Tom,  Rozdzial

  1   1,  2  |   zmieszany - to jest znak... dla ludzi innej wiary niż wasza...
  2   1,  2  |     dzikiego zwierza, i od obcych ludzi, którzy radzi złupić podróżnego.
  3   1,  2  |          słyszał, nie zliczę... a ludzi różnych...~Przecież ze wszystkich
  4   1,  3  |     obłąkać się łatwo, a na złych ludzi trafić gromadę - którzy
  5   1,  3  |  przepuszczano...~- Znamy my tych ludzi spokojnych! - krzyknął śmiejąc
  6   1,  3  |      potrząsnął i rzekł do swoich ludzi:~- Rozwiązać mu ręce - pojedzie
  7   1,  3  |          Smerda brwiami ruszył.~- Ludzi nam bardzo, bardzo brak -
  8   1,  3  |          ubił jednego, trzeba nam ludzi... U nas się źle nie dzieje...
  9   1,  4  |          z wami, a wielu... czuję ludzi dokoła... Chociaż oczy nie
 10   1,  4  |      gdzie dola wiodła, gdzie się ludzi zebrała gromada. Siadałem
 11   1,  4  |       trwogą... Trzody wyplenił i ludzi, dławi niewiasty i dzieci,
 12   1,  4  |     miesiąc, myli drugi, smok żre ludzi, myśli trzeci, a smok ryczy...
 13   1,  5  |          się dobywał. Około grodu ludzi i koni widać było gromady
 14   1,  5  |     będzie oszczep i dzidę nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie...
 15   1,  5  |          pieśni o niej śpiewając, ludzi buntują... Dzicz tę w pęta
 16   1,  5  |         tam wszystkiego dostatek! Ludzi, stada, dobytku, piwa i
 17   1,  5  |         potrząsł ramionami.~- A i ludzi jego dwu musiano powiesić...
 18   1,  5  |           ani nikogo, grad mocny, ludzi dużo... a mój pan miłościwy
 19   1,  6  |         masę czarną. Była to kupa ludzi, związana rękami, nogami
 20   1,  6  |           Sami, sami... moich tam ludzi nie było... Od czego miód
 21   1,  6  |     Zostanie się po nich dość dla ludzi odzieży, a dla mnie ziemi
 22   1,  7  |          Była to osada z błędnych ludzi złożona, zowiąca się Rybaki,
 23   1,  7  |          której mnóstwo roiło się ludzi. Jeden z nich konia bez
 24   1,  7  |          gwałty czynią, zabierają ludzi, niewiastom nie dają pokoju.
 25   1,  7  |          łowy.~- Jedźmy na łowy - ludzi waszych zostawicie u mnie,
 26   1,  7  |           wziąć oszczepy i począł ludzi rozstawiać dokoła. Sam też
 27   1,  7  |        pojmał go w lesie któryś z ludzi Domana, ogłuszywszy uderzeniem
 28   1,  7  |         dziki - ja nie mam nic do ludzi ani oni do mnie! Czego chcecie?~-
 29   1,  7  |          Nic mu nie zrobicie. Gdy ludzi zabraknie, przyjdą w pomoc
 30   1,  7  |         na gród, dacie nam swoich ludzi? Będziecie z nami?~Stary
 31   1,  8  |           bo wasz dwór na oczach, ludzi w nim obcych często bywa
 32   1,  8  |       zagrodę Piastunową. Chociaż ludzi swoich zostawił stary u
 33   1,  8  |           na zagrodzie, zwoławszy ludzi, którzy na ziemi jego siedzieli,
 34   1,  8  |      pastuchy... Sambor skoczy po ludzi na Rybaki i Bondarze...
 35   1,  8  |         Tymczasem spodziewano się ludzi z Rybaków i osad na posiłek.~
 36   1,  8  |        się wszystko, stary swoich ludzi rozstawił tak, aby ich widać
 37   1,  9  |       rzuciło się jak wściekłe na ludzi grodowych. Walka rozpoczęła
 38   1,  9  |        odpierali kupkę smerdowych ludzi. Widok leżących na ziemi
 39   1,  9  |        biały... I miłość miałeś u ludzi... Żonę ci wierną, dzieci
 40   1,  9  |         rozpoczęto ucztę żałobną.~Ludzi zgromadziło się wiele z
 41   1,  10 |         rzekł Doman - zabit przez ludzi kneziowych, którzy na dwór
 42   1,  10 |   wytykały się głowy koni i głowy ludzi, gwar się wzmagał, starszyzna
 43   1,  10 |           gorzej od Chwościska... ludzi w niewolę nabiorą. Lepiej
 44   1,  10 |         zaopatrzony ku obronie, w ludzi obfity. Na Niemców też skinąć
 45   1,  11 |         ptaki śpiewały pieśni dla ludzi, dziki zwierz bratał się
 46   1,  11 |        znowu w lesie; ni psów, ni ludzi nie słychać.~Żywia, główkę
 47   1,  11 |     żywiono, boś ty dużo namorzył ludzi... ano! kto wie, żbik cię
 48   2,  12 |       ranem, u świtania, gdy szał ludzi ogarnie, pamięć tracą.~Dziwa
 49   2,  12 |      zstępowały z niebios i poiły ludzi własnym weselem... Śmierć
 50   2,  12 |      skinęła na niego.~- Idźże do ludzi! - rzekła - idź się wesel
 51   2,  12 |         już stąpanie kilku koni i ludzi, ciche szepty. Skrył się
 52   2,  12 |     Ostrożnie wysunęła się z boru ludzi kupka. Blask, który wpadał
 53   2,  12 |     zawsze pełną była i we czci u ludzi stała... Chleb twój karmić
 54   2,  13 |             U nas źle, nam trzeba ludzi i rąk... Kmiecie, braty
 55   2,  13 |     krzyknął straszliwie, wołając ludzi. Znosek chciał się wyśliznąć
 56   2,  14 |            że chaty biednych tych ludzi stały tu od wieków, że ich
 57   2,  14 |       częstokołu. Wracał do swych ludzi. Wizun pozostał we wrotach
 58   2,  14 |           kazał je rozpędzać, ale ludzi nie rozpędzono. Oko w oko
 59   2,  14 |     zdawała się trząść pod nogami ludzi. Kneź drżał otulony płaszczem
 60   2,  14 |      naprowadzili gromy. Grad nam ludzi pokrwawił. Kto wie, co z
 61   2,  15 |          się ja z tego, mam dosyć ludzi, gród mocny i wieża wytrzyma,
 62   2,  15 |        nauczył się na dworze mowy ludzi, nałamał do ich obyczaju,
 63   2,  15 |      trzeba z kmieciami. Niech da ludzi, ile może, ale zbrojnych;
 64   2,  15 |           poważna gromada starych ludzi, poubieranych świątecznie -
 65   2,  15 |    posadzić. Śmiało szła ta garść ludzi trzymając się razem. Od
 66   2,  15 |  puszczono, że się im wybić dano. Ludzi swych wnet wieszać chciał
 67   2,  15 |     Trzeba do nich siać rozumnych ludzi, na zamek ich prosić. Nasza
 68   2,  15 |     pójdziesz ze mną... Nagotować ludzi ze czterech, odzież bogatą
 69   2,  15 |      potem przez most jechała już ludzi gromadka, która Leszka odprowadzała.
 70   2,  16 |          Chciał Chwost zaraz słać ludzi, aby go odbić, ale czyja
 71   2,  16 | powiedzieć nie umiał. Z grodu też ludzi teraz wysyłać nie było bezpiecznie.
 72   2,  16 |     dokoła i chałupach, by więcej ludzi spędzić na zamek.~Do pół
 73   2,  16 |           żalu.~Czekała na powrót ludzi, co Leszkowi towarzyszyli,
 74   2,  16 |          jako złe duchy opanowały ludzi, którzy mu się zuchwale
 75   2,  16 |     pytacie - rzekł. - Wyście dla ludzi srogimi byli, po ziemi krwi
 76   2,  16 |         okno wyjrzała, wołając na ludzi. Starszy smerda wszedł i
 77   2,  17 |           go zrobiło. Krzyknął na ludzi. Zaczęli się zbiegać z zabudowań
 78   2,  17 |       jechała stara matka i dwóch ludzi. Z Miłoszem dziesięć szło
 79   2,  17 |        się zbliżyli, ujrzeli kupy ludzi zgromadzone i ruch niezwykły,
 80   2,  17 |          na niego, niech prowadzi ludzi, wici słać, lud zwołać i
 81   2,  17 |  posiedźmy cicho i gotujmy się, a ludzi zbierajmy nie czyniąc hałasu.
 82   2,  17 |       wewnątrz ostrowu idąc, a od ludzi obcych stroniąc. Myszko
 83   2,  17 |          się działo, o nazwiska i ludzi dopytując, jakby je w pamięci
 84   2,  18 |         miedzianymi a krzemiennym ludzi było dużo widać, a z bronią
 85   2,  18 |          niedźwiedziu, o wilkach; ludzi nigdzie nie było ani śladu.~
 86   2,  18 |          odkładano łowy. Namówiła ludzi, aby przeszkody wynajdywali.
 87   2,  18 |           nim, iż zamiast garstki ludzi, którą zwykł brać z sobą,
 88   2,  18 |       wiatr szedł od ostępu. Uszy ludzi, nawykłych do rozeznawania
 89   2,  18 |         się obejrzał licząc swych ludzi; tych i pół kopy nie było.~
 90   2,  18 |       drzewami przemykających się ludzi i konia targnął. Smerda
 91   2,  18 |         na prawo i na lewo; kupka ludzi kneziowskich rzuciła się
 92   2,  18 |     Smerda miał rękę przetrąconą, ludzi było wielu poranionych,
 93   2,  18 |        czas trwało pojenie koni i ludzi, bo Myszkom wyniesiono miodu.
 94   2,  19 |       stał tak jeszcze, gdy dwóch ludzi w stroju obcym, z twarzami
 95   2,  19 |  Trafiliśmy na kraj wzburzony, na ludzi jakąś waśnią zajętych, dwory
 96   2,  19 |            ale jakżeby przez ręce ludzi, co łupieżą i morderstwem
 97   2,  19 |        ojcem wszystkich narodów i ludzi i panem całego świata a
 98   2,  19 |         Zaledwie dorósł, nawracał ludzi i oczy im otwierał, leczył
 99   2,  19 |         jego wyganiała, odbierała ludzi, spokój, wczas i zmuszała
100   2,  19 |         początek, i my, cośmy się ludzi nie spodziewali, mieliśmy
101   2,  19 |           okiem zajrzeć, i cienie ludzi, co się przy stosach migali.~
102   2,  20 |        pół dłoni gruby, co go dwu ludzi ledwie udźwignęło, aż do
103   2,  20 |           ciekaw był wszystkiego, ludzi, koni, chmur na niebie i
104   2,  20 |      dokończyć.~- Co po życiu bez ludzi? - dodał pomilczawszy -
105   2,  20 |        oczyma strzelasz na takich ludzi? On nie z takich, co garnki
106   2,  20 |       jakichś ciemności i iskier. Ludzi pełno było w chramie i szmer
107   2,  20 |       kręcił się między gromadami ludzi, zrywał liście, gryzł je -
108   2,  21 |           na chodzących po wałach ludzi, na smerdów, co sprawiali
109   2,  21 |        trwoga go odpędzała. Słano ludzi na zwiady chyłkiem i co
110   2,  21 |       nagle, odzyskując życie, na ludzi krzyknął. Począł wydawać
111   2,  21 |          toczą się głazy i belki, ludzi ciągnąc z sobą do jeziora,
112   2,  21 |     czarno, gnie się pod ciężarem ludzi, a wieżyca chłonie niesyta
113   2,  21 |   kamienie i belki ciskano, które ludzi jak słomę gniotły...~Myszkowie
114   2,  21 |       Głodem ich jednym weźmiemy, ludzi nie tracąc na próżno - rzekł
115   2,  21 |           do szczętu... Im więcej ludzi się zamknęło, tym głód ich
116   2,  21 |         się do jadła, gdy gromada ludzi z bliskiego wyjechała lasu,
117   2,  21 |          i nasze pola stratują, a ludzi nam pobiorą w niewolę.~Myszkowie
118   2,  21 |         dostatek, skarby zabrali, ludzi potłukli?~- Albo to jego
119   2,  21 |            a bić go w łeb! Weźcie ludzi i przychodźcie nas bronić.
120   2,  21 |           i pokazała mu w dół, na ludzi. - Gąb za dużo, rąk za mało! -
121   2,  21 |           czerpali i nim siebie i ludzi raczyli. Naówczas zębami
122   2,  21 |      Mucha zszedł na dół i począł ludzi na górną połać na nocną
123   3,  22 |      raczej do pszczół iść niż do ludzi. Żegnali się więc u wrót,
124   3,  22 |     nogami na śmierć ściskał. Dla ludzi też na razie ostry bywał,
125   3,  22 |          wy do pszczół iść niż do ludzi, a gdybyście się byli do
126   3,  22 |           około stołba wijące się ludzi gromady, to przypadające
127   3,  22 |           głosem stłumionym - kto ludzi zbierze więcej, sam się
128   3,  22 |         myśleli, iż chlebem sobie ludzi zjednają, kazali na wozy
129   3,  22 |          Starzec poważanie miał u ludzi nie tylko dla doświadczenia
130   3,  22 |           żyw, niech każdy swoich ludzi zbiera... - poczęli zaklinać -
131   3,  22 |        gwałtownie.~- Do domów, po ludzi! - zakrzyknął nakazująco -
132   3,  22 |     powysyłał najprzebieglejszych ludzi na zwiady, aby dopytali,
133   3,  23 |        nie mogli.~Szli zabierając ludzi, spędzając trzody, zagrody
134   3,  23 |     zaprzeć drogę, bo każdy dzień ludzi wielu życie i mienie kosztował.
135   3,  23 |         lewo Dobek posłał leśnych ludzi, co i po ziemi, i po drzewach
136   3,  23 |       widać było skupioną gromadę ludzi łykami i powrozami pokrępowanych;
137   3,  23 |        więc bydło dla nakarmienia ludzi i do rana przeciągnęło się
138   3,  23 |          raczej prosić trzeba niż ludzi, aby oni nam dopomogli.
139   3,  24 |          psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą szła z chaty,
140   3,  24 |         leżały pozabijane.~Reszta ludzi u brzegu stojąca plusnęła
141   3,  24 |      stary.~Chciano wiedzieć, ilu ludzi, jaka straż na Lednicy broni
142   3,  24 |          biegli ku brzegowi. Kupa ludzi, co się w pogoń puściła,
143   3,  25 |    zbierała, piosenki śpiewała, z ludzi się śmiała, w boki się brała
144   3,  26 |    jadących ku niemu dwóch obcych ludzi, a ci, co u Piastuna byli
145   3,  26 |       słowo wasze wagę by miało u ludzi.~- Cóż słowo pomoże tam,
146   3,  26 |           za łeb pochwyci. Ja sam ludzi, jakich mam, ściągnę do
147   3,  26 |            nie wierząc temu, żeby ludzi tylu w pogoń za nim posyłanych
148   3,  26 |        więc, kto może. Starszyzna ludzi niech zbiera pod stanice
149   3,  27 |        przybywał.~Stało tam dwóch ludzi opończami lichymi otulonych,
150   3,  27 |        głosu domyślał się młodych ludzi. Oba niecierpliwie domagali
151   3,  27 |           szedł nam pomagać i dał ludzi.~Miłosz się popatrzał groźnie
152   3,  27 |          jego leżący, głos obcy i ludzi czując nowych, mruczał dziko.
153   3,  27 |        zmienionym:~- Związać tych ludzi... i rzucić do lochu! Do
154   3,  27 |         mu się nie oparł żaden, a ludzi gniótł w garści jak słomę.
155   3,  27 |       pomści się czy puści wolno, ludzi mu przekupywano, aby otworzyli
156   3,  27 |          Obrem i garścią wiernych ludzi, których miał przy sobie,
157   3,  28 |     zrywał, w las prowadził swych ludzi z sobą i dni kilka o chłodzie
158   3,  28 |          kto znał oprócz własnych ludzi.~Hengo, poznawszy się z
159   3,  28 |            wiedział, gdzie szukać ludzi, a przez nich do obozu Pepełków
160   3,  28 |           Kaszubów i inne gromady ludzi nawykłych do napaści i wojny
161   3,  28 |      płócienne. Niemała zbrojnych ludzi kupa już się tu zebrała,
162   3,  28 |         ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z dwojga rąk, choćby najdzielniejszych,
163   3,  28 |        oni wysłać mieli gońców po ludzi zaciężnych i wyprzedzić
164   3,  28 |         nimi do pozyskania więcej ludzi Dobkowi dopomagać. Zarania
165   3,  28 |            iż wojewodami mianował ludzi, którzy się tego nie spodziewali,
166   3,  28 |         Przepatrzyłem ich zbroje, ludzi i wojsko. Chcieli mnie przekupić
167   3,  29 |           twardy dla siebie i dla ludzi. Siedział na koniu, przygarbiony
168   3,  29 |          Luty, który z boku swych ludzi prowadził, najrzawszy przeciw
169   3,  29 |           z końmi zmieszane ciała ludzi, w których tkwiły potrzaskane
170   3,  29 |       sobą i napadały wściekłe na ludzi, psy Pomorców i kneziowskie
171   3,  29 |       rozpaczliwie broniących się ludzi, którym czaszki trzaskały
172   3,  29 |          okienka, a na łące obozy ludzi, co się tu przed Pomorcami
173   3,  29 |       gdzie około łoża pełno było ludzi. Stara Nenia ranę obwiązywała,
174   3,  30 |        koń siedli i jechali wśród ludzi nie zaczepiani ręką ni słowem.~
175   3,  30 |   postrzegł Doman głowę jednego z ludzi swych, który ostrożnie podniósłszy
176   3,  Dop|            niemniej srogi pożerca ludzi, którzy łakomstwu jego ujść
177   3,  Dop|  przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi wziętość. Osobliwsze więc