Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |       sukni krótkich dobywały się ręce silne, włosem okryte i opalone.
  2   1,  1 |          we krwi całą.~Starszy na ręce swe popatrzał, rozśmiał
  3   1,  2 |           im do~nich zaświeciły i ręce zadrżały. Stary Wisz nawet
  4   1,  2 |          palił do tych błyskotek. Ręce trzymała na piersiach złożone,
  5   1,  3 |         zrobić mogę?~- Związać mu ręce - krzyknął smerda - ano,
  6   1,  3 |        niego, popychając i bijąc. Ręce już miał w tył związane
  7   1,  3 |      swoich ludzi:~- Rozwiązać mu ręce - pojedzie jutro z nami,
  8   1,  3 |     cudownie od sznurów, które mu ręce krępowały, Hengo ze spuszczoną
  9   1,  3 |       między nogi wziąwszy, sparł ręce na nim i po chłopcach swoich
 10   1,  3 |         Stara Jaga opodal stojąca ręce załamała, bo choć parobczak
 11   1,  3 |        gdy Jaga wyszła załamawszy ręce, domyśliłby się, że tam
 12   1,  4 |          około kamienia stanąwszy ręce wyciągnął, coś mruczał i
 13   1,  4 |  postrzegł się, jak nucić zaczął. Ręce, chleb porzuciwszy, same
 14   1,  4 |           waż mu się stać oporem. Ręce łamie król w rozpaczył Czytaj
 15   1,  4 |          łzy padają? Lud u brzega ręce łamie, ręce łamie i ratunku,
 16   1,  4 |          Lud u brzega ręce łamie, ręce łamie i ratunku, woła, a
 17   1,  4 |      ryczy... Rady! rady! Płacze, ręce załamuje. - Jak mam pożyć
 18   1,  4 |           płacze, suknię rozdarł, ręce łamie. Biada mi - oto zwierz
 19   1,  5 |         takiż nóż wisiał.~Stojący ręce obie założone miał za pas,
 20   1,  5 |    Niemiec.~Od synów - powtórzyła ręce załamując radośnie i podnosząc
 21   1,  6 |      spokoju. Z daleka widać było ręce podnoszone z czaszami, którymi
 22   1,  6 |           które gardeł szukały, i ręce duszące leżących... Kneź
 23   1,  6 |        nich przyklękać, brać je w ręce i przykładać na ciemnych
 24   1,  6 |           łzach wyciągały do nich ręce, klęcząc na piasku i włosy
 25   1,  6 |         powiek ogniem strzelać, a ręce się białe ściskały, jakby
 26   1,  7 |           baby z płaczu zawodzić, ręce łamać. Mów, Domanie!~Domanowi
 27   1,  7 |    kamienia, ale ludzie, toteż go ręce ludzkie wywrócić mogą -
 28   1,  7 |          w końcu i rady, i słowa, ręce sobie podali i gospodarz
 29   1,  7 |        nie darmo więżą.~Klasnął w ręce pan i wrota się skrzypiąc
 30   1,  7 |      krzyk, śmiechy i klaskania w ręce po dworze się rozlegały,
 31   1,  7 |          tylko, a wzdychał, że mu ręce stare drżały. Niegdyś i
 32   1,  8 |        kneziowie jak się wezmą za ręce, to dopiero ład będzie u
 33   1,  8 |         bez pomsty kłuć wolno?...~Ręce założył i stał pogrążony.~-
 34   1,  8 |         chałup zawodząc żałośnie, ręce łamiąc i płacząc. Strach
 35   1,  9 |          się z krzykiem i padł na ręce syna.~Na widok trupa tego,
 36   1,  9 |          zamkniętymi powieki. Pod ręce wiodły ją córki zrzuciwszy
 37   1,  9 |            którą wiodły córki pod ręce; cała ludność aż do dzieci
 38   1,  9 |          matkom, aby je wzięły na ręce... Szła tak aż do stosu,
 39   1,  9 |         bijąc w dłonie, podnosząc ręce, w górę podrzucając oszczepy.~
 40   1,  9 |          krzyknęła jednym głosem, ręce podnosząc do góry: ~- Krew
 41   1,  9 |           u dębu, a Doman braciom ręce podając począł: - Ja z wami...
 42   1,  9 |    synowie Wisza i podawali sobie ręce znowu.~- Nie stało mi czasu
 43   1,  9 |           Ludek wyszedł od rzeki, ręce w tył założone trzymając,
 44   1,  10|     obejmował małego człowieczka, ręce Znoska cisnęły wduszone
 45   1,  10|   wysunęła się ponad skraje, dwie ręce obok niej oparły na brzegach,
 46   1,  10|           Wisz dziewa?~Doman obie ręce podniósł ku górze i pokazał
 47   1,  10|          pije miód biały. Starzec ręce załamał.~- Zmarł? - zapytał.~-
 48   1,  10|           się na odzież zabitego, ręce zadrgały, czoła się pofałdowały.~
 49   1,  10|        widać było, jak podnoszono ręce, grożono pięściami, rwano
 50   1,  10|          dano mu pierwszy kubek w ręce.~- Po staremu - rzekł -
 51   1,  10|          jęli się żegnać wszyscy, ręce sobie dając a wzdychając.~
 52   1,  10|     Dyszał ledwie, wyciągał długo ręce i nogi, jęczał.~Zaszeleściało
 53   1,  11|   zobaczyła dziewczęta. Podniosła ręce z kijem do góry i plasnęła.~-
 54   1,  11|    Zapominając o wszystkim Jaruha ręce wyciągnęła ku jego głowie
 55   1,  11|            Jaruha wzięła płótno w ręce i ziela narwała tuż przy
 56   1,  11|       litościwa widząc, że drżące ręce starej Jaruhy płachty nie
 57   1,  11|    śmiejąc się zawołała stara i w ręce plasnęła. - Już wiem! Dąb
 58   2,  12|       goniła po błoni klaskając w ręce. Dziewczęta trzymały się
 59   2,  12|           wolna, trzymając się za ręce. Zielone wianki miały na
 60   2,  12|       stawały kołem biorąc się za ręce osobno, osobno mężczyźni,
 61   2,  12|    rozgorączkowywał głos, miotały ręce, podnosiły głowy i oczy...
 62   2,  12|        sobą; chwytała siedzącą za ręce, próbowała chwycić z sobą
 63   2,  12|           sznurami, wiodąc się za ręce, zastępowali im chłopcy...
 64   2,  12|      Sambor legł i głowę a oczy w ręce utulił. Słuchał śpiewów
 65   2,  12|         wnet pogoń za sobą, silne ręce chwyciły go z tyłu. Wyrwał
 66   2,  12|        zawiązano mu gębę, spętano ręce i nogi.~Domyślano się zdrady,
 67   2,  12|        królowanie dziewicze!...~W ręce plaskać zaczęła, a Sambor
 68   2,  12|     śpiewając, zataczając się i w ręce chude poklaskując.~Stał
 69   2,  12|         do przyzby, padła na nią, ręce opuściła i załamała.~Obstąpili
 70   2,  12|         Chciałam mu wydrzeć oczy, ręce miałam jak połamane... drgały
 71   2,  13|       piersiach, zaczęła mruczeć, ręce obie nad nim podniosła przebierając
 72   2,  13|          znów uśmiechał się niby. Ręce mu drgały, jakby coś chciał
 73   2,  13|       leżały na ziemi, i załamała ręce. Poczęła je podnosić mrucząc.~-
 74   2,  13|           kark miał gruby, nogi i ręce ogromne, brzuch spasły.
 75   2,  14|     dziewczyna.~- Doman! Domanl - ręce załamując rzekł stary -
 76   2,  14|         osunęłaa się jak senna na ręce stróżek, które ją trzymały.
 77   2,  15|        Brunhilda stała założywszy ręce, ruszając ramionami. Ludzie
 78   2,  15|           z ukosa, głowę spuścił, ręce na piersiach złożył i tyłem
 79   2,  15|     słabnącego dwóch chwyciło pod ręce, bo się skłonił i na ziemię
 80   2,  15|  Brunhilda nie odpowiedziała nic, ręce na piersiach trzymała złożone
 81   2,  15|        Muchę ujęło go z wolna pod ręce. Próbował im się wyrwać
 82   2,  15|         nas przyjadą, niech sobie ręce podadzą.~Leszek milczał
 83   2,  16|         zbiegli się domownicy, na ręce porwano Leszka z konia i
 84   2,  16|          nie mogąc, co się stało, ręce podnosząc do góry i jęcząc.~
 85   2,  16|        gdy potrzebują nas, podają ręce, za późno! Nie pójdę z kmieciami,
 86   2,  16|      męczarniach piersi cisnęli i ręce łamali, jęcząc i rycząc
 87   2,  16|    popadawszy ścisnęli się razem, ręce sobie kładąc na ramionach,
 88   2,  16|           Zabój trzymał się stołu ręce weń wpiwszy, rzucał się
 89   2,  16|       zacisnął mrucząc.~Brunhilda ręce myła w wodzie na stole i
 90   2,  17|          Kneziu, panie! - zawołał ręce łamiąc - tyś już jeden pozostał.
 91   2,  17|       rodzie mój! - jęczał Miłosz ręce załamując. - Na to wam przyszło,
 92   2,  17|      Wstał z legowiska, wyciągnął ręce zdrętwiałe, potoczył zamglonymi
 93   2,  17|       Leszka ściskając, kładąc mu ręce na ramiona, to wydając rozkazy.~
 94   2,  17|        krzyknęli drudzy podnosząc ręce - nie chcemy!~Na milczącego
 95   2,  17|           a ci stchórzyli.~Kneźna ręce złożyła z radości. - Możeż
 96   2,  18|          staruchy widać nie było, ręce jej się trząść tak zaczęły,
 97   2,  18|       Głubie i wpadlibyście w ich ręce. Siedzą tam już trzy dni,
 98   2,  18|     krzakach ukazywały się głowy, ręce i oszczepy. Ucieczka zdawała
 99   2,  18|           chaty! Paść kmieciowi w ręce! - zawołał - szalonym bym
100   2,  19|      rzeczy są, ale jakżeby przez ręce ludzi, co łupieżą i morderstwem
101   2,  19|      obróciwszy się ku wschodowi, ręce poskładali, z głowy zdjęli
102   2,  19|           powstali znowu, złożyli ręce, po cichu się pomodlili
103   2,  19|         zawołał Piastun składając ręce - a jakże to być może? Wrogów?
104   2,  19|          stanąć na równi, a sobie ręce podają na nieprzyjaciela
105   2,  19|          łzami w oczach matka i w ręce ojca oddała.~Ten stał już
106   2,  19|            Łado! Łado! Klaskano w ręce i matka uwity wedle zwyczaju
107   2,  20|       jezioro patrząc zdun stary, ręce złożywszy, tu siedział,
108   2,  20|          Czasem - zawołał stary w ręce klaskając. - Dziś taki dzień,
109   2,  20|           ją podnosił wziąwszy na ręce.~Dziwa otworzyła oczy i
110   2,  20|           rzeźwością młodzieńczą, ręce mu otwierając.~- Przecież
111   2,  20|        przybywającego, klasnęła w ręce, poprawiła rucianego wianuszka
112   2,  20|           i rzucając go starej na ręce. Jaruha się zdumiała, czoło
113   2,  20|           tylko że nie plasnęła w ręce. - Jaruha wszystko zna!~
114   2,  21|    zdyszany, radując się i łamiąc ręce.~Wwiódł chłopaków do świetlicy.
115   2,  21|           ludzie gotują...~Łamała ręce kneźna, a Chwostek mruczał:~-
116   2,  21|     jeziora obsadzą...~I załamała ręce.~Oba chłopcy milczeli, łzy
117   2,  21|      Brunhilda, spojrzała dokoła, ręce łamie i oczy zakrywa. Chwost
118   2,  21|          padł i skonał.~Krzyknęli ręce załamując Myszkowie.~- Krew
119   3,  22|      nabiegające na siebie znowu. Ręce się podnosiły do góry...
120   3,  24|     gospodarzył.~U wrót stanąwszy ręce sobie podali.~- Dziewkę
121   3,  24|    dawniej.~Ścisnęli się znowu za ręce, pożartowali chwilę wesoło
122   3,  24|           małych dzieci. Potem za ręce się pobrawszy, kołaczem
123   3,  24|            Pomorcy idą!~Podniosła ręce obie do góry krzycząc i
124   3,  24| rozpuszczonym włosem, bez wianka, ręce łamiąc, we łzach cała.~Nie
125   3,  24|        Niewiasty biegły nad brzeg ręce łamiąc i padając. Czółen
126   3,  24|           strasznym - aż oprawcom ręce drętwiały.~- O doloż ty
127   3,  24|          padł na ziemię wysilony. Ręce miał skrępowane, nogi wolne.~
128   3,  25|        nią po kostki, po kolana - ręce wyciągnął; topielec się
129   3,  25|       poznała go zaraz, podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~-
130   3,  25|         chcąc ujść. - Staremu się ręce trzęsą! - odparł Doman.~
131   3,  25|          Chodzi, chodzi, narzeka, ręce łamie, wtem na kamyk nastąpił
132   3,  25|        Dziwa w ogródku siedziała, ręce opuściła, oczy w ziemię
133   3,  26|    postrzegłszy to, wzięli go pod ręce.~- Ty musisz być dziś z
134   3,  26|    którego koń mniej był rączy, w ręce pochwycić przerażonego pogonią,
135   3,  26|        kneziowi...~Ujrzawszy ich, ręce załamał stary.~Jesteśmy
136   3,  26|        Miłościwy panie - zawołał, ręce ku niemu wyciągając, Krak -
137   3,  26|     podnosząc ku niebu, składając ręce i szepcząc coś po cichu.
138   3,  26|         ojcu do nóg przypadając i ręce jego całując, i uczuwszy
139   3,  26|          Rozpłakała się niewiasta ręce łamiąc a czując, że się
140   3,  26|           mogli też łatwo wpaść w ręce.~
141   3,  27|         tego, oddaliście się mi w ręce, abym pomścił synów moich...
142   3,  27|       obalił młodszego, drudzy za ręce ich już chwytali.~Powstał
143   3,  27|     marnie z ziemi, brat na brata ręce kładnie, ojciec żre się
144   3,  29|    Klodwiga konającego porwali na ręce towarzysze. Ustami lała
145   3,  29|           rzekł nic, wzięto go na ręce i do czółna niesiono. Doman
146   3,  29|           zbliżali, jak białe ich ręce nad wodą zbierały warkocze,
147   3,  29|         więc Dobka unosząc go pod ręce i szli wszyscy, a Dziwa
148   3,  29|        nieopatrzny sam wpadł im w ręce, jak szli warcząc do boju,
149   3,  29|        ledwie kto życie wyprosił.~Ręce nam już złożone nieśli,
150   3,  29|           głowę miała spuszczoną, ręce zwisłe i cicho śpiewała
151   3,  29|     patrzył na nią długo, potem w ręce uderzając odskoczył.~- Bywało
152   3,  30|         podpalać, twarze bladły i ręce drgały u mieczów, gdy wśród
153   3,  30|       skoro go spostrzegł, wstał, ręce doń wyciągnął, bo kochał
154   3,  30|           ją na ramionach łamiącą ręce, skoczył do czółna, które
155   3,  30|         zapomniawszy o wszystkim, ręce podnosząc witać zaczęła
156   3,  30|          który wybiegł z chaty, w ręce klaskali.~Przyszły więc