Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |              Nadstawił uszu bacznie. Nic słychać nie było prócz szumu
  2   1,  1  |              kilkoro, aż nie słysząc nic, nie widząc pogoni - zwolnili
  3   1,  1  |              wstrzymały strzały. No, nic to! Jedna strzała polańska -
  4   1,  1  |      popatrzał, rozśmiał się tylko i nic nie odpowiedział. Gerda
  5   1,  1  |              Najlepiej byś nie mówił nic i niemego udawał... Niemcami
  6   1,  1  |             Ubrany był cały w bieli, nic nie mając na sobie oprócz
  7   1,  1  |              uprzejmą.~Stary patrzał nic jeszcze nie odpowiadając.
  8   1,  1  |             teraz żadna nie stąpi.~- Nic by to nie było - ciągnął
  9   1,  2  |              noże... przecie się nam nic nie stało... Nie ma się
 10   1,  2  |          jest popatrzeć na co!~Stary nic nie mówił, ruszył się tedy
 11   1,  2  |             sobie do szyi przykładał nic nie mówiąc, a pokazując,
 12   1,  2  |            rzekł Niemiec.~Nie mówiąc nic, nie posuwając ręki dziewczyna
 13   1,  2  |          ojca, który głową skinął, i nic nie mówiąc na ławie go przed
 14   1,  2  |             nie odezwał, a bez niego nic się tu nie działo. Był głową
 15   1,  2  |         palcami ich próbować zaczął, nic mu w nich sierści nie pozostawało.~
 16   1,  2  |             kamienia nieśmiertelnego nic nie pożre.~To mówiąc młoty
 17   1,  2  |               ani matka, ani siostry nic nie wiedziały. Kto chciał
 18   1,  2  |          śmiało, wiedząc, że się jej nic złego nie stanie, że niewidzialna
 19   1,  3  |             ręką w prawo, nie mówiąc nic, pokazał.~- Jestże ci kneź...
 20   1,  3  |             ściśnięte drzewa już oku nic widzieć nie dopuszczały
 21   1,  3  |            gardła zalali. Gospodarz, nic nie mówiąc, z dala zajął
 22   1,  3  |              wy-szli razem do sieni.~Nic nie mówiąc stary ręką ukazał
 23   1,  3  |                 Ja się ich nie boję, nic mi nie zrobią - dostanę
 24   1,  3  |        potrząsając.~- Nie boję się - nic mi nie zrobią... wykupię
 25   1,  3  |                 Nam dojadło to... My nic nie wiemy, co oni tam robią,
 26   1,  3  |             się, Sambor Złego ci się nic nie stanie.~- Szkoda mi
 27   1,  4  |     obejrzawszy się, nie dojrzał już nic, tylko słup dymu nad zagrodą
 28   1,  4  |       ochładzał skwaru. Naokół znowu nic więcej widać nie było, jeno
 29   1,  4  |            rada marna! przeciw bogom nic nie nada. I Karciana leci
 30   1,  5  |             widywał, dlatego może tu nic go nie dziwiło i strachem
 31   1,  6  |           dziękując, ale nie pomogło nic... pacholę mu ogromny kubek
 32   1,  6  |         rozszedł się po rękach. Stał nic mówić nie śmiejąc, gdy drzwi
 33   1,  6  |           ruszali, ale nie rzekł już nic. Za wrotami i hacią dopiero
 34   1,  6  |         strawą pytała o Sambora - on nic nie wiedział. Po burzy niebo
 35   1,  6  |       powiodła go z sobą ku rzece.~- Nic wam nie mówił Niemiec? -
 36   1,  6  |              Nie dał po sobie poznać nic, na pozór zimny jak kamień,
 37   1,  7  |       pojedźmy po dworach nie mówiąc nic, aby języka powziąć. Jedźmy
 38   1,  7  |              głos dziki - ja nie mam nic do ludzi ani oni do mnie!
 39   1,  7  |             on już nie uczyni więcej nic - pozbawił mnie dzieci,
 40   1,  7  |            należało, wołam o śmierć, nic więcej! nic więcej! Moje
 41   1,  7  |          wołam o śmierć, nic więcej! nic więcej! Moje dzieci, kwiaty
 42   1,  7  |              możecie? Ja już nie mam nic! Nic! Niech się świat spali,
 43   1,  7  |         możecie? Ja już nie mam nic! Nic! Niech się świat spali,
 44   1,  7  |            tym, co na was mu pomogą! Nic mu nie zrobicie. Gdy ludzi
 45   1,  7  |         dwóch synów za Łabą. Tym się nic nie stanie, ci wrócą z Niemcami
 46   1,  8  |             wyrok zapadł, nie śmieli nic przeciw niemu powiedzieć.~
 47   1,  8  |               co pochwycił. Oka jego nic nie uszło... Siadywał jak
 48   1,  8  |           się jego gdziekolwiek bądź nic nigdy nie wróżyło dobrego.
 49   1,  8  |          izbie. Pozdrowił Piastuna i nic nie mówiąc, przysiadł na
 50   1,  9  |            wieki żegnała. Nie mówiła nic - ale wszyscy czuli i wiedzieli,
 51   1,  9  |            się do nóg brata, a Żywia nic nie mówiąc, jakby za nią
 52   1,  10 |              na horodyszczu nie było nic: ani drzewa, ani kamienia,
 53   1,  10 |             chwiejącą się szopę. Tu, nic nie mówiąc, każdy na ziemi
 54   1,  10 |             usty starszyzna radziła, nic nie mogąc uradzić ani się
 55   1,  10 |       spojrzał w głąb. Patrzał długo nic dojrzeć nie mogąc, choć
 56   1,  11 | najśliczeniejszej wiosny, której już nic z jej królewskich ozdób
 57   1,  11 |              Dzięcioł kuje drzewo... nic więcej.~Wróciły na trawę,
 58   1,  11 |           daleko... w biały dzień to nic, ale nocką iść, a z głodnym
 59   1,  11 |           tylko Znosek.~- Z tego oka nic nie będzie - rzekł.~- Darmo
 60   2,  12 |           gałązkę i trzęsła głową. - Nic się nie stanie - rzekła -
 61   2,  12 |           dychać było, ale nie widać nic oprócz blasków, które czasem
 62   2,  12 |            rękę daj!... Nie bój się, nic ci złego nie zrobię... Jeszcze
 63   2,  12 |            wyrwała?~Nie mówiła długo nic. Żywia jej w kubku świeżej
 64   2,  13 |           jedna, ni drugi nie mówili nic; gość siadł w nogach na
 65   2,  13 |            Na wiecuśmy nie obradzili nic, a teraz gorzej się jeszcze
 66   2,  13 |          nami iść nie chcą, bez tego nic...~- Pewnie - odparł Myszko -
 67   2,  13 |       gniewna. Bumir nie zważając na nic do chorego poszedł.~Gdy
 68   2,  13 |             zawołała Jaruha - już tu nic nie trzeba, ja krew zamówiłam
 69   2,  13 |          prędko przygoją. Nie trzeba nic.~Chory też dał znak ręką,
 70   2,  13 |            poszalawszy... Doman, już nic nie mówiąc, słuchał.~- Zginiemy
 71   2,  13 |        Widząc, że gospodarz nie mówi nic, Bumir ciągnął dalej:~-
 72   2,  13 |         Bumir się znalazł w podwórzu nic nie sprawiwszy, z tym że
 73   2,  14 |         wiosło trzymając. Nie mówiąc nic zszedł do czółna, zstąpił
 74   2,  14 |         Stara oczy powoli podniosła, nic nie mówiąc, ręką jej pokazała
 75   2,  14 |         odepchnięto. Stary nie mówił nic, sparty na kiju milczał
 76   2,  14 |              się uśmiechnął smutnie, nic już nie mówiąc wskazał jej
 77   2,  14 |        chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic dojrzeć nie mogły. Na tle
 78   2,  14 |           pałały. Nie widać tam było nic, tylko tych oczów płomienistych
 79   2,  14 |        gniewu pełne.~W chramie teraz nic słychać nie było, tylko
 80   2,  14 |              się nie waży uczynić ci nic złego...~To mówiąc stara
 81   2,  14 |            Ciemno! Ciemno! Nie widzę nic... - mówiła - czerwona struga,
 82   2,  14 |            Chwostek nie odpowiedział nic, zerwał się z miejsca i
 83   2,  15 |          siekierą i płomieniem. I tu nic nie będzie, póki siekiera
 84   2,  15 |       dzidami; więcej oni nie zrobią nic nad wrzasku wiele. Ano plemię
 85   2,  15 |          Brunhilda nie odpowiedziała nic, ręce na piersiach trzymała
 86   2,  16 |           nie wydychał, nie rozumiał nic, tylko bić i zabijać nakazywał.~
 87   2,  16 |              groził, ale nie pomogło nic. Ludzie, co go pojmali,
 88   2,  16 |             grodzisku, ze stołba też nic nie widać - kneź trochę
 89   2,  16 |              pies się łasić.~I długo nic słychać nie było, tylko
 90   2,  16 |             się Leszek - ja nie wiem nic, bo jedną chwilę tylko pamiętam,
 91   2,  16 |             i placki świąteczne, aby nic nie brakło na te gody.~Już
 92   2,  16 |              milczeniu, nie odrzekli nic. Prosili jeść, pić i używać.~
 93   2,  16 |              kneź słuchał, nie mówił nic, gębę sobie gryzł do krwi
 94   2,  16 |              na żonę i nie rzekł już nic.~Starym miodem rozgrzani
 95   2,  16 |            uwięzi - nie odpowiedział nic, ramionami dźwigał, prosił
 96   2,  17 |              się zbierają i radzą... nic nie uradzą, a potracą głowy.
 97   2,  17 |      rozejdźmy się cicho, nie mówiąc nic.~Dwaj bracia poszli z nakazaniem
 98   2,  17 |            skinął.~- Nie pytam was o nic - rzekł - wiem, że mi nie
 99   2,  17 |       Miłościwa pani - odezwał się - nic strasznego nie ma... Zbierała
100   2,  17 |              choć czuł, że mu się tu nic złego stać nie może, gdy
101   2,  18 |             dni kilka, a około grodu nic słychać nie było. Rozsyłano
102   2,  18 |              bo jak nie...~- Nie mam nic prócz wody w bukłaku... -
103   2,  18 |           rzeczy...~- A złego nie ma nic? - rzekł smerda cicho -
104   2,  18 |              Ja tam zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła prędko
105   2,  18 |       zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła prędko i ziele zaczęła
106   2,  18 |           spuszczoną, nie mówiła już nic; smerda się zbliżył do niej.~-
107   2,  18 |      błądzimy drugi dzień nie jedząc nic... rękę padając złamałem...
108   2,  19 |          jakby pewien był, iż mu się nic złego stać nie może.~Było
109   2,  19 |            gliny, sprzęt odwieczny - nic z tych obcych błyskotek,
110   2,  19 |              wieści głoszą... Obcego nic znać nie chcemy.~- Dobrze
111   2,  19 |        karmią, bogi nasze... cudzego nic nie potrzebujemy.~Gość młodszy
112   2,  19 |             sobie zwarty nie pragnął nic nad to, aby się mógł w swych
113   2,  19 |          obcemu się u nas nie stanie nic, choćby wojna się rozpoczęła,
114   2,  19 |          grodzisko. Nie rozpoczynano nic, gromady kładły się z dala,
115   2,  19 |             na dni kilka i... więcej nic.~Gospodarz się uśmiechnął.~-
116   2,  20 |        naczynka, które się nikomu na nic nie zdały, a tracił nad
117   2,  20 |               Ruchem rąk, nie mówiąc nic, powiedział mu stary, czego
118   2,  20 |            się - rzekł - nie uczynię nic złego, zemsty nie szukam.
119   2,  20 |             je tłuką, tobie do niego nic. ~Nie patrzałam!~- Patrzałaś!
120   2,  20 |            zdun - ja wam nie bronię.~Nic nie odpowiedziawszy kmieć
121   2,  20 |      majaczyło dziwnie, nie widziała nic oprócz jakichś ciemności
122   2,  20 |          cały biały dzień nie jadłem nic prócz liści, jak koń - odezwał
123   2,  20 |            Szeptali, ale wiatr był i nic słyszeć nie dawał, szeptali
124   2,  21 |               Nie widać jeszcze było nic... nic...~Poza kneźną dwoje
125   2,  21 |            widać jeszcze było nic... nic...~Poza kneźną dwoje chłopaków
126   2,  21 |     uśmiechał. Biała pani nie mówiła nic, skinęła na chłopców i poczęła
127   2,  21 |           zbrojnych?~- Nie rusza się nic! Nie widać nic... cicho
128   2,  21 |             rusza się nic! Nie widać nic... cicho wkoło i spokojnie.
129   2,  21 |          cały, do wieczora, nie było nic. Kneź powtarzał swoje: -
130   2,  21 |        strażnik z wieży nie zobaczył nic jeszcze. Nadszedł znowu
131   2,  21 |            Mrok wieczorny już w dali nic widzieć nie dawał, aż płomię
132   2,  21 |        popłynęły po jeziorze. W dali nic już widać nie było, cisza
133   2,  21 |       rozgląda się dokoła. Nie widać nic... w górze przebłyskują
134   2,  21 |          ziemi mgły się powlokły - i nic nie widać - ziemia tylko
135   2,  21 |             Patrzą z wałów we mgły i nic nad nie nie widzą.~Za mgłami
136   2,  21 |          spokojny, wam się nie stało nic... Panować nie damy, a żyć
137   2,  21 |       odrętwiałości, gdy mąż klął, a nic nie przedsiębrał, zawołała
138   2,  21 |              kamieni od starych żarn nic, czym by mąkę przysposobić
139   2,  21 |        skwapliwie głodni, i w chwilę nic z niej nie pozostało; przez
140   2,  21 |           olbrzymi. Nie mogło to być nic innego jak duch.~Cień ten
141   3,  22 |        okrutny; losów nie chcieli za nic ci, co się pewnego wyboru
142   3,  22 |            stało? - zapytał stary.~- Nic... słychać tylko, że Chwostka
143   3,  22 |          ubogi człek z małym głosem, nic bym nie dokazał... Jużeście
144   3,  23 |          więcej, niż się przyznawał. Nic z niego jednak prawie dobyć
145   3,  23 |           biedny, gdy możni, jak wy, nic potrafić nie umiecie? Bogów
146   3,  24 |               Krasy chciałem, więcej nic... hoża jest i młoda!...
147   3,  24 |              było potrzeba. Mirsz na nic nie żałował.~Miód dawno
148   3,  24 |            pieśń niosła, że psotnik, nic dobrego, "z dziewcząt robił
149   3,  24 |             pustki i węgle... nie ma nic. Sroki skrzeczą tylko...
150   3,  24 |           cnotę, czy pan, czy chłop, nic nie pyta, a za serce wnet
151   3,  24 |             Grożono śmiercią.~Doman, nic nie odpowiadając, na trupa
152   3,  25 |           łzą zwilżyły.~Choć wieczór nic już dostrzec nie dozwalał,
153   3,  25 |             odziało... nie widziałam nic, nie dyszałam nic... Szumiało
154   3,  25 |          widziałam nic, nie dyszałam nic... Szumiało długo koło mnie,
155   3,  25 |           kazał mu nie pytając już o nic - a po wypoczynku dopiero
156   3,  25 |         kleci.~Dziwa wiązała trawy i nic nie mówiła.~- Przy ogniu
157   3,  25 |            noc całą, dnieć zaczyna i nic nie uradziły... Królewna
158   3,  25 |              wiatr złote rozwiewa... Nic się nie frasuje. Patrzy,
159   3,  26 |              będzie wielkie...~Stary nic nie odpowiedział.~Siedzieli
160   3,  26 |            przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano tu już coś o
161   3,  26 |              a jednak ze zborów tych nic dotąd nie wyszło.~Posłuch
162   3,  26 |             Ja wam nowego nie powiem nic. Zgody potrzeba i prędkiego
163   3,  26 |         zadośćuczynił. Nie rzekł już nic, tylko:~- Pójdę z wami.~
164   3,  26 |     przytuliła do siebie, nie mówiła nic, a poznać łacno było, że
165   3,  26 |          siada. Dopóki wojna w domu, nic nie ma pilniejszego nad
166   3,  27 |           byli związani, nie śmiejąc nic rzec smucili się bardzo.
167   3,  27 |            się i łajali, nie pomogło nic.~W ostatku jeden z nacierających
168   3,  27 |            rozjaśnić nie mogły. Kneź nic nie powiedział jeszcze,
169   3,  28 |             lasach - niczego dostać, nic zobaczyć, ino ziemia, woda
170   3,  28 |            myślistwa z domu wyruszył nic nie mówiąc Niemcowi i pobiegł
171   3,  28 |           słuchać musiał cierpliwie, nic nie mogąc odpowiedzieć.
172   3,  28 |         Weźmiemy ich w kleszcze, aby nic nie uszło. Innych, co przedniejszych,
173   3,  28 |              trudno, ale się przecie nic złego nie stało. Wracam
174   3,  29 |            domowego.~Dobek nie rzekł nic, wzięto go na ręce i do
175   3,  29 |      chwytając.~Nie odpowiedziała mu nic, oczy jej przebiegły po
176   3,  30 |        wypływały. Nie mogła dostrzec nic z dala oprócz łodzi, które
177   3,  30 |            ale do chaty Wiszów, choć nic nie mówił jej o tym.~Z domu
178   3,  Dop|              przyszłych swych losów.~Nic też trudniejszego, jak podnieść
179   3,  Dop|       podźwignąć, nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie nienawiść