Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |            Śpieszyć trzeba, żeby nas w tym nie zaskoczyli lesie, póki
  2   1,  1  |             żyją - począł mówić - przy tym też jakaś zamiana zrobi
  3   1,  1  |                Był czas, że się ludzie tym obchodzili i dobrze im z
  4   1,  1  |               obchodzili i dobrze im z tym było... Jakeście wy a drudzy
  5   1,  1  |         odezwał się. - Mówiliście mi o tym. Ale jakeście do niej przyśli?
  6   1,  2  |              silna - zmoże; a doma też tym wiele zrobić potrafi, kto
  7   1,  2  |             dorosłe, a doma - co mi po tym? - Rzekliście: do mogiły -
  8   1,  2  |              zaczynali. Ociągano się z tym jednak, aż nareszcie Hengo
  9   1,  2  |                do wnętrzności ziemi za tym kruszcem wdzierać się muszą.
 10   1,  2  |               świetlicy, każdy chwaląc tym, co otrzymał. Niewiasty
 11   1,  2  |                we snach szeptały jej o tym, o czym nikt: ani ojciec,
 12   1,  3  |       powtórzył, jakby nie chcąc się z tym zdradzić, co zamierzał,
 13   1,  3  |              łaskawe - rzekł - ano, na tym nie koniec. Kiedy zdrowia
 14   1,  3  |           Sambor, chodź tu!~Przywołany tym imieniem parobczak wyprostował
 15   1,  3  |               kochano.~Drudzy parobcy, tym oznajmieniem strwożeni,
 16   1,  3  |                kto z nas wie, co się w tym wilczym dole praży i smaży?
 17   1,  4  |                głową pada. Pieśń się o tym ludziom pieje. Bóg wam zdrowia
 18   1,  5  |            więcej jeszcze. Suknię miał tym prawie krojem, co wszyscy,
 19   1,  5  |         groziło niebezpieczeństwo... Z tym mnie posyła.~Niewiasta zmarszczyła
 20   1,  5  |            zapytał Sambor.~- Najwięcej tym, że to krew ta sama, a on
 21   1,  6  |              jeziorem. Na dworze cisza tym lepiej dozwalała słuchać
 22   1,  6  |               we wrzawę dziką, a ponad tym śmiech ciągły.~Nagle Hengo,
 23   1,  6  |               podwórze.~- Do jeziora z tym ścierwem - krzyknął kneź -
 24   1,  6  |          oczyścić podwórze!... precz z tym plugastwem, precz z tym
 25   1,  6  |                tym plugastwem, precz z tym gnojem!~Mówiąc to dopijał
 26   1,  6  |                  bo czeladź bawiła się tym ciskaniem do jeziora...
 27   1,  6  |            wola, nie wasza!... Precz z tym padłem... precz!...~Oczy
 28   1,  6  |         słychać było ciężkie, a głosem tym wywołana ukazała się ze
 29   1,  6  |             nie było co robić długo na tym grodzie - odezwał się Hengo -
 30   1,  6  |            niej łzawe oczy.~Wejrzeniem tym dziecinnym, które złagodziło
 31   1,  7  |         podniesioną głową - i lat mu w tym stroju ubyło.~U wrót trzy
 32   1,  7  |          ocierając, bo czuła, że coś w tym groźnego być musiało, gdy
 33   1,  7  |                stary - nie rozsądzać o tym, ale poczynać coś trzeba
 34   1,  7  |                 zaczniemy my, pójdą za tym drudzy.~- Wasze słowo za
 35   1,  7  |                   Krom nas dwu niech o tym nikt nie wie. Jedziemy na
 36   1,  7  |            wiec zwołamy, boć stanie na tym, aby się zebrał, dawno go
 37   1,  7  |             zaczęli po cichu. Stało na tym, że wiec być ma koniecznie
 38   1,  7  |                zakapturzony, o kiju. Z tym się zrozumieć i rozmówić
 39   1,  7  |              niemu! Rozda wasze ziemie tym, co na was mu pomogą! Nic
 40   1,  7  |              trudna to sprawa, wiemy o tym, ale się Chwosta pozbyć
 41   1,  7  |             Jam Lech!!~A pamiętajcie o tym, że gdy go zmożecie, on
 42   1,  7  |                ma dwóch synów za Łabą. Tym się nic nie stanie, ci wrócą
 43   1,  7  |           więcej - zawołał - wy mu i o tym, coście słyszeli od nas,
 44   1,  7  |              zawołał Miłosz. - Dadzą o tym znać inni, powywiesza was
 45   1,  7  |              było podobna. Wszystko na tym żałobnym dworze milczące
 46   1,  8  |           potem nie odmienił. Ludzie o tym tak dobrze wiedzieli, że
 47   1,  8  |               dużo nie trzeba prawić o tym, co się u nas i z nami dzieje...
 48   1,  8  |           ponura rozmowa tajemnicza na tym się skończyła~Nazajutrz,
 49   1,  8  |                Kto doniósł?~- Smerda z tym powrócił z łowów - odezwał
 50   1,  8  |            jezioro, aby wam oznajmić o tym. Dziś, jutro... każdej chwili
 51   1,  8  |             drodze doszła była wieść o tym, co się na drodze u Gopła
 52   1,  9  |               prosić, będę wam mówił o tym... Siostrę waszą chcę wziąć...~
 53   1,  9  |           skacząc po płotach. Ruch był tym większy, że pogrzeb po sobie
 54   1,  9  |       spokojnie mówiła Dziwa. ~- Wie o tym... a znać nie chce...~-
 55   1,  10 |           gorące. Wszyscy wzdychali za tym światem pieśni jak za swoim.~
 56   1,  11 |             Harmonia wielka panowała w tym świecie zaczarowanym, w
 57   1,  11 |              wiązała i rozwiązywała... Tym razem jednak nie szukała
 58   2,  12 |          mówiła, tak się nie godziło z tym, co dokoła tętniło... Chłopak
 59   2,  12 |               choć drudzy go odwodzili tym, iż zwyczaj był nieraz żony
 60   2,  13 |               rozmowę. - Dziś z tobą o tym nie gadać, kiedy leżeć i
 61   2,  13 |               zabijesz... nie truj się tym i bądź spokojny.~- Bylem
 62   2,  13 |              chcę i nie potrzebuję. Na tym dosyć...~Duży przyniósł
 63   2,  13 |         zamawiać ranę i że nikomu przy tym być nie wolno. Stary kmieć
 64   2,  13 |         podwórzu nic nie sprawiwszy, z tym że na resztę musiałby czekać
 65   2,  13 |            znowu zamawiała. Miała priy tym jeść i pić do syta, czyniła
 66   2,  13 |                prowadząc przed pana.~O tym stworzeniu, którego Doman
 67   2,  14 | niebezpieczeństwem, panią i królową.~W tym upojeniu powoli wiedziono
 68   2,  15 |           pacholę, a pacholę wracało z tym samym: - Ani widu, ani słychu.~
 69   2,  15 |           rzekł i słowa, ludziom też o tym milczeć przykazawszy, ci
 70   2,  15 |               nią łamał. Wy, kneziu, o tym zapomnieliście, a chcecie
 71   2,  15 |            gdzie ja siedzę? Na grodzie tym ojciec mój, dziad i pradziad,
 72   2,  15 |            długo by stało. A kto tu na tym grodzie naszą brać popoił,
 73   2,  15 |              bronić stała onieśmielona tym zuchwalstwem.~Wśród ciszy
 74   2,  15 |            Powiedzcie ojcu, jak ja nad tym boleję, co się stało. Ja
 75   2,  15 |              mam synów także, prawie w tym wieku, jam płakała gorzko,
 76   2,  15 |             płakała gorzko, gdym się o tym dowiedziała. Kneź był trochę
 77   2,  15 |          posądzać, że jej nie wierzył. Tym mocniej też starała się
 78   2,  16 |             rano Chwostek, chociaż się tym pocieszał, że go na grodzie
 79   2,  16 |               gród bieżał i oznajmił o tym, co się stało. Hadon prosił
 80   2,  16 |             się tedy zrobił na grodzie tym większy i smerdowie na konie
 81   2,  16 |              tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć było. Zagrzebano
 82   2,  17 |             wieść szeroko po dworach o tym, co się na zamku stało.~
 83   2,  17 |          popatrzał.~- Jeśli trzymasz z tym zbójcą, co na grodzie siedzi,
 84   2,  17 |             dziś - ozwał się jeden - z tym poczekamy.~- Ale bez wodzów
 85   2,  19 |           złego stać nie może.~Było to tym dziwniejszym, że w okolicy
 86   2,  19 |           Poruszenie, jakie panowało w tym kątku, nie zdawało się ani
 87   2,  19 |                gospodarza, czyliby był tym kmieciem, Koszyczka synem,
 88   2,  19 |              się uląkł nieco, widząc w tym czary jakieś.~- Nie juści -
 89   2,  19 |            mocne... Drudzy zaś myślą o tym, jak by wszystkie małe narody
 90   2,  19 |         chcecie, opowiem wam chętnie o tym znaku i o wierze nowej,
 91   2,  19 |             niebo i ziemię. W narodzie tym byli prorocy, którym Bóg
 92   2,  19 |           zwołały kraj i każdy szedł z tym, że nie spocznie, dopóki
 93   2,  20 |              powieścią naszą musimy.~W tym miejscu, gdzie się na ostrów
 94   2,  20 |          chciał, wybierać.~Wiedziano o tym dobrze, że Mirsz pękniętego
 95   2,  20 |                okazywało, iż mądrość w tym tkwiła wielka a wieszcza.~
 96   2,  20 |              paliła, a im myła dłużej, tym paliło mocniej. Aż się jej
 97   2,  21 |                 mścijcie życie całe na tym plemieniu jaszczurczym.~
 98   2,  21 |                 dodał drugi.~- Niechże tym ciałom za grobowy stos służy
 99   2,  21 |             więcej ludzi się zamknęło, tym głód ich prędzej wydusi...
100   2,  21 |            Pomorców albo i dwieście, a tym do nas iść niedaleko...~-
101   2,  21 |             przestraszyć by się musiał tym, co się tu już tego dnia
102   2,  21 |          rozżarzone w ogniskach.~Krucy tym godom pokrakiwali góra uspokoić
103   3,  22 |            Wszystko zapowiadało, że na tym zgliszczu, co tyle okropności
104   3,  22 |        ulękniony niczym, a w potrzebie tym chytrzejszy, że się porywczym
105   3,  22 |               dodał Doman - a co mi po tym, kiedy zawsze pierwszej
106   3,  22 |             góry podnosząc Myszko.~I z tym, jakby zagniewany, odjechał.~
107   3,  22 |            świąteczny żniwa. Zdało się tym, co przewodzili, że za drugim
108   3,  22 |        uczynili Myszkowie, a gdy się o tym dowiedział Bumir i jego
109   3,  22 |            pokornego... Nie dość mi na tym było i szedłem na ostrów
110   3,  23 |          ROZDZIAŁ 23~Wrócili wysłani z tym, że Niemców nie opodal już
111   3,  23 |              postarano.~Puszczono go z tym nazad. Dobek szedł ze starszyzną
112   3,  24 |            chacie u Wiszów wiadomość o tym zadziwiła niewiasty; Żywia,
113   3,  24 |               porobili, co porobili na tym białym świecie naszym! -
114   3,  24 |                iż umiała tak wiele.~Po tym piwie chmielnym świat wydawał
115   3,  24 |          młodości, wesela, które się z tym dniem ofiary kończyło, a
116   3,  24 |               chaty furknąć chciało, o tym smutku i obawie pojęcia
117   3,  24 |                 a gdzie był myślami, o tym nikt nie wiedział.~Tymczasem
118   3,  24 |                wodę i płynęły.~W wirze tym i popłochu - kto gdzie mógł,
119   3,  25 |               znużenia znać drzemała w tym czółenku, które jej życie
120   3,  25 |         wieczorem, dowiedziawszy się o tym, pociągnęła do sadu za chramem.~
121   3,  25 |               twarz zaciągnęła prędko. Tym się zdradziła. Patrzy panicz
122   3,  26 |               wybrać nie możecie?...~- Tym - rzekł Ścibor - iż każdy
123   3,  26 |            trzymano sądząc, że łatwiej tym sposobem ojca starego, który
124   3,  26 |              nie skryje, ja go znajdę.~Tym bardziej że się z niej śmiano,
125   3,  26 |               jeszcze, jakby przelękły tym, co się stało, nie wierząc
126   3,  27 |          wszyscy, a im dalej od Gopła, tym powieść o osobliwszej bogów
127   3,  27 |             przerażeni byli, przelękli tym, co uczynić musieli.~Litość
128   3,  28 |            swoich, prowadząc ich potem tym bezpieczniej, że tu drogi
129   3,  28 |              ofiarowywał, a ciągle się tym przechwalał, że miał żonę
130   3,  28 |              Czynił się też użytecznym tym, że miecze i noże lepiej
131   3,  28 |          śpiewały.~Dobek się pocieszał tym, że to wszystko i u Polan
132   3,  28 |               i uszy nabijając Dobkowi tym, że on u młodych kneziów
133   3,  29 |       Gdzieniegdzie wróg leżał razem z tym, co go dobił, nie mogąc
134   3,  29 |               cieszą... gardło dał pod tym samym niemieckim mieczem,
135   3,  29 |              Wizuna i chramowi. Tu, na tym samym miejscu, gdzie wprzódy
136   3,  29 |              co za dziw? A tobie co po tym? - A co im się stało za
137   3,  30 |                  i przywiedźcie ich.~Z tym odeszli Leszkowie w pokoju,
138   3,  30 |           niego miał powód druh i nikt tym odwiedzinom dziwić się nie
139   3,  30 |               choć nic nie mówił jej o tym.~Z domu rodzicielskiego
140   3,  Dop|               ludzkości podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~Z
141   3,  Dop|             stanowi. Zupełnie zgodne z tym ich charakterem w przeszłości
142   3,  Dop|            sięgamy w ten mityczny byt, tym idealniejszym się on przedstawia.~
143   3,  Dop|                Życie całe skupia się w tym mieście polsko-czeskim.
144   3,  Dop|               zdycha. Krak, wybawiwszy tym sposobem kraj od klęski,
145   3,  Dop|              strachem pierzchają przed tym zjawiskiem. Wanda zwycięża
146   3,  Dop|              jak Przemysław, wwiódłszy tym sposobem nieprzyjaciela
147   3,  Dop|             pędem w zawody, a kto by w tym wyścigu pierwszy stanął
148   3,  Dop|               biegając do mety - ale o tym nikomu znać nie dali. Wyścigi
149   3,  Dop|             miał jabłkowitego konia, o tym na pewno wie Długosz). Zdrada
150   3,  Dop|            wynosi się do Kruszwicy. Po tym Popiele, który się nie wsławił
151   3,  Dop|                ani dotknął się usty, a tym mniej pokosztował napoju,
152   3,  Dop|        opowiadania kronikarza, nazwany tym imieniem dla wzrostu niskiego
153   3,  Dop|                pychy i próżności...~Na tym się kończą legendy poprzedzające
154   3,  Dop|                które mają znaczenie.~W tym wszystkim pełno jednak poezji,
155   3,  Dop|            jego niezaprzeczoną. One są tym kwiatem wyrosłym na mogiłach,