Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |          twarz jego.~- Nie o moją mi strach - rzekł - choć skórznie
  2   1,  1 |         odezwał się. - Mówiliście mi o tym. Ale jakeście do niej
  3   1,  2 |      rzekł gospodarz - chyba, aby mi synowie włożyli do mogiły...
  4   1,  2 |      chłopcy dorosłe, a doma - co mi po tym? - Rzekliście: do
  5   1,  2 |       zamachnął w powietrzu.~- Co mi tam! - rzekł - chcieć i
  6   1,  3 |       dodał:~- Hej no - gdybyście mi rozpowiedzieli a ukazali
  7   1,  3 |          Ja się ich nie boję, nic mi nie zrobią - dostanę się
  8   1,  3 | potrząsając.~- Nie boję się - nic mi nie zrobią... wykupię się
  9   1,  3 |        bardzo. Zamiast dwu dajcie mi jednego człowieka - i skórę
 10   1,  3 |             i skórę na kożuch, bo mi się mój dobry podarł na
 11   1,  3 |         ja bym i sam im dał... bo mi tak było potrzeba. I nie
 12   1,  3 |          nic nie stanie.~- Szkoda mi was porzucić - rzekł chłopak -
 13   1,  4 |   zawojuje ziemię, Czytaj państwo mi podbije! Czy pokojem iść,
 14   1,  4 |           brata z trwogą, starszy mi kark zgniecie nogą. Jedźmy
 15   1,  4 |        rozdarł, ręce łamie. Biada mi - oto zwierz srogi brata
 16   1,  5 |    kazałem mu jechać za sobą. Ale mi się nie opierał wcale, owszem,
 17   1,  5 |    opierał wcale, owszem, uręczył mi, że był do miłości waszej
 18   1,  5 |        język nagotować. Przykazał mi, abym was głodem nie morzył,
 19   1,  5 |   przykląkł na jedno kolano.~- Ty mi przynosisz posłanie od mojego
 20   1,  5 |          je nad głowę.~- Mów, mów mi o nich długo, wiele...~ ~
 21   1,  5 |        miłość waszą pozdrawia. On mi na znak dał ten pierścień,
 22   1,  5 |         pierścień, aby wiara dana mi była.~Zbliżył się na krok
 23   1,  5 |     miłościwy umie ich pożyć. Mów mi o dzieciach... Widziałeś
 24   1,  5 |         dawno - dodała - odebrano mi ich dla wojennego rzemiosła,
 25   1,  6 |          tak dokończę... nie ujdą mi te harde głowy... a dla
 26   1,  6 |     jeszcze dwu zostało, a i tych mi przyprowadzą... sprzysięgli
 27   1,  6 |   powaśnili i zajedli? Zakrwawili mi izbę, zwalali podwórze,
 28   1,  6 |     Człowiecze dobry - rzekł - bo mi się zda, że złym nie jesteś...
 29   1,  6 |        ode mnie - dodał. - Tęskno mi za nimi, choć tu nam zabawy
 30   1,  6 |       Dziwa. - Syn Henga straszne mi opowiadał rzeczy. Trzeba,
 31   1,  7 |        zsiadł z niego.~- Bywajcie mi w dobrą godzinę, gospodynie
 32   1,  7 |           niosą wici - ano, mówić mi dozwolicie. Kogo wołać i
 33   1,  7 |          pożrę je i umrę... Dawno mi się umrzeć należało, wołam
 34   1,  7 |           ja wart bez nich? Na co mi bez nich życie?~Twarz zakrył
 35   1,  8 |         odezwał się stary.~- Syna mi na grodzie ubito. Ciałośmy
 36   1,  9 |           zawołał z dala - toście mi powinni być radzi...~- Jam
 37   1,  9 |           ręce znowu.~- Nie stało mi czasu starego Wisza prosić,
 38   1,  9 |        przeciw ślubowi bożemu jak mi stać?~Zamilkli znowu; Doman
 39   1,  9 |          to braterstwo wasze? Dać mi jej nie chcecie, bo może
 40   1,  9 |      pomstę z wami wziął, siostrę mi dajcie - powtórzył Doman.~-
 41   1,  9 |        odszedł.~Ojciec wasz byłby mi ją dał - zawołał prawie
 42   1,  11|         pytała siostra.~- Sroczka mi coś powiada... słyszysz
 43   1,  11|        rozplatałam kosy, wszystko mi służyło... potem zrobiło
 44   1,  11|  znalazłam się w puszczy... Krucy mi w głowę pukali i oczów szukali...
 45   1,  11|        być... Raz do roku młodość mi powraca... tak na to długo
 46   1,  11|        będziemy gospodarowali. Ty mi będziesz żabki zielone nosił,
 47   1,  11|       mówiąc wstała Jaruha.~- Ból mi odczyń! - mruknął Znosek.~-
 48   1,  11|           i oko... Ho! ho! Gdybyś mi nie wiem co dawał, za mało
 49   2,  12|           słoneczko kochane... Ty mi będziesz królowało... Słoneczko
 50   2,  12|         miał, to moja, nie wyrwie mi się, nie dogonią, nie odbiorą...
 51   2,  12|            sam tu, chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!...
 52   2,  12|      chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!... Nie bój się,
 53   2,  12|         dziewczęta kochały... ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama
 54   2,  12|           nowego miesiąca... Rękę mi daj!~Sambor się odwrócił,
 55   2,  12|        cię prowadzić nie mogę, bo mi do chałupy czas.~- Nie mędrkuj,
 56   2,  12|     miałam jak połamane... drgały mi z gniewu i złości... Śmiejąc
 57   2,  12|      ściskając się obie.~- Żegnaj mi, jedyna, żegnaj, rodzona... -
 58   2,  12|        mówiło dziewczę -żegnaj ty mi na wieki! Ja muszę iść,
 59   2,  12|       ciebie nie podsycę, świecić mi do kądzieli nie będziesz
 60   2,  13|          podnieść.~- Myślałem, że mi koniec przyjdzie... ano,
 61   2,  13|          Myszko - dodał - dziewka mi ją zadała! Dziewka! Wiszowa
 62   2,  13|        Wiszowa dziewczyna Wyrwała mi się z rąk jak śliski węgorz.
 63   2,  13|         się - rzekł Bumir - dacie mi spocząć u siebie. Ludzie
 64   2,  13|         był.~- Zabłądziłem, dacie mi spocząć - rzekł siadając
 65   2,  13|         goi. Niedźwiedź jucha raz mi do połowy skórę ze łba zdarł;
 66   2,  14|           siostrę. Kmieć Wisz był mi ojcem - poczęła mówić. -
 67   2,  14|        Potem zamilkł.~- Pozwólcie mi tu zostać u ogniska! - zawołała
 68   2,  14|     napiła się spragniona.~- Bądź mi zdrowa, wodo święta, wodo
 69   2,  14|   przygodę po raz drugi.~- Domana mi żal! - zawołał - nosiłem
 70   2,  14|         nią i zadrżał.~- Będziesz mi wróżyła - mruknął cicho.~-
 71   2,  14|            krzyknął - będziesz ty mi patrzała i mówiła inaczej!~-
 72   2,  14|             Nie mogę... mówię, co mi duchy każą i ukażą... Kneź
 73   2,  14|     pogroził ręką i usty: - Precz mi z drogi!~I ruszył się sam,
 74   2,  15|       Zamruczał coś tylko.~- Zwać mi jutro Hadona!~Chwycił się
 75   2,  15|          starego - powiedz, niech mi swoich śle. Cierpiałem dość,
 76   2,  15|       wnet na rozkazy.~- Na stołb mi trzeba i do lochu - rzekła -
 77   2,  15|       niedowierzająco.~- Wierzcie mi - ciągnęła dalej Brunhilda -
 78   2,  15|      dając mu kubek miodu.~- Jedź mi zaraz - rzekła - i miej
 79   2,  16|          i uprowadzili w las, ino mi miał czas powiedzieć, abym
 80   2,  16|        chwilę tylko pamiętam, gdy mi oprawca przyszedł wyrwać
 81   2,  16|       świat patrzałem, gdy żelazo mi utopił, aby dobyć oko, i
 82   2,  16|        zgniótł pod nogą. A! gdyby mi jedno był zostawił! Drugie
 83   2,  16|           półżywy tylko i zostało mi dwie jamy, bym mógł płakać
 84   2,  16|        jak syk gadziny. Brunhilda mi przyszła oznajmić, że moje
 85   2,  16|            sprośna rzecz, gardłem mi się nazad dobywa.~Wtem jeden
 86   2,  16|          się padłem potrują. Psów mi szkoda.~Noc zapadała, gdy
 87   2,  17|          o nic - rzekł - wiem, że mi nie powiecie, bo wiary u
 88   2,  17|          do domu... Nie przystało mi ani wojować z nim, ani iść
 89   2,  18|       wołać kazał.~- Jedź, spatrz mi knieje, czy tam gdzie jakiej
 90   2,  18|         odparła baba. - Robię, co mi nakazano, zbieram ziele
 91   2,  18|          baryłce może? hę? dałbyś mi się napić, tobym ci mój
 92   2,  19|           przygotowano.~- Będźcie mi pozdrowieni pod tą strzechą -
 93   2,  19|    wszelkiego złego... Powiedźcie mi, co on oznacza? ~Jeśli mnie
 94   2,  20|         cicho - nie może...~- Żal mi cię - ciągnął Doman - ja
 95   2,  20|       takich po świecie wiele. Co mi po nich!~Gdy mówił tak,
 96   2,  20|        powrócę, gdy poproszę, toć mi na was choć popatrzeć będzie
 97   2,  20|         zemsty nie żądam. Dziewka mi i teraz w głowie, choć mnie
 98   2,  20|        Doman - nie łaj mnie, inne mi nie do smaku. Wizun ręką
 99   2,  20|           zawołał - gdybyście też mi dali co zjeść a przenocować?~-
100   2,  20|           będzie odjeżdżał, żebyś mi się nie pokazywała! - dodał -
101   2,  20|            usiadł na ławie.~- Coś mi się pod skwar jechać nie
102   2,  20|          niej odpoczywać.~- Skóry mi nie trzeba, siano lepsze -
103   2,  20|       duchu mówić do siebie: - Co mi tam? Będzie musiał mnie
104   2,  20|          aż do ucha Jaruhy. - Daj mi lubczyku! Dam, co chcesz!~-
105   2,  20|      musiał być chyba.~- Lubczyku mi daj! matuniu - powtarzała
106   2,  20|         stary - rzekł - gdybyście mi swatów nie odpędzili z grochem,
107   2,  20|       Dziewczyno! malino! bywajże mi zdrowa! Ogniste wici na
108   2,  20|         miły, sokole jedyny, wróć mi cały z wojny! W oknie siedzieć
109   2,  21|     pokazał bliznę.~- I moją krew mi wrócić trzeba!~- A nie dosyć
110   3,  22|      bratersku za jedno... Ja, co mi nakażecie, zrobię, a co
111   3,  22|           Nóż miałem w boku, krwi mi siła upłynęło - rzekł Doman. -
112   3,  22|          Porwałem Wisza córkę, bo mi się srodze podobała... Na
113   3,  22|        będąc, w moich rękach, nóż mi mój własny wychwyciła i
114   3,  22|      śmiejąc się Doman - wymknęła mi się i uciekła do chramu
115   3,  22|      znalazł - dodał Doman - a co mi po tym, kiedy zawsze pierwszej
116   3,  22|         stamtąd wam przynoszę, co mi rzeczono...~Obejrzał się,
117   3,  22|         na wyrocznię czekać, póki mi nie przyszła w jednym słowie: -
118   3,  22|  Wybierzcie pokornego... Nie dość mi na tym było i szedłem na
119   3,  22|           Światowida... Światowid mi rzekł: - Wybierzcie małego.
120   3,  22|      który w nim stoi, i rzeczono mi, że niepokój i wojna czeka
121   3,  24|        znad jeziora Lednicy... Co mi tam! nie dbam, czy mi co
122   3,  24|          Co mi tam! nie dbam, czy mi co przyniesie!... Oczy jej
123   3,  24|          może i ja poweseleję, bo mi jakoś nieraźno... Weźcie
124   3,  24|           się do drogi, będziecie mi bratem, niech ludzie wiedzą,
125   3,  24|        jej nieskuteczne?... Dajże mi piwa, bo w gardle zasycha...
126   3,  24|           druhny nuciły:~- Żegnaj mi, progu domowy, żegnaj ogródku
127   3,  24|         dla mojej trzódki. Żegnaj mi, siostro kochana, żegnaj,
128   3,  24|          ja znów was zobaczę? Tam mi obarczą ramiona, nikt nade
129   3,  24|       statki... A! ja płaczę, łzy mi biegą, nie będzie mi jak
130   3,  24|          łzy mi biegą, nie będzie mi jak u matki...~O słońca
131   3,  24|           wczoraj czarny, dzisiaj mi różowy... Chmielu, co po
132   3,  25|       Dziwa! - zawołał - ranę byś mi opatrzyła, świeżym liściem
133   3,  25|          ja jak tupnę nogą, muszą mi krasnalki obuwie wiązać!
134   3,  25|           śmiała się wiedźma - co mi po suchym chlebie? Nie ugryzę!
135   3,  25|       chlebie? Nie ugryzę! Trzeba mi mleka, w którym bym go rozmoczyć
136   3,  25|      zawołał:~- Dawajcie jeść, bo mi się bardzo dobrze spało.
137   3,  25|          już nie może być, musisz mi zaraz za niego iść. Królewna
138   3,  25|          co za ropucha... spędzić mi ją z drogi...~Panna się
139   3,  26|          co czynię i jak idę; gdy mi moc dacie, azali ja sam
140   3,  26|           jej dobijał. Kazaliście mi ją wziąć, biorę, dzierżyć
141   3,  26|           mnie wybrali, tak pomoc mi winniście.~Jak do ojca cisnęli
142   3,  27|       oślepić kazał? Przyszliście mi przypomnieć, że ja krwi
143   3,  27|      szukali tego, oddaliście się mi w ręce, abym pomścił synów
144   3,  28|      kubek - oto one są. Obietnic mi nie żałowali. Wyrwałem się
145   3,  29|          ogniska... odpowiedziały mi, że wroga zguba czeka!~Spojrzyjcie!
146   3,  29|      kaliny moście, wracajcie się mi ze świata, choćby do mnie
147   3,  29|       pójdzie po dobrej woli, ale mi nie będzie krzywą... Bez
148   3,  29|         będzie krzywą... Bez niej mi żyć trudno.~W piersi się
149   3,  29|       wijesz i kręcisz?~- Jeszcze mi wczorajsza bitwa szumi w
150   3,  30|           Siostrę wam odwożę, los mi ją przeznaczył, moją być