Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          spłonęły do szczętu, daleko więc w głąb jego sięgnąć było
  2   1,  2  |             się śmiał obcy człowiek. Więc gdy się ukazali ludzie i
  3   1,  2  |            skryła się za inne. Hengo więc podał go drugiej siostrze,
  4   1,  2  |            koniach zostawił. Szepnął więc coś staremu Wiszowi, który
  5   1,  3  |              lesie, zrozumieją.~Szli więc razem. Od strumienia lekko
  6   1,  4  |             domu nie dawano - musiał więc pieszo zdążać za drugimi.~
  7   1,  4  |              baśń się zebrało, mówił więc, jak jeden chciwy skarbów
  8   1,  5  |             tutejszego języka umiem, więc wożę im towar z zachodu
  9   1,  6  |             izbach duszno, wszystkie więc okna stały otworem, w jasnych
 10   1,  6  |         pozwało z towarem. Zabrawszy więc węzeł swój powlókł się na
 11   1,  6  |            wynagrodzi. Wstrzymał się więc w sieni, czekając na starą
 12   1,  6  |             własnego obawiał, kiwnął więc tylko głową w milczeniu.~-
 13   1,  6  |            niż taką gościnę...~Żwawo więc pognali konie tąż samą drogą,
 14   1,  6  |          ślizgały się konie, zwolnić więc biegu wkrótce musieli, a
 15   1,  6  |            do milczenia zmusił.~Szły więc za nim posłuszne.~W oczach
 16   1,  6  |             ma być, to się stanie... Wiec zwołać potrzeba, dawno go
 17   1,  7  |       władykach, a zwołać starszyzny wiec walny. Niech się miry nasze
 18   1,  7  |             że my nie sami... trzeba więc ostrożnie i cicho wprzód
 19   1,  7  |         odezwał się Doman - zwołujmy wiec. - Nim wici roześlemy -
 20   1,  7  |              dodał Wisz.~- Gdzież my wiec zwołamy, boć stanie na tym,
 21   1,  7  |              cichu. Stało na tym, że wiec być ma koniecznie i że się
 22   1,  7  |          temu nie sprzeciwią ludzie, więc już naprzód myślano, jak
 23   1,  7  |      poczynać chcecie? co? Zwołajcie wiec, aby się na nim pokłócić
 24   1,  7  |          spytać, kneziu Miłoszu, jak wiec postanowi na gród, dacie
 25   1,  8  |             lasu i barci. Wstrzymali więc go na drodze, Wisz z konia
 26   1,  8  |        bokiem Chwostka - rzekł - wam więc dużo nie trzeba prawić o
 27   1,  8  |          przyszli, aby się radzić... Wiec zwołać trzeba...~Strzymał
 28   1,  8  |         Stary wciąż słuchał jeszcze; więc Wisz szeroko mówić począł,
 29   1,  8  |        trzeba zmiany - rzekł - ale i wiec niełatwy, i zmiana. Ciężką
 30   1,  8  |           ojców radzono... Zwołajcie wiec...~Poczęli tedy obliczać,
 31   1,  8  |      szczupłego gronka, które się na wiec zgadzało.~Do późnej nocy
 32   1,  8  |            wici wysłać po mirze i na wiec zwołać starszyznę na dzień
 33   1,  8  |            Wisz objeżdża kmieci i na wiec ich zwołuje.~- Kto doniósł?~-
 34   1,  8  |           Gopła przysposabiało, zdał więc wici innemu i do ojca pośpieszył.
 35   1,  9  |              powiedzcie kneziowi, że wiec się zbierze, choćby mnie
 36   1,  9  |    odciągnęli do grodu.~Rozstawiwszy więc czaty mogli już wszyscy
 37   1,  9  |       znajdowały się w lesie. Poszli więc parobcy drzewo przysposobić
 38   1,  9  |      niewolników swoich zbiera... Na wiec pójdziem, poniesiemy krwawą
 39   1,  9  |         Siądźmy i gadajmy.~Posiadali więc u dębu, a Doman braciom
 40   1,  9  |        namyśle Ludek - zaniesiemy na wiec krwawą suknię i koszulę,
 41   1,  9  |               Zginął Wisz za was, za wiec, niech wiec stanowi o pomście
 42   1,  9  |          Wisz za was, za wiec, niech wiec stanowi o pomście za krew
 43   1,  9  |      powtarzając: - A nie, to nie!~- Więc nie! - wybuchnął porywczo
 44   1,  10 |          przeddzień Kupały, na który wiec zwołano. Kmiecie i władyki
 45   1,  10 |            za to, że pierwszy ich na wiec powołał. Śmierć jego nastraszyła
 46   1,  10 |            nam za to ubito, że śmiał wiec zwoływać!~Jęknęło kilku
 47   1,  10 |          Myszkowie przemagali; druhy więc kneziowe odsunęli się w
 48   1,  10 |             Precz z Chwościskiem!...~Więc gromada cała, co z Myszkami
 49   1,  10 |           klaskali.~Inni milczeli... Wiec znużony ustawał na siłach.
 50   1,  10 |      powyciągały... A jaki by to był wiec bez wieszczka? A co by to
 51   1,  10 |        widząc, iż na niczym spełznie wiec, rozeszła się gromadkami
 52   1,  10 |             Nadeszła pieśni godzina, więc po tej następowały inne
 53   1,  10 |           gdy rady, ofiary, pieśni i wiec bezowocny się skończył.
 54   1,  11 |              opodal od zagrody, były więc bezpieczne. Nazajutrz miały
 55   2,  12 |              ciche szepty. Skrył się więc głęboko w gąszcz, w trawy
 56   2,  12 |            powrozy były mocne. Leżał więc tak, rozpaczając a nasłuchując,
 57   2,  13 |            bab obawiał. Z przerywaną więc rozmową wyniósł się za próg
 58   2,  13 |              kneź znać wysłał, wziął więc na bok Dużego.~- Ja do jutra
 59   2,  13 |             rzemiosło, dozwoliła się więc zbliżyć Znoskowi i z wolna
 60   2,  13 |      wyszczuć kazał. Wyprowadzono go więc za drzwi, na psy świśnięto
 61   2,  14 |              ku ognisku myśląc:~- Tu więc miejsce moje.~I nie pytając
 62   2,  14 |             odwagę i siłę, zmilczała więc.~Następnych dni, jakby za
 63   2,  14 |        tysiączne.~Namarszczywszy się więc, pogroził ręką i usty: -
 64   2,  16 |              zwykłej spał jak kłoda, więc choćby go ze snu wytrzeźwiono,
 65   2,  16 |           późno teraz. Zwoływali oni wiec, trzeba było samemu nań
 66   2,  16 |              na moim grodzie sadzić, więc trupy chyba posadzą, bo
 67   2,  16 |             dostać miała.~Tłukli się więc i dobijali, kto lepiej odzianego
 68   2,  17 |            syn jego pozostał! Poszła więc wieść szeroko po dworach
 69   2,  17 |            innymi na Lednicę. Czekać więc musieli i stary na ziemi
 70   2,  17 |             ruch niezwykły, jakby na wiec się zebrała starszyzna W
 71   2,  17 |            to przewiedzie.~Pozostali więc na miejscu, a gdy się stało
 72   2,  17 |       jeszcze nie wołano; zmiarkował więc, że się ulękli knezia i
 73   2,  17 |         wiernym był sługą. Siedzieli więc razem, jeden u góry za stołem,
 74   2,  18 |              był poganinem, wcześnie więc wypatrywano znaków po niebie
 75   2,  18 |            poczuł woń puszczy. Konia więc gnał szybko, aby się dostać
 76   2,  18 |         zachwiał, padł i zdechł. Oba więc uznojeni zostali pieszo.~
 77   2,  18 |          opatrzyć i zawinąć. Poszedł więc z nią smerda do ognia i
 78   2,  19 |           podwórze zapraszał. Zsiadł więc i drugi z konia i weszli
 79   2,  19 |           zamyślił się nad nimi.~- A więc - zapytał - jeden by tylko
 80   2,  19 |          nasi, jednej mowy, są.~- Ci więc staną się nieprzyjaciółmi
 81   2,  19 |         jakże to być może? Wrogów? a więc i Niemca?~- Tak jest - rzekł
 82   2,  19 |             które wojować muszą. Źle więc czynicie, jeśli knezia chcecie
 83   2,  19 |            skąpić nie będzie.~Wesołą więc twarzą witał we wrotach
 84   2,  19 |           świecący jak złoto. Reszta więc starszyzny niosąc na miseczkach
 85   2,  20 |              swojego, rozsiadali się więc po okolicy, gdzie lepszą
 86   2,  20 |             u brzegu nie było - stał więc i czekał. Hukano na przewoźnika~
 87   2,  20 |         daleko był od lądu, podszedł więc kmieć do starego i pozdrowili
 88   2,  21 | niepotrzebnych - rzekli - bronić się więc i czekać myślą.~Cała noc
 89   2,  21 |              nie było. Przekleństwem więc cisnął na trupa i odszedł.
 90   2,  21 |           nie wściekał się.~Chłopaki więc na długiej żerdzi związanej
 91   3,  22 |           Chwostkowym zwołano wielki wiec kmieci o następnego miesiąca
 92   3,  22 |          tyle okropności widziało, i wiec spokojnie nie przejdzie.~
 93   3,  22 |            niż do ludzi. Żegnali się więc u wrót, a Piastun na plecy
 94   3,  22 |            uszedł i drudzy jadący na wiec mimo zagrody, co później
 95   3,  22 |          oczyma mierzono.~Miejsce na wiec pono takie wybrane było,
 96   3,  22 |             stary pierwszy życiem za wiec zwołany opłacił.~Wszczynała
 97   3,  22 |          zaczął o upamiętanie, że to wiec jest i że tu nie pięść,
 98   3,  22 |           ludzkiej głowy potrzeba... Więc... ano... po staremu...
 99   3,  22 |             sobie pięści pokazujemy. Wiec się zrywa A że my sami wybierać
100   3,  22 |            uśmiechała się.~- A ty na wiec czy z wiecu? - rzekł szydersko
101   3,  22 |           nań przydała?~- Dopiero na wiec - ciągnęła dalej stara niezmieszana -
102   3,  22 |              Rzepicy piwa się napić.~Więc przybyli mocno nalegali
103   3,  22 |              aby z nimi nazajutrz na wiec jechał. - A po co mnożyć
104   3,  22 |            Czyńcie, jako wiecie, ale wiec szanujcie - rzekł po chwili. -
105   3,  22 |       należeć i stać mógł na uboczu.~Wiec, powiadano, rozszedł się
106   3,  22 |      przewodzili, że za drugim razem wiec nie darmo się zbierze i
107   3,  22 |           wybór stanąć musi. Poczęto więc znowu obwoływać się na zbór
108   3,  22 |         szczodry nie był. Wszyscy mu więc okazali radość wielką, iż
109   3,  22 |         okazali radość wielką, iż na wiec przychodził, a spodziewali
110   3,  22 |       przemówiwszy do zgody nakłoni.~Więc gdy się z dala ukazał, i
111   3,  22 |            przeciwko nim nie stanie. Więc nim do koła szli, prosili
112   3,  23 |        starczyła na taką siłę; Dobek więc postanowił ciągnąć cicho,
113   3,  23 |            nie było nadziei.~Wrócili więc, spodziewając się, że ta
114   3,  23 |          stały w zasiekach, zabijano więc bydło dla nakarmienia ludzi
115   3,  23 |            czuć się dawał; powrócono więc do mięsa, piwa i miodu,
116   3,  23 |            czuć wszystkim, pozostali więc na pobojowisku. Tylko że
117   3,  23 |          najeźdźców w domu. Jak świt więc dalej ciągnąć miano. Ludkowi
118   3,  23 |              odetchnąć i przygotować wiec nowy.~Poczuli już możniejsi,
119   3,  23 |          radą po głowie, rodziła się więc u wszystkich myśl, aby wybrać
120   3,  24 |             jakoś nieraźno... Weźcie więc konia a gotujcie się do
121   3,  25 |           leki stare, spodziewał się więc dawnego swego wychowanka
122   3,  25 |            się go było trudno. Stary więc nagotowawszy strawy siadł
123   3,  25 |           będzie, a jej się upodoba.~Więc nad dworem królewskim złote
124   3,  25 |           rączkę ją bierze...~Poszła więc gniewna, zamknęła się w
125   3,  25 |            ona jedna, że krew miała, więc na grządce różowiała..~Królewicz
126   3,  26 |          Chwostkowym grodzisku znowu wiec kończył narzekaniem daremnym,
127   3,  26 |            ogniska zaprosił.~Zsiedli więc z koni i przyszli do gromady,
128   3,  26 |     pójdziecie, rozpełznie się znowu wiec, a narzekanie będzie wielkie...~
129   3,  26 |             się wszyscy głośno, ulec więc musiał. Pobudzono tych,
130   3,  26 |            roboty rozeszła, na koniu więc z nimi jechał Ziemek młody,
131   3,  26 |             przyjęcia wyboru.~Biegli więc ścigający co tchu, nie tracąc
132   3,  26 |          pochwycić chcieli. Zwolnili więc kroku wiodąc z sobą syna,
133   3,  26 |         pilniejszego nad nią. Na koń więc, kto może. Starszyzna ludzi
134   3,  26 |        bowiem, że ubogim był. Komory więc pełne były i na niczym nie
135   3,  26 |              spustoszoną była, nowej więc szkody uczynić nie mógł,
136   3,  28 |               a nas zdradzić. Lepiej więc dla ciebie i dla nas, abyś
137   3,  28 |            zdrajca go próbował; udał więc, iż i on podobnie myślał,
138   3,  28 |             w garści całego, z wolna więc popuszczać coraz zaczął
139   3,  28 |              on za cienkim.~We dwóch więc wzięli się z niego grubszy
140   3,  28 |              odżyć nie może, skoczył więc Dobek na koń splunąwszy
141   3,  28 |            różnie przebąkiwali, dano więc zastępstwo drugiemu.~Gdy
142   3,  28 |       zabiegli od granicy.~Z drugiej więc strony także nadążać było
143   3,  29 |            za późno już było.~Na tej więc dolinie nad Lednicą do stanowczej
144   3,  29 |             nie chciano, poczęła się więc dzika rzeź a rozbijanie
145   3,  29 |            ranił, nie żyje...~Wzięto więc Dobka unosząc go pod ręce
146   3,  29 |      potykano i wielu zginęło.~Siadł więc na kamieniu pod chatą i
147   3,  29 |           ustępując i kroku.~Wyszedł więc Domen z chramu na łąkę i
148   3,  29 |           nań Sambor czekał. Płynęli więc na powrót w milczeniu oba,
149   3,  30 |           Czarny pierwszy:~- Niechaj więc stanie zgoda i mir między
150   3,  30 |        kmiecia kneź i rzekł:~- Idźmy więc do jeziora świętego, niech
151   3,  30 |               Idźmy wszyscy.~Ruszyli więc Leszkowie przodem, za nimi
152   3,  30 |           rozpocząć się miała. Słano więc po gęślarzy i śpiewaków
153   3,  30 |             pod pierwszą belkę.~I tu więc dwunastu jeńców niemieckich
154   3,  30 |           przed laty zgotował.~Padły więc belki na to zgliszcze prastare
155   3,  30 |             sił przychodząc; zajrzeć więc do niego miał powód druh
156   3,  30 |           osada wznosiła. Przybywszy więc Doman znalazł więcej świadków,
157   3,  30 |          wieczorowi się miało, szedł więc Domen do chramu, gdzie się
158   3,  30 |             Tu jej nie było.~Wybiegł więc co rychlej, szukając u wyjścia
159   3,  30 |         ukryte łodzie; przystąpiwszy więc Doman w milczeniu - myślał
160   3,  30 |            się ku niej - zaczęła się więc cofać ku brzegowi i szli
161   3,  30 |         które szybko uciekały. Stała więc słuchając i patrząc na próżno -
162   3,  30 |  przeznaczenie swe uważała. Wiózł ją więc z sobą na koniu - nie do
163   3,  30 |        ojcowskiej strzechy. Sprawcie więc wesele i pobłogosławcie!~
164   3,  30 |              ręce klaskali.~Przyszły więc wprędce swaty, sproszono
165   3,  Dop|              wyłącznym.~Dla Długosza więc podanie najstarsze poczyna
166   3,  Dop|         rozszarpał na łowach. Panuje więc Lech opłakawszy łzy fałszywymi
167   3,  Dop|           ludzi wziętość. Osobliwsze więc w rodakach wzbudzał zaufanie,
168   3,  Dop|         wybór trudny, dla uniknięcia więc ich "po długich sporach (
169   3,  Dop|              rzeczą osobliwą.~Odbyto więc ów jakiś obrzęd pogrzebowo-religijny,
170   3,  Dop|              zgłodniały zebranych na wiec nakarmi i napoi... To nakarmienie