Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |      kołując i upatrując pastwy na ziemi. Zawiesił się czasem w powietrzu
  2   1,  1  |      dziwnej, obcej, której na tej ziemi nikt oprócz nich dwu nie
  3   1,  1  |           też ściągnął swój oręż z ziemi, nóż do pasa i siekierkę,
  4   1,  1  |   odpowiedział. Gerda tymczasem na ziemi sidłszy nogę ranną rozzuł
  5   1,  1  |           placki, które starszy na ziemi rozłożył. Poszedł się wprzód
  6   1,  1  |            zaczajone, przypadłe do ziemi, oczyma krwawymi wiodące
  7   1,  2  |       rozmawiał z przybylcem z tej ziemi, którą krajem "niemych",
  8   1,  2  | przysłuchując... Sakwy przy nim na ziemi leżały. Hengo ujął z nich
  9   1,  2  |          tu do morza bliżej, a i w ziemi go tu kopiecie... ~Wisz
 10   1,  2  |           pyskami. Rozłożono je na ziemi, Niemiec chciwie w worku
 11   1,  2  |              Oni aż do wnętrzności ziemi za tym kruszcem wdzierać
 12   1,  2  |            na nowe, albo to im tam ziemi brakło? Tak i mnie duch
 13   1,  2  |           i nas też niemało...~- A ziemi też dla wszystkich dosyć -
 14   1,  3  |         prawa do wszystkiej naszej ziemi rości, po wszech kniejach
 15   1,  3  |          spytał.~- Jam tu na mojej ziemi - odparł stary obojętnie -
 16   1,  3  |            i oglądając się po swej ziemi, mógł się czuć panem. Hengo,
 17   1,  3  |           kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem jestem - mówił Wisz. -
 18   1,  3  |     drużyny. Wszak ci to ona was i ziemi broni.~- Cóż to? Na wojnę
 19   1,  4  |            wiatru czuć nie było na ziemi. górą obłoki pędziły żywo,
 20   1,  4  |            pieśń z nimi pójdzie do ziemi, synowie o sprawach ojców
 21   1,  4  |       zebrała gromada. Siadałem na ziemi, stawali kotem nade mną,
 22   1,  4  |          Czytaj idzie. Zabrakło mu ziemi doma, siołom roli, bydłu
 23   1,  4  |           wota: Lud umiera, daj mu ziemi! Bóg się ulitował, rzecze:
 24   1,  4  |         łąki - nie ma już smoka na ziemi.~Nad smoczą jamą na górze
 25   1,  4  |          sięga A kiedy dotknie się ziemi, król wie; że umrzeć mu
 26   1,  4  |           jedną. Broda dorosła już ziemi. -Przyszła już na mnie godzina;
 27   1,  4  |     zebrali, każdy wziął po garści ziemi, szli i sypali, dopóki mogiła
 28   1,  4  |           Krak z Lechem. I Krak ma ziemi połowę, i Lech połowę ma
 29   1,  4  |           połowę, i Lech połowę ma ziemi. Lech patrzy na brata z
 30   1,  4  |           czynić z ciałem brata? Z ziemi wilcy je wygrzebią, po trupie
 31   1,  4  |            co zabił brata, idzie z ziemi na kraj świata, kędy oczy
 32   1,  4  |       miała?... Wanda morza, Wanda ziemi, Wanda powietrza królowa,
 33   1,  4  |           rękę bić się mają ci, co ziemi pożądają. Wiedźcie mnie
 34   1,  5  |           kłaniał się jej do samej ziemi - uśmiechnęła się i odezwała
 35   1,  5  |      sprowadzi.~Położył się Kos na ziemi, a że blisko okna byli od
 36   1,  5  |          człowieka szło jakby spod ziemi.~- Co on zawinił? - zapytał
 37   1,  6  |  rozkrzyżowany i spłaszczony...~Na ziemi w czerwonych krwi kałużach
 38   1,  6  |            nogami depcąc trupy. Na ziemi we krwi dogorywali rzucając
 39   1,  6  |            zginął i przepadł skroś ziemi!...~Kneź śmiał się i temu
 40   1,  6  |      księżycem i dogorywającymi na ziemi łuczywami. Stanął w dali,
 41   1,  6  |          ludzi odzieży, a dla mnie ziemi i koni... Dobra wieczerza
 42   1,  6  |            i trupa już ciągnęli po ziemi oprawcy ku wałom.~Z groźnym
 43   1,  7  |          ubogo wyglądały, na pół w ziemi, pół nad nią, a biedniej
 44   1,  7  |       zowiąca się Rybaki, która na ziemi kmiecia niedawno wyrosła.
 45   1,  7  |          taki był zwyczaj po całej ziemi, a żaden podróżny nie nadużył
 46   1,  7  |            opolach nie było grudki ziemi, która by mu znaną nie była.
 47   1,  7  |           i władyki, co się na tej ziemi urodzili, z czernią idą
 48   1,  7  |         nie nasz był i znikł z tej ziemi.~Doman zmilczał.~- Nam we
 49   1,  7  |     postrzegli wysoki bardzo wał z ziemi, zielonym darniem okryty,
 50   1,  7  |          postrzegli wśród okopów z ziemi wąski przesmyk wysokim zaparty
 51   1,  8  |            pod nogami nam co dzień ziemi ubywa.. Zamilkł Piastun,
 52   1,  8  |        zagrodą pod dębami leżąc na ziemi psy mając przy sobie, gdy
 53   1,  8  |          kogo. Wisz podniósł się z ziemi, spojrzał i zobaczył ostrożnie
 54   1,  8  |         zwoławszy ludzi, którzy na ziemi jego siedzieli, lub z duszami
 55   1,  8  |     nadchodziła szybko, a nawet do ziemi ucho przyłożywszy najmniejszego
 56   1,  8  |          za tynami, po szopach, na ziemi leżący, gotowi byli skoczyć
 57   1,  9  |           ludzi. Widok leżących na ziemi we krwi zwłok starego Wisza
 58   1,  9  |           rżały. Nareszcie Dziwa z ziemi wstała. Stara Jaga ruszyła
 59   1,  9  |           płaczki tylko zostały na ziemi zawodząc i śpiewając pieśni...
 60   1,  9  |             U nóg nieboszczyka, na ziemi, siedziała Jaga z głową
 61   1,  9  |     czarnymi duchy... Wszystkoś na ziemi miał, czego dusza zapragnie...
 62   1,  9  |          osierocona, nie zechce na ziemi.~Wśród jęków płaczek wniesiono
 63   1,  9  |       wyśpiewa, coś ty zostawił na ziemi... ile z rąk twych padło
 64   1,  10 |            prawej tylko wąski klin ziemi twardszej przystęp do niego
 65   1,  10 |         się osiedlały na nieznanej ziemi, tu być musiały pierwsze
 66   1,  10 |      brakło opadłego i zgniłego na ziemi płota. Oprócz tego szczątka
 67   1,  10 |         miano bogom czy duchom tej ziemi. Widać pod nim było mnóstwo
 68   1,  10 |        wszystko milczało dokoła, z ziemi się podniósł człowiek mały,
 69   1,  10 |     jeszcze.~Znosek podniósł się z ziemi ocierając krew, twarz miał
 70   1,  10 |            ku horodyszczu. Ludek z ziemi podniósł odzież ojca, zarzucił
 71   1,  10 |           nic nie mówiąc, każdy na ziemi zajął miejsce swoje, broń
 72   1,  10 |      oczyma rzucając, siedziała na ziemi milcząca, do niczego się
 73   1,  10 |            młodzież, parobczaki na ziemi siedzieli i śmiechy a żarty
 74   1,  10 |        miejsce obmacał i usiadł na ziemi. Gęślę milczącą trzymał
 75   1,  10 |           kneziu, wołali, chodź do ziemi, do naszej, rządź nami.
 76   1,  10 |       spuścił, podparł się ręką na ziemi, na pół położył i śpiewać
 77   1,  10 |        legł, przylgnięty twarzą do ziemi. Z zarośli powoli, wlokąc
 78   1,  10 |        niedźwiedź. Nosem wodził po ziemi, jakby czego szukał. Słychać
 79   1,  11 |             Dwie kobiałki stały na ziemi grzybów pełne, dziewcząt
 80   1,  11 |         siebie, szukając czegoś na ziemi. Sroczka zobaczyła go i
 81   1,  11 | dziewczętom i usiadła przy nich na ziemi.~- Chcecie, bym wam wróżyła? -
 82   2,  12 |    obłamywane, bo w tych, które na ziemi leżały, mieszkała już śmierć.~
 83   2,  12 |     Starsze niewiasty siedziały na ziemi, a około nich cebry i garnki,
 84   2,  12 |      oparte na kijach, siedzące na ziemi, które pójść nie mogły z
 85   2,  12 |    ciekawie temu, co się działo na ziemi, szła zorza wieczorna całować
 86   2,  12 |        ciemnego kąta.~Siedzieli na ziemi starzy pijąc i jedząc. Pod
 87   2,  12 |        ognisk i kilka obozowisk na ziemi, uganiającym się chwycić
 88   2,  12 |          za koszulę. Wzięli się na ziemi za bary, dusząc i mocując,
 89   2,  12 |     Związany, próżno się rzucał po ziemi usiłując więzy potargać.
 90   2,  12 |            głos za sobą.~Z dala na ziemi pół leżała, na pół siedziała
 91   2,  12 |     Siostra i bratowe posiadały na ziemi i jak po umarłej zawodzić
 92   2,  13 |         życia pies, który leżał na ziemi, podniósł głowę z wolna
 93   2,  13 |         płachty zrzucone leżały na ziemi, i załamała ręce. Poczęła
 94   2,  14 |         ogniska postawić kazała na ziemi. Rzucono ziele na nie i
 95   2,  14 |           woda święta popłynęła po ziemi. Dziwę wniesiono omdlałą
 96   2,  14 |     jezioro, wicher giął drzewa do ziemi, wyrywał je z korzeniami
 97   2,  14 |      czółna, kto stał, przyległ do ziemi okrywając głowę i czekał,
 98   2,  14 |           się dzieje?~Kneź wstał z ziemi, tchnął i poszedł do łodzi
 99   2,  15 |           sczezło i szło na wskroś ziemi.~Brunhilda stała założywszy
100   2,  15 |           przeciw wrogów naszych i ziemi nam bronił. Ale nie na tośmy
101   2,  15 |        ścierpimy. Masz wyznaczonej ziemi dosyć.~Chwost się po podsieniu
102   2,  16 |        płakał i Leszek, którego na ziemi na skórze posadzono. Niedźwiedź
103   2,  16 |         począł zaraz, co to się po ziemi działo, jako złe duchy opanowały
104   2,  16 |         dla ludzi srogimi byli, po ziemi krwi się lało wiele; nie
105   2,  16 |             drudzy tarzając się po ziemi. W męczarniach piersi cisnęli
106   2,  17 |         Trupy powleczono grzebać w ziemi nie spalone... Psy szły
107   2,  17 |            więc musieli i stary na ziemi siadł. Nadciągający kmiecie
108   2,  17 |            przewoźnik zmęczony, na ziemi ległszy, wieźć ich nie chciał.
109   2,  17 |       poczęto patrzeć. On, kijem w ziemi przebierając, uszami i oczyma
110   2,  17 |           na Miłosza siedzącego na ziemi, starego Wizuna odciągnął
111   2,  18 |     wypatrywano znaków po niebie i ziemi, aby mu co nad głową nie
112   2,  18 |          przychyliła się twarzą ku ziemi i powitała niskim pokłonem,
113   2,  18 |        Koszyczki... Ma on tu kawał ziemi i lasu, barci swoich pilnuje,
114   2,  19 |           odpoczywajcie. Na naszej ziemi przecie żadna chata przytułku
115   2,  19 |     kneziowie wiązali.~- Chciwi są ziemi i łupu - rzekł - wypychają
116   2,  19 |          ojca jednego... Na naszej ziemi przyjąć się ona musi i rozkrzewić
117   2,  19 |        stary wstał i podniósłszy z ziemi dwa patyczki złożył je na
118   2,  19 |          napoiła życiem i męstwem; ziemi, aby w niego wlała ducha,
119   2,  20 |      przychodzili, idąc wzdłuż tej ziemi od zachodo-południa. Rzymskie,
120   2,  20 |            tuż Doman podbiegłszy z ziemi ją podnosił wziąwszy na
121   2,  20 |           Coś ją trzymało wkutą do ziemi - on wciąż oczyma ją czarował.
122   2,  20 |          torbę z pleców, siadła na ziemi u przełazu, poczęła z węzełków
123   2,  21 |           się z wolna i toczyło po ziemi.~Strażnik znowu w róg począł
124   2,  21 |          na niebie wschodnim, a po ziemi mgły się powlokły - i nic
125   2,  21 |            złoci, wiatr poszedł po ziemi, miota leżącą na niej zasłoną,
126   2,  21 |       czółna się gromadzą, jakby z ziemi rosły, ludzie się do nich
127   2,  21 |         Chwostka psy powywlekały z ziemi na poły i poszarpane, zdechłszy
128   2,  21 |           musieliby się włóczyć po ziemi, ażby nie zgniły ich ciała.
129   2,  21 |         nie podkopać, bo głęboko w ziemi siedzi, a ma go być tyle
130   2,  21 |            też możemy... Na jednej ziemi siedzimy, warto by mir uczynić,
131   2,  21 |      klątwą, pod świętą.~To mówiąc ziemi garść pochwycił w dłoń i
132   2,  21 |         Widać ich było leżących na ziemi, zobojętniałych, ledwie
133   2,  21 |        padający trup przygniótł do ziemi. Na wszystkie tak strony,
134   2,  21 |   obchodził go dokoła, coś niby po ziemi zbierając. Ciemno się już
135   2,  21 |            powróz spadać zaczął ku ziemi. Sunął się tak, iż go nie
136   3,  22 |      innych wielu, nawet z kończyn ziemi i z puszcz a lasów, upatrywano
137   3,  22 |          mamy tyleż albo i więcej, ziemi dużo, rodu mnogo... jeżeli
138   3,  22 |            na strawę.~Posiadano na ziemi około wozów. Wizunowi poczestne
139   3,  23 |      posłał leśnych ludzi, co i po ziemi, i po drzewach chodzić umieli,
140   3,  23 |          między nimi. Siedzieli na ziemi jęcząc, zawodząc, tuląc
141   3,  23 |      miecze leżały porozrzucane po ziemi. Pozdejmowali pasy, pociskali
142   3,  23 |         przemówiwszy się porwało z ziemi i cisnęli się na siebie,
143   3,  23 |          ginęli po drodze, inni na ziemi leżąc o darowanie życia
144   3,  23 |      miecze Pomorców, porzucane na ziemi, służyły do mordowania,
145   3,  23 |          Ale ci leżeli twarzami do ziemi i musiano im łby podnosić
146   3,  23 |          go tam zaraz oszczepem do ziemi przybiją.~Gdy tak szli,
147   3,  23 |            straże rozstawiwszy, na ziemi leżąc się pospała.~Słońce
148   3,  23 |         ich zmuszać do wstawania z ziemi. Straszny był widok tej
149   3,  24 |         usiadła, torbę położyła na ziemi, dobyła placka kawałek i
150   3,  24 |            dziewczę ją podniosło z ziemi. Podparła się na kiju, zmocowała
151   3,  24 |            Mirsz stary miał jamę w ziemi wygrzebaną, do której wnijście
152   3,  24 |     zmęczona, jak martwa leżała na ziemi dysząc sił ostatkiem. Chata,
153   3,  25 |    rozprzęgłe.~- Leżałam zabita na ziemi, gdy mnie Żywie płaszczem
154   3,  25 |           stara weszła z wolna, na ziemi usiadła, nie proszona wzięła
155   3,  25 |           się do kupek leżących na ziemi bardzo prędko i zręcznie
156   3,  25 |          Jaruha - ale trawa byle z ziemi wylazła, prędko rośnie...
157   3,  25 |           go strasznie, usiadła na ziemi, przemieniła w dziewczynę.
158   3,  25 |            szukać, w powietrzu, na ziemi, w wodzie, pod ziemią, czy
159   3,  25 |            a tu panna wykrzyka i z ziemi wstaje z suknią przydeptaną,
160   3,  25 |         dworu gniewna bieży, aż na ziemi w komorze leży... tak się
161   3,  26 |            nigdzieśmy nie znaleźli ziemi, gdzie by knezia lub króla,
162   3,  26 |         pokładłszy się przy nim na ziemi spali. Z brzaskiem dnia
163   3,  26 |      kneziowskiego rodu, powstał z ziemi, czapkę uniósł do góry i
164   3,  26 |           wami.~Jaruha siedząca na ziemi śmiała się z radości.~-
165   3,  26 |           trwożył, schyliła się ku ziemi i ściskając nogi zachodziła
166   3,  27 |        kilka po całej rozszedł się ziemi, podawano sobie wieść o
167   3,  27 |         mruczeć, choć mu się łba z ziemi podnieść nie chciało, sroki
168   3,  27 |          biegając i podskakując po ziemi, to przysiadając na gałęziach.
169   3,  27 |        Miłosz nagle dźwignął się z ziemi, róg miał za pazuchą, podniósł
170   3,  27 |         obu mimo oporu leżących na ziemi.~Ze dworu na hałas ten powybiegały
171   3,  27 |            że ma sczeznąć marnie z ziemi, brat na brata ręce kładnie,
172   3,  28 |       zachwalał, że się Dobek aż z ziemi podnosił słuchając, oczy
173   3,  28 |            by mu się potem wielkie ziemi obszary dostały, osypy z
174   3,  28 |      puszczy na granicy pomorskiej ziemi. Tu Hengo znał drożyny lepiej
175   3,  28 |        weszli, a Hengo przypadł do ziemi, czego Dobek wcale naśladować
176   3,  28 |         obsypywać, przyrzeczono mu ziemi wiele; władzę, namiestnictwo,
177   3,  29 |       wychodził, tarcze chwytano z ziemi, oszczepami najeżały się
178   3,  29 |          dalszym drogę hamował. Na ziemi leżący jeszcze się dusili
179   3,  29 |             Jedni twarzą leżeli na ziemi, drudzy ku niebu zwróconą,
180   3,  29 |         aby nie kaziły powietrza i ziemi, a gdy lud spocznie, wnet
181   3,  30 |   zwycięstwo i łupy a jeńce? Garść ziemi na oczy, oszczep w piersi
182   3,  30 |      jesteśmy, dawni jak wy na tej ziemi ojczyce. - A dziś kmieci,
183   3,  30 |           jeszcze starszych na tej ziemi ojczyców, nieprzyjaciele -
184   3,  30 |       Mieściliśmy się od wieków na ziemi jednej, żyli z sobą i łączyli.
185   3,  30 |           synom i siedzieć na swej ziemi i nam też wszystkim, co
186   3,  30 |         domowa dwu rodów na jednej ziemi siedzących - odezwał się
187   3,  30 |            i zrąb się zarysował na ziemi. W pośrodku jego już wystawiony
188   3,  30 |        porwał ją wpół, podniósł od ziemi, a choć krzyknęła, wołając
189   3,  Dop|            to, co się odgrzebuje z ziemi po mogiłach, choć tu epokę
190   3,  Dop|            od niego idzie nazwisko ziemi, Lechii i Lechitów. Wie