
152   3,  25|      swej twarzy.~Nazajutrz, gdy Doman spróbował wynijść i usiąść
153   3,  25|       nie rozpoczynając rozmowy. Doman też może rad temu, że przybyła,
154   3,  25|        starego.~Otworzyła drzwi, Doman siedział na pościeli, zaczęła
155   3,  25|          domu.~- Czemu? - spytał Doman.~- Co wy bohatery, żupany -
156   3,  25|     dodała śmiejąc się Jaruha. - Doman się wzdrygnął. - A ona ci
157   3,  25|       pozorną obojętnością dodał Doman i zamilkł. Stara, niby zamyśliwszy
158   3,  25|      trzęsła głową Jaruha, a gdy Doman milczał, ciągnęła znowu
159   3,  25|          ja sama wiedźma jestem!~Doman milczał, aż nierychło się
160   3,  25|       ich ma dosyć na posługę...~Doman patrzał i słuchał z coraz
161   3,  25|       może to być! - żywo odparł Doman.~- Może! ja wiele znam -
162   3,  26|       jeszcze i słaby ukazał się Doman, który z Lednicy powracał.~
163   3,  26|      kraj odgrażali. Na wszystko Doman odpowiadać musiał, starając
164   3,  26|          też i odgrażać poczęli.~Doman także wołał, iż pilno było
165   3,  26| posłusznym być trzeba. Niechaj i Doman jedzie z nami, aby okazał
166   3,  26|         Bolko, Myszko, Piastun i Doman nadciągnęli. Zobaczywszy
167   3,  29|       stali Ludek, Wiszów syn, i Doman. Z zajadłością wielką walczył
168   3,  29|   niszczyła.~- Hej - odezwał się Doman - tu leżeć na wygonie i
169   3,  29|        dokoła na ostrów prosili: Doman, Ludek, Sambor, a wszystkich
170   3,  29|   Domanie?~- Ja pojadę - zawołał Doman - pojadę. Raniła ona mnie
171   3,  29|       ręce i do czółna niesiono. Doman sam głowę jego położył na
172   3,  29|       jakby się kogo spodziewała~Doman pierwszy poznał ją, nim
173   3,  29|         Pobiliśmy ich! - zawołał Doman powstając z czółna. - Dobrzeście
174   3,  29|     miejscu, gdzie wprzódy leżał Doman, złożono rannego, a Dziwa
175   3,  29|      źródła przystęp był trudny.~Doman wymknął się zaraz za nią;
176   3,  29|       was wodę zaniosę - szepnął Doman za dzbanek chwytając.~Nie
177   3,  29|        znikła pierwsza, tak że i Doman nawet nie dostrzegł, kiedy
178   3,  29| zarumieniło od brzegu.~Opowiadał Doman, jak biały ptak unosił się
179   3,  29|       Późno w noc mógł zamilknąć Doman, a bogom chcąc jeszcze złożyć
180   3,  29|     zaczynili dla mnie? - odparł Doman. - Dziewka ta ode mnie ucieka,
181   3,  29| rozpłynęła się nuceniem tęsknym. Doman się zbliżał ostrożnie, nie
182   3,  29|           A jakby się stało?~Gdy Doman podniósł oczy odpowiedzi
183   3,  29|        rzucała okiem strwożonym. Doman przez szparę między oponą
184   3,  29|       kmieciom trafiało? - dodał Doman. Stary milczał i wyczekawszy
185   3,  29|         się stało za to? - Pytał Doman.~Popatrzali sobie w oczy.
186   3,  29|         Zerwawszy liść z drzewa, Doman za nim popatrzał prawie
187   3,  29|      tylko się mierząc oczyma, a Doman w duchu powtarzał:~- Musisz
188   3,  30|         po dworach rozjechali, a Doman też powrócił do siebie -
189   3,  30|        wznosiła. Przybywszy więc Doman znalazł więcej świadków,
190   3,  30|      Rybacy czółen dostarczyli i Doman dnia jednego pod wieczór
191   3,  30|    trawach wysokich pochowali, a Doman pieszo naprzód udał się
192   3,  30|         się potem stary oddalił, Doman przyznał się przyjacielowi,
193   3,  30|     jeziora i pośpieszył do niej Doman. Poznawszy go chciała zrazu
194   3,  30|        okazać, że się go lękała: Doman podszedł do niej nie witając
195   3,  30|       łodzie; przystąpiwszy więc Doman w milczeniu - myślał już
196   3,  30|         O kilka kroków postrzegł Doman głowę jednego z ludzi swych,
197   3,  30|        puścić się miała uciekać, Doman przyskoczył, porwał ją wpół,
198   3,  30|         mroku wieczora. Nocą już Doman dowiózł narzeczoną do lądu.
199   3,  30|       biegł pytać, co się stało.~Doman zsiadł u wrót.~- Ludku,