Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          kruszcu robi, gdybyśmy wam tego nie dostawili... Do Winedy
  2   1,  1  |       serbską córkę... a z niej oto tego chłopca, który choć języka
  3   1,  1  |            jesteście - odparł - wam tego mówić nie trzeba. A gdzież
  4   1,  2  |        patrzeć musiały, znać było z tego, że szepty i stłumione śmiechy
  5   1,  2  |                myślał i liczył, czy tego będzie dosyć.~Wtem Hengo
  6   1,  2  |           lasami. A to, co ja wożę, tego ziemia nie rodzi ani ludzie
  7   1,  2  |             bronić i wojować, bośmy tego dawniej nie znali. Prawda,
  8   1,  3  |            się nie myślę, pożytku z tego mało... ale... toć też gdzieś,
  9   1,  3  |             naszedł?~- Niech nas od tego bogi bronią - mówił stary. -
 10   1,  3  |           dla siebie i łupu. Tyle z tego, że nam dzieci poginą; a
 11   1,  3  |           się jeszcze... zobaczyć i tego świata trochę. Gospodarz
 12   1,  3  |             łamałem.~- A mnie co do tego? - zawołał smerda gniewnie. -
 13   1,  3  |             spokojnie. - Mnie co do tego! Kneź przykazał.~- Tak,
 14   1,  4  |             nadeń był strwożony i z tego nikt się słowa nie dopytał.~
 15   1,  4  |    staniecie, pozdrówcie ich tam od tego, co dziś ich pożegnał.~-
 16   1,  4  |             w ziemię. Jak mam pożyć tego smoka, jak potworę tę umorzyć?
 17   1,  4  |           załamuje. - Jak mam pożyć tego smoka, jak potworę tę umorzyć?~
 18   1,  5  |            stały ławy szerokie, a z tego siedzenia podwórze całe,
 19   1,  5  |          Kneź wam powie sam, czy mu tego potrzeba - rzekła - lecz
 20   1,  6  |         grodzie, spokojnie słuchali tego wrzenia i huku. Hengo tylko
 21   1,  6  |      drugiego zabije... a nam co do tego?~Śpiew z izb dobywający
 22   1,  6  |        rzężenie. Mało kto powstał z tego pobojowiska, a po chwili
 23   1,  6  |              A kto by z was tak się tego owadu pozbyć potrafił?~Kneź
 24   1,  6  |    potrzebować nie będę, a gdyby do tego przyszło, zawołam... Wolę
 25   1,  6  |            też śpieszno dobyć się z tego nieznanego kraju.~To mówiąc
 26   1,  7  |         Miłosza... - mówił Doman. - Tego synowi wyłupił on oczy.~
 27   1,  7  |        poczęły. Doman korzystając z tego przypadł i z wielką zręcznością
 28   1,  7  |        Chwostek - rzekł, obelżywego tego nazwiska używając, starzec.
 29   1,  7  |       chłodno Doman - ja jestem syn tego, co wam życie zbawił, a
 30   1,  8  |     ogólnego milczenia rzekł swoje, tego potem nie odmienił. Ludzie
 31   1,  8  |       wytrzymały. Znano go jednak z tego, że gdy dla przykładu trzeba
 32   1,  8  |            po kilka żon, bo zwyczaj tego nie bronił, Piastun żył
 33   1,  8  |          ich zbywać - odrzekł - ale tego Chwosty tylko na innego
 34   1,  8  |            się ze swymi pojednać... tego, co mu oczy wyłupiono, puszczą,
 35   1,  8  |           Powinniście się cieszyć z tego - mówił Znosek - potem wszyscy
 36   1,  8  |           się waśnią... Później już tego nie zobaczymy!~Mrugnął bystro
 37   1,  8  |             gałęzie rozgartującego, tego, kogo się najmniej spodziewał,
 38   1,  9  |             trochę.~- Nie byłbym od tego, aby mu się pokłonić - rzekł
 39   1,  9  |           starszyzn po mirach ma do tego prawo. Tak z wieków bywało
 40   1,  9  |           ręce syna.~Na widok trupa tego, gdyż stary z jękiem wyzionął
 41   1,  10 |     zgniłego na ziemi płota. Oprócz tego szczątka budowli sczerniałego
 42   1,  10 |           byli gotowi.~- Nie ma już tego, kto nas tu zwołał - odezwał
 43   1,  10 |              Ale nie Chwostków, nie tego rodu Popiołowego, co już
 44   1,  10 |             rzekł inny - a niełatwo tego dokazać. Daliśmy się im
 45   1,  11 |             nadokuczają...~- Ja się tego nie boję - odezwała się
 46   1,  11 |        cicho.~- Ty, Znosku, niewart tego, aby ciebie żywiono, boś
 47   1,  11 |            Syknął tylko Znosek.~- Z tego oka nic nie będzie - rzekł.~-
 48   1,  11 |        pierzchnęły obie; dosyć było tego imienia, aby je spłoszyć.
 49   1,  11 |           godzi się odczyniać. A do tego żbik i ludzka strzała...
 50   2,  12 |         Rodanem i Sekwaną. Ze czcią tego Bel-boga, Bela, ludy wędrowały
 51   2,  12 |          się na dziewczęta, a wśród tego szału, zamętu nocy działo
 52   2,  13 |            z nami iść nie chcą, bez tego nic...~- Pewnie - odparł
 53   2,  13 |            zostali sami. Bumir znać tego sobie życzył, bo się zaraz
 54   2,  13 |             chce panować, my wolimy tego, co jest... My już go znamy,
 55   2,  13 |             chorobę rzucić mogły na tego, co by obudził chorego.~
 56   2,  14 |        opowiadanie, tłumacząc się z tego czynu ślubem swym i popełnionym
 57   2,  14 |          paliło życie. Dwie stróżki tego Znicza popatrzały na nią
 58   2,  14 |           Odprawiono ją wreszcie do tego, od czego w domu była wolną -
 59   2,  14 |        Dziesięć już dni upływało od tego pamiętnego dnia, gdy Dziwa
 60   2,  14 |        patrzał na kiju sparty.~Ludu tego dnia około kontyny było
 61   2,  14 |           się, przeszedł kneź wśród tego gminu, który dopiero za
 62   2,  14 |          fale się układły. Płyńmy z tego przeklętego ostrowia, na
 63   2,  15 |           posyłają. Śmieję się ja z tego, mam dosyć ludzi, gród mocny
 64   2,  15 |           motłoch grozą się trzyma, tego się nie boję. Rozśmiał się
 65   2,  15 |        Hadon szeptać począł, o czym tego dnia między ludźmi się rozwiedział.
 66   2,  15 |        wypalają lasy, pola niszczą, tego my nie ścierpimy. Masz wyznaczonej
 67   2,  15 |            i czeladzi, tak że wśród tego zamętu dopadli, broniąc
 68   2,  15 |             sobie. Mucha miał go do tego przygotować.~Wkrótce potem
 69   2,  15 |     ociemniać was. O mało nie zabił tego człowieka, co się ośmielił
 70   2,  15 |           przybędą. Nie odstępuj od tego, aby tu zaraz jechali. Rozumiesz?~
 71   2,  16 |         oszczepami po wałach.~Wśród tego milczenia jedno niepokoiło,
 72   2,  16 |          miał na gród zaprosić, ale tego dnia do nocy wyglądano ich
 73   2,  16 |             nad kubek.~- Jeszcze do tego nie przyszło - rzekł - aby
 74   2,  16 |      targował. Co ma być, będzie, a tego ja nie uczynię.~Mściwój
 75   2,  16 |        innego napoju nalała. Goście tego nie widzieli i pili a chwalili
 76   2,  16 |         stawiąc kubek - dość to już tego picia, mnie już pali we
 77   2,  17 |       Lednicy. Bądźcie nam głową na tego zbójcę.~- Ja wam głową nie
 78   2,  17 |         stał z kilku Bumir, znany z tego, iż z Chwostem trzymał.
 79   2,  17 |       zabrał.~- Dosyć tych mordów i tego niemieckiego panowania -
 80   2,  17 |            ani synów, ani żadnego z tego rodu, który dość się krwi
 81   2,  17 |            co dużo ryczy, a mleka z tego nie będzie. Chwostek, coście
 82   2,  17 |           Wyniesienie ich z miejsca tego oznaczało wojnę. Wizun spojrzał
 83   2,  18 |           wzdrygnął się. Dosyć było tego, by zdradzić Chwostka Piastun
 84   2,  19 |             póki rodu naszego, póty tego obyczaju...~Mówiąc, starzec
 85   2,  19 |           drugi - nie zapieramy się tego.~Piastun się zamyślił głęboko
 86   2,  19 |          starczyło. Braterski się z tego wytworzył porządek nie tylko
 87   2,  19 |      wszechmogącemu za posiłek dnia tego i za wszystko dobro i błogosławieństwa,
 88   2,  19 |               odpowiedział gość - i tego my, a z nami już większa
 89   2,  19 |           Piastun znowu powrócił do tego, iż wszystko zło szło z
 90   2,  19 |        działo i że Polanie także do tego związku z czasem przystąpić
 91   2,  19 |      żadnego nie znać.~- Nie chcemy tego czynić - rzekł Piastun -
 92   2,  19 |         znają... Krzyż jest znakiem tego, co na dalekim wschodzie
 93   2,  19 |            win, opiekę nad słabymi. Tego Boga-Człowieka źli ludzie,
 94   2,  20 |          Mirszem jak ojciec. Oprócz tego była córka najmłodsza, Mila,
 95   2,  20 |             wcale nie zważał na to.~Tego dnia - a było to wprzódy,
 96   2,  20 |            głowę sparłszy o drzewo.~Tego też dnia na jezioro patrząc
 97   2,  20 |          wziął! - rzekł kmieć.~- Ja tego nie potrzebuję, ale wam
 98   2,  20 |           długą chustą białą, wśród tego mroku sama do jakiegoś nieziemskiego
 99   2,  20 |            było. Coś ją ciągnęło do tego człowieka, może to, że go
100   2,  20 |           zdun nierozmowny był dnia tego, jedli cicho. Nad wieczór
101   2,  21 |      chciwych łupu wojaków.~Właśnie tego dnia zarania, gdy u wrót
102   2,  21 |                rzekł Myszko - nie z tego rodu, który nas chciał zaprząc
103   2,  21 |       chcecie?~- Puśćcież z wieży i tego, co go tu głodem morzyć
104   2,  21 |           musiał tym, co się tu już tego dnia działo.~Na dole ściśnięty
105   2,  21 |              były jakby zapowiedzią tego, co się na stołbie dziać
106   2,  21 |       klątwami je przerywano. Wśród tego palenia, o mroku do obozu
107   3,  22 |            czuję... Nie nawykłem do tego, a rozkazywać nie umiem,
108   3,  22 |             Nie mam ja co rzec krom tego, że tu już widzę kneziów
109   3,  22 |        pięści nastawiali.~Aż gdy do tego przyszło, Ścibor wołać zaczął
110   3,  22 |       przeżył ze czterdzieści, choć tego po nim znać nie było. Siłę
111   3,  22 |         losy rzucać... Nie warto od tego poczynać, kiedy wolę swą
112   3,  22 |     pierwszą potrąci, czyja będzie, tego bogi chcą.~- Lub na Lednicę
113   3,  22 |              Ale starej babie co do tego?...~Rozśmieli się słuchający,
114   3,  22 |            tak bardzo pragnąć mogli tego, co było strasznym brzemieniem,
115   3,  22 |      przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła, skąd ona płynie.
116   3,  23 |            z radością wielką witano tego posła zwycięstwa, bo łuna
117   3,  24 |     dosypywano do niego dostatkiem; tego chmielu, o którym stara
118   3,  24 |        jedzie młody!~Księżycem dnia tego był Doman, któremu sześciu
119   3,  24 |             nad jezioro. Niekiedy z tego obłoku migały głowy i dzidy.~
120   3,  25 |           siadł czekać, ażeby sam z tego snu wyszedł. Niekiedy tylko
121   3,  25 |          ubogiego wybierzcie... Ani tego dnia, ani następnego Doman
122   3,  25 |           po kościach łamało. Dziwę tego dnia wezwano do dwu chorych,
123   3,  25 |            wymawiając się bardzo od tego, zobaczywszy Domana chorym,
124   3,  25 |          lub na progu której chaty.~Tego dnia zobaczywszy Dziwę wychodzącą
125   3,  25 |             a mało to ich poszło od tego ognia w chramie do tamtego,
126   3,  25 |        mogła, i kawałka mięsa, bo z tego posiłek najlepszy... a zjadłszy
127   3,  25 |            Nania wysłała Dziwę dnia tego, aby w ogródku różne zioła
128   3,  25 |            iść za morze i przynieść tego ziela, co umarłych odżywia,
129   3,  26 |            miód. Mięsa jednak tykać tego dnia nie chcieli i chleba
130   3,  26 |          zamieszanie. Zrzuciliśmy z tego grodu plemię złe, które
131   3,  26 |            rzekli mu. - Gromada się tego domaga, a jej posłusznym
132   3,  26 |          leżeli wiecujący; było ich tego dnia dosyć i coraz nowi
133   3,  26 |              który by nie powtórzył tego okrzyku, jednego, co by
134   3,  26 |              żeście mnie zmusili do tego.~- Rozkazuj i rządź! - zaczęto
135   3,  27 |           śmiał? - Samiście szukali tego, oddaliście się mi w ręce,
136   3,  27 |           Mówiono, że był potomkiem tego rodu Obrów, co niegdyś byli
137   3,  28 |   rzemiosłem, nadszedł doń przybyły tego dnia po rozkazy knezia Dobek,
138   3,  28 |         swymi nie zajmował.~Miał do tego włodarzów, bartników, stadników,
139   3,  28 |             miał.~Poczęło się to od tego, iż gorąco się zabrał do
140   3,  28 |       pewnie - mówił Hengo - ale wy tego sami nie chcecie. Mieliście
141   3,  28 |           aby nie zapragnąć dokazać tego, co nikt. Obawy nie znał,
142   3,  28 |            trzymał i drugich też do tego po cichu nakłaniał, aby
143   3,  28 |              a co się w nim działo, tego z oczów nie można było wyczytać.
144   3,  28 |       szwargotanie. Niemiec zalecał tego, którego tu przyciągnął,
145   3,  28 |           nam drogę ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z dwojga rąk,
146   3,  28 |          Dobkowi dopomagać. Zarania tego dnia gromady niektóre już
147   3,  28 |         przerzynając się przez kupy tego motłochu musiał się tego
148   3,  28 |            tego motłochu musiał się tego nasłuchać za wiele i ledwie
149   3,  28 |          mianował ludzi, którzy się tego nie spodziewali, a tych,
150   3,  28 |             im nie dać wyścignąć. Z tego, co Dobek widzieć mógł i
151   3,  28 |         widzieć mógł i miarkować, z tego, co słyszał, cała Leszków
152   3,  29 |             Kulikiem, jak wszyscy z tego rodu wyrosły bujno, zdrów,
153   3,  29 |       pomszczą najazd na Pomorcach. Tego starczy dla grozy... My
154   3,  29 |          przed drugim dobijając się tego, by na Pomorze iść mogli.
155   3,  29 |  zajadłością wielką walczył on dnia tego i nabił wrogów kupy, ale
156   3,  29 |          się cicho - nie możecie wy tego! - A jakby się stało?~Gdy
157   3,  30 |           wpędzono przodem barana i tego u progu zabito na ofiarę,
158   3,  30 |  szczęśliwie, iż właśnie od miejsca tego nie opodal stały ukryte
159   3,  Dop|             w dziejach.~Posłuchajmy tego świadectwa o nich, które
160   3,  Dop| poszanowanie własności posunięte do tego stopnia, iż domy nie potrzebowały
161   3,  Dop|          nie mogą od razu przyswoić tego, co im w formie mało pojętnej
162   3,  Dop|         swojego czasu. Nie można mu tego mieć za złe, bo każdemu
163   3,  Dop|             Libuszę i Wandę. Oprócz tego zostawia on dwu synów: Kraka
164   3,  Dop|      znakomitym rodem, który oprócz tego dał się był poznać z poczciwości
165   3,  Dop|      tymczasem Leszek, który oprócz tego konia: swojego podkuł, wiadomą
166   3,  Dop|       charakterystykę kreśli Leszka tego z wielkimi szczegółami.
167   3,  Dop|            wywyższenie zasłużył?~Od tego to Leszka drugiego, przez
168   3,  Dop|    wianeczków, a nie broni". Oprócz tego gnuśnym był do boju i zniewieściałym.
169   3,  Dop|          świata. Długosz umieścił z tego powodu całą jej przemowę
170   3,  Dop|           też i panowie dopełniwszy tego wszystkiego, co przy umierającym
171   3,  Dop|        Napój śmiertelny wsączony do tego pucharu podano najpierw
172   3,  Dop|         bratankowi.~Zakazuje oprócz tego ciała ich chować, sam zaś
173   3,  Dop|        wieki, i wartość artystyczna tego płodu wyobraźni i natchnienia