Tom,  Rozdzial

  1   1,  3 |       toć też gdzieś, nie opodal kneź wasz siedzi... Gdyby do
  2   1,  3 |        nic, pokazał.~- Jestże ci kneź... na grodzie nad jeziorem,
  3   1,  3 |          niespełna stanąć łatwo. Kneź, kneź! - powtórzył z przekąsem. -
  4   1,  3 |    niespełna stanąć łatwo. Kneź, kneź! - powtórzył z przekąsem. -
  5   1,  3 |     powtórzył z przekąsem. - Ten kneź już sobie prawa do wszystkiej
  6   1,  3 |   Niemiec zmilczał.~- Wasz ci to kneź, nie obcy - rzekł po chwili -
  7   1,  3 |     wojny skorzysta? Nie my, ino kneź nasz i jego słudzy. Nam
  8   1,  3 | niejednego też może znajdziecie. Kneź ma żonę z niemieckiego kraju,
  9   1,  3 |       zawołał smerda gniewnie. - Kneź surowo zakazuje, aby się
 10   1,  3 |           rozśmiał się smerda.~- Kneź z kneziem, bo ja tu na tej
 11   1,  3 |       kmieci i żupanów - rzekł - kneź was pozdrawia uprzejmie.~
 12   1,  3 |        zwierz rozdarł w lesie, a kneź też ubił jednego, trzeba
 13   1,  3 |    spokojnie. - Mnie co do tego! Kneź przykazał.~- Tak, tak! -
 14   1,  3 |        się - szepnął po cichu. - Kneź tymi dniami zły bardzo...
 15   1,  3 |      twoje oczy posyłam za moje. Kneź - sroga bestia, ale pokłony
 16   1,  3 |      trupy spłyną po jeziorze... Kneź stary z lasu wyjedzie, nowe
 17   1,  4 |     zowie - odparł chłopak. - Tu kneź stary broniąc wrogowi przejścia
 18   1,  4 |    kładli na skronie. Na grodzie kneź dawał mu ławę okrytą, miejsce
 19   1,  5 |     uderzyć...~Milcząc popatrzał kneź na mówiącego i na Hengę,
 20   1,  5 |     Sykają oni wszyscy - mruknął kneź - aż ja im pyski pozatulam
 21   1,  5 |   przechadzając się po wystawie, kneź ~ ~- znam ja go, on się
 22   1,  5 |          Do czasu... - zawarczał kneź i usiadł na ławie.~Smerda
 23   1,  5 |         spory, ale ich po trosze kneź wytrzebi, karmi, poi...
 24   1,  5 |          oznaką lekceważenia. ~- Kneź wam powie sam, czy mu tego
 25   1,  5 |           Choć parę lat starszy, kneź Lech jak rówieśnik obok
 26   1,  5 |        gromadę całą zasadził był kneź w bocznej izbie uzbrojoną,
 27   1,  5 |         i wykrzyki.~- Tam się to kneź weseli - mówił pachołek -
 28   1,  5 |          obyczaj załabiański, bo kneź swobody mirów i gromad znać
 29   1,  6 |        cisnęła i gwarna drużyna. Kneź znać lubił myśl wesołą i
 30   1,  6 |     kmiecie, żupany, starszyzna. Kneź ich poi, to im się po miodzie
 31   1,  6 |        głuchym szmerze ozwał się kneź, mówił coś śmiejąc się~i
 32   1,  6 |  przerywany, pohamować nie mógł.~Kneź śmiał się, a nawet ryczał
 33   1,  6 |         ręce duszące leżących... Kneź sam jeden stał na podsieniu
 34   1,  6 |            Gdy ucichło wreszcie, kneź plasnął w szerokie dłonie.
 35   1,  6 |          tym ścierwem - krzyknął kneź - oczyścić podwórze!...
 36   1,  6 |         przepadł skroś ziemi!...~Kneź śmiał się i temu klątwami
 37   1,  6 |        byli za ludzie i dlaczego kneź zamiast żalu lub gniewu
 38   1,  6 |      Stanął w dali, lecz właśnie kneź z ławy się ruszył i począł
 39   1,  6 |      tego owadu pozbyć potrafił?~Kneź śmiał się i brał w boki.~-
 40   1,  6 |       gdy się od niego wzdragał, kneź gwałtem mu do gardła lać
 41   1,  6 |        lękał o własną głowę, gdy kneź na ławie usiadłszy pozwał
 42   1,  6 |           którego się lękał, ale kneź drzemał, oczy mu się zamykały...
 43   1,  6 |      drogą... Jam tu jeden pan i kneź... moja wola, nie wasza!...
 44   1,  6 |          i cofnął się do komory.~Kneź tymczasem, zwiesiwszy na
 45   1,  6 |    zamianie lub wynagrodzeniu, a kneź też o niej nie zdawał się
 46   1,  6 |     gdzie na podwyższeniu czekał kneź, chcieli się do niego odezwać,
 47   1,  6 |   wrzasku, na gród wciągnięto, a kneź, przypatrując się dokazującej
 48   1,  6 |        syn jego siedli na konie. Kneź patrzał ze drzwi, jak ruszali,
 49   1,  6 |        trupy do jeziora rzucano, kneź śmiał się, a krucy krakali
 50   1,  7 |         się to bez jaja wylęgło.~Kneź i Leszki wszystkie za wolnych
 51   1,  7 |    waszej zagrodzie, mściłby się kneź i palił - tam - kto wie?
 52   1,  7 |         ale pachołek mruczał, że kneź Miłosza nie dopuszcza do
 53   1,  7 |    podłodze.~Gdy weszli z wolna, kneź Miłosz się nie ruszył, oczy
 54   1,  7 |       duszno nieznośnie, a stary kneź trząsł się z zimna.~- Kneziu
 55   1,  7 |         Wisz z sąsiadem Domanem.~Kneź milczał.~- Dozwolicie mówić
 56   1,  7 |    indziej po to idźcie - odparł kneź.~- Źle się u nas i z nami
 57   1,  7 |          ma to zostać bezkarnym?~Kneź milczał długo, aż zerwał
 58   1,  7 |          To kmieca sprawa... jam kneź! Jam Lech!!~A pamiętajcie
 59   1,  7 |        was uczył, co kmieć, a co kneź! Nie byłbym lepszy... -
 60   1,  7 |        od nas, jutro znać dacie?~Kneź się rozśmiał, a niedźwiedź
 61   1,  8 |          się nam przypominała... kneź nam był wrogiem... i cóż?
 62   1,  8 |         nam wojować i swarzyć... Kneź chce się ze swymi pojednać...
 63   1,  8 |      Stryjów i bratanków zaprosi kneź do stołba i zgodę na wieki
 64   1,  9 |         odparł Wisz spokojnie.~- Kneź wam pokłon śle i do siebie
 65   1,  10|         rozkazywał i bronił? Czy kneź, czy król, jak go tam zwać,
 66   1,  10|            i niewolniki nasze... kneź musi być...~Zaczęto mruczeć,
 67   1,  10|    widocznie za nim obstawali.~- Kneź musi być - zawołał Boimir -
 68   1,  11|        łba nie wyssę - zawołał - kneź mnie pożałuje...~- Tyś pewnie
 69   2,  13|       krwi miru bronić będziemy, kneź mir łamie, niech głowę da!~-
 70   2,  13|      drugich namawiać, bo go był kneź znać wysłał, wziął więc
 71   2,  14|         ku niej i rzekł cicho:~- Kneź to jest miłościwy... chce,
 72   2,  14|           z taką siłą wzroku, że kneź spuścił, mrucząc, oczy przed
 73   2,  14|         najdziwniejsze postacie.~Kneź patrzył - zrazu szyderski,
 74   2,  14|       kraczą... krew za krew!...~Kneź rzucił się, aż częstokół
 75   2,  14|         mi duchy każą i ukażą... Kneź stoi na świetlicy... wysoko...
 76   2,  14|      stróżek, które ją trzymały. Kneź stał blady i drżący, pięści
 77   2,  14|     Dziwę wynosiły na powietrze. Kneź się chciał zwrócić do swoich
 78   2,  14|      kontyny było mnóstwo, a gdy kneź podniósł głos groźny i wykrzykiwać
 79   2,  14|         oglądając się, przeszedł kneź wśród tego gminu, który
 80   2,  14|         trząść pod nogami ludzi. Kneź drżał otulony płaszczem
 81   2,  14|        drugim brzegu się dzieje?~Kneź wstał z ziemi, tchnął i
 82   2,  15|        rozległo się po grodzie - kneź jedzie.~Wnet słonionymi
 83   2,  15|          sobie i nie witali się: Kneź pięścią w stół bił i mruczał -
 84   2,  15|          a nie pytaj! - krzyknął kneź - abym nie mówił, bom wściekły,
 85   2,  15|         wołać Hadona - powtórzył kneź - ale milczeć, że posłany
 86   2,  15|         przedrą tutaj - a tu!... Kneź spojrzał na nią.~- Tutaj
 87   2,  15|         się bez niego nie mogła. Kneź go też lubił, bo mu się
 88   2,  15|           zawołał zobaczywszy go kneź - zbliż się tu, jutro ruszysz
 89   2,  15|         drużynie.~Zmarszczył się kneź.~- Smerdów pewny jestem,
 90   2,  15|     starostów jakichś wybierano.~Kneź głową pogardliwie rzucał.~-
 91   2,  15|         bytności swej na Lednicy kneź nie rzekł i słowa, ludziom
 92   2,  15| Nazajutrz cicho było na grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała pani
 93   2,  15|           Około pół dnia dopiero kneź się wywlókł na podsienie
 94   2,  15|      zamek puścić nie chciała, a kneź ich najmilej by był powitał,
 95   2,  15|       wrót do przedsienia, gdzie kneź siedział w boki się podparłszy,
 96   2,  15|        dotknął i ręką pozdrowił. Kneź ledwie się ruszył, już mu
 97   2,  15|          Jako ja? - rozśmiał się kneź - toście wy źle poczęli,
 98   2,  15|       być rada, nie zwada... Nam kneź i wódz potrzebny, dlategośmy
 99   2,  15|        nad sobą. Chcieliśmy, aby kneź u nas silny był przeciw
100   2,  15|          Granice u nas spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał,
101   2,  15|        występowały ponad głowy - kneź chodził, Buchał, zębami
102   2,  15|     pomost podsienia, padli oba. Kneź był pod spodem, Myszko siedział
103   2,  15|       się potłuczonym po kątach.~Kneź i żona pomiarkowali też,
104   2,  15|          piwem i baranów im parę kneź posłać kazał. Tak radziła
105   2,  15|         pożyła. Słuchajcie mnie! Kneź jęczał i przeklinał.~- Co
106   2,  15|  wiedzieli, co wówczas poczynać.~Kneź stęknął. Biała pani podała
107   2,  15|         starałam się was ocalić. Kneź nie winien, nieprzyjaciele
108   2,  15|       ciągnęła dalej Brunhilda - kneź żałuje, że życie wydarto
109   2,  15|        własnego ogniska, wolnym. Kneź chce zgody i spokoju. Daj
110   2,  15|      gdym się o tym dowiedziała. Kneź był trochę podchmielony,
111   2,  15|    przejednacie. Mówcie mu, że i kneź, i ja zgody chcemy. Niech
112   2,  15|           co się z mężem dzieje. Kneź zmęczony, wypróżniwszy,
113   2,  16|        się co z lasów nie ukaże.~Kneź z żoną i smerdami radzili
114   2,  16|         nie obawiając się głodu. Kneź sam ze smerdą poszedł na
115   2,  16|         nikt zrozumieć nie mógł. Kneź i żona byli już w łożnicy,
116   2,  16|          czymś wiedzieć musieli.~Kneź ze złości ze tę nowinę niedobrą
117   2,  16|       stołba też nic nie widać - kneź trochę z gniewu ochłonął,
118   2,  16|        kmieciami nie pójdę - bom kneź i pan nad nimi, a z Pepełkiem
119   2,  16|         chcąc, karać pojedynczo.~Kneź z żoną popatrzali na siebie
120   2,  16|      pani i nie było jej długo - kneź słuchał, nie mówił nic,
121   2,  16|         wami, ani przeciwko wam!~Kneź popatrzał na żonę i nie
122   2,  16|        jęcząc i rycząc okrutnie. Kneź i Brunhilda siedząc na ławie
123   2,  17|         uradzą, a potracą głowy. Kneź ma Niemców w pomoc, którzy
124   2,  17|    nikogo nie przemówiwszy słowa kneź stary wpośród nich na kamieniu
125   2,  17|       działo. Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej stał Bumir;
126   2,  17|          zabierać zaczęła.~Stary kneź Miłosz, odstąpiony od wszystkich,
127   2,  17|     narady na Lednicy, przybył i kneź Miłosz... radzono wojnę,
128   2,  17|       jednak kubka nie śmiał, bo kneź by się obraził.~Nisko się
129   2,  17|         stołem, drugi w końcu, i kneź sobie wszystko opowiadać
130   2,  18|         oszczepem prawie nikogo.~Kneź się począł nudzić i tęsknić
131   2,  18| rozpędzał i odświeżał powietrze. Kneź z haci i mostu zjechawszy,
132   2,  18|         kłodzie.~Obawiał się ich kneź, ale i smerda się ich lękał.
133   2,  18|        bardzo złośliwą nie była. Kneź nie śmiał jechać dalej,
134   2,  18|             rzekł smerda cicho - kneź tu stoi nie opodal, żebyście
135   2,  18|           spojrzała ku lasowi.~- Kneź - szepnęła - a! kneź...
136   2,  18|             Kneź - szepnęła - a! kneź... a nie każe mnie powiesić?~-
137   2,  18|         Jakaż zwierzyna? - rzekł kneź.~- Tam Myszy siedzą, miłościwy
138   2,  18|   zaczęła przebierać skwapliwie.~Kneź, smerda i cała drużyna stali
139   2,  18|   odgłosy nawoływania dalekiego.~Kneź pobladł. Jaruha siedziała,
140   2,  18|          Gdzie siedzą? - zapytał kneź.~- Na Głubiem, u błotka,
141   2,  18|           A czaty mają? - rzucił kneź.~- Mnie chłopcy chcieli
142   2,  18|        za siebie obejrzawszy się kneź zobaczył między drzewami
143   2,  18|    pogoni słychać było. Smerda i kneź doskonale las swój znali,
144   2,  18|      krzycząc, na lewo, smerda i kneź poparli konie i poczęli
145   2,  18|       ucieczka zagnała. Wściekły kneź padł na kłodę i rwał odzież
146   2,  18|         koni rżenie i bek owiec.~Kneź pozostał sam, a smerda poszedł
147   2,  18|     Piastun. Chwostek zamilkł.~- Kneź też pewnie przy swoich obstaje -
148   2,  18|       spytał Chwostek. ~Rwał się kneź nasz wprzódy na nas - odparł
149   2,  18|            choćby was ścigano! - kneź się cofnął i odskoczył,
150   2,  19|          tej zapowiedzi ognistej kneź na wierzchołku wieży rozkazał
151   2,  21|         doliny spać się zdawały.~Kneź za nią, oparty o mur, poglądał
152   2,  21|          chłopaków do świetlicy. Kneź leżał na ławie, bo tej nocy
153   2,  21|      chrustu zapalili... - rzekł kneź i śmiać się począł. Wtem
154   2,  21|     niemal skoczyli ku sobie, aż kneź mrucząc spuścił głowę, odstąpił
155   2,  21|          wieczora, nie było nic. Kneź powtarzał swoje: - Nie śmieją...~
156   2,  21|        na drabiny, na dachy... i kneź z żoną wyszli na przedsienie.
157   2,  21|         ze świetlicy wywleczono. Kneź sobie miodu kazał dać, wypił
158   2,  21|         go nie zobaczysz więcej!~Kneź nie słucha, siadł na ławie
159   2,  21|        się do obrony; tu chodził kneź i Brunhilda. W kącie posłanie
160   2,  21| Brunhilda naradzała się z Muchą, kneź, gdy mu milczenie dojadło,
161   3,  24|    jednego ramienia na drugie. - Kneź i biała pani... oboje poszli
162   3,  24|        kawałek, sukna okrawek... Kneź szczuł sobakami z podwórza,
163   3,  26|          znijdzie dopóty, dopóki kneź im zwrócony nie będzie i
164   3,  26|        grodu Pepełków rozrządzał kneź - zawołał ktoś, ażeby grodzisko,
165   3,  27|          Odźwierny im odmówił.~- Kneź chory - do niego nie wpuszczają
166   3,  27|          nie odezwie się Miłosz. Kneź milczał.~- Przyszliśmy oba
167   3,  27|         może być potrzebnym. Sam kneź Miłosz wzrost miał ogromny
168   3,  27|          byle je mógł pochwycić.~Kneź już oczy zwracał na Obra,
169   3,  27|     gwiazdy rozjaśnić nie mogły. Kneź nic nie powiedział jeszcze,
170   3,  28|        zaszeleściało niedaleko i kneź ujrzał stojącego przed sobą
171   3,  29|           Po namyśle zwrócił się kneź nareszcie, wejrzeniem zdając
172   3,  29|      dalej, czy spoczywać?~Stary kneź długo, wedle obyczaju swego,
173   3,  30|     dopalonych szczątków, gościł kneź - bartnik u starego zduna.~
174   3,  30|          z czym idziecie - rzekł kneź.~- Pokój niesiemy i zgodę -
175   3,  30|          to, co mówił Piastun, i kneź mu rękę dał przy świadkach. -
176   3,  30|         siedzących - odezwał się kneź stary. - Dużo ona już nas
177   3,  30|        Natenczas wstał z kmiecia kneź i rzekł:~- Idźmy więc do
178   3,  30|        starszyzna milczała, lecz kneź spojrzał na nich nakazująco
179   3,  30|       przyszedłszy nad wodę, gdy kneź pierwszy kamień rzucił,
180   3,  30|      najstarszemu po sobie oddał kneź pług rzekąc:~- Skiba moja
181   3,  30|          czym wszedł bezpiecznie kneź, a za nim starszyzna. Zaczęto