Tom,  Rozdzial

  1   1,  2  |         wjechał w podwórze. Ludzie wszyscy stali patrząc na nich ciekawie
  2   1,  2  |        podaniami karmił. Wiedzieli wszyscy, że ją duchy nawiedzały,
  3   1,  2  |           ona jedna i szanowali ją wszyscy, a z młodzieży nikt nawet
  4   1,  2  |            nią nie śmiał zuchwale. Wszyscy wiedzieli, że ją sobie duchy
  5   1,  2  |    napiwszy Wisz wstał, tuż za nim wszyscy z ław ruszyli. Podniósł
  6   1,  3  |         piwo z cebrów dokończywszy wszyscy poszli do spoczynku. Wisz
  7   1,  3  |         pęta i pod grozę. U was my wszyscy dziećmi, tam wszyscy niewolnikami.
  8   1,  3  |            my wszyscy dziećmi, tam wszyscy niewolnikami. Gorzki to
  9   1,  4  |          zebrali się koło ogniska. Wszyscy jechać spieszyli, bo im
 10   1,  4  |        dopytał.~Śmieli się z niego wszyscy, palcami wytykając: Niemy!!!~
 11   1,  4  |            i napiwszy się, ruszyli wszyscy do koni. Sambor staremu
 12   1,  4  |          wypoczynku. Tu zsiadłszy, wszyscy pokładli się w cieniu, a
 13   1,  4  |          żałosna, grobowa, smętna.~Wszyscy ciekawie oczy zwrócili ku
 14   1,  4  |       sobie nucić zaczął.~Milczeli wszyscy. Jeden z pachołków dobył
 15   1,  5  |         miał tym prawie krojem, co wszyscy, z szerokimi rękawami, ujętą
 16   1,  5  |            go dać... ~- Sykają oni wszyscy - mruknął kneź - aż ja im
 17   1,  5  |       robiących bronią i koniem... Wszyscy się im dziwują... Niewieście
 18   1,  7  |      przeszła spokojnie, o brzasku wszyscy gotowi byli do drogi, stary
 19   1,  7  |           wolna - pójdziemy w pęta wszyscy.~Mówią tak ludzie, iż w
 20   1,  7  |            bić między sobą, niemal wszyscy się wymordowali. Trupy Chwostek
 21   1,  7  |      poczęły, dopieroż zbiegli się wszyscy z bliska oglądać zabitego.~
 22   1,  8  |           wieczorami siadali kołem wszyscy, zimą około ogniska, w lecie
 23   1,  8  |      Zobaczywszy go, wnet zamilkli wszyscy. Był to znany kneziowski
 24   1,  8  |           się nie ulituje, którego wszyscy nienawidzą! A co ja winien?
 25   1,  8  |           wieki zapijemy!~Słuchali wszyscy w milczeniu.~- Powinniście
 26   1,  8  |        tego - mówił Znosek - potem wszyscy kneziowie jak się wezmą
 27   1,  8  |     podwórza głos się dał słyszeć. Wszyscy zwrócili głowy ku wnijściu.
 28   1,  9  |  Rozstawiwszy więc czaty mogli już wszyscy spocząć. Drogo to był kupiony
 29   1,  9  |      żegnała. Nie mówiła nic - ale wszyscy czuli i wiedzieli, że na
 30   1,  9  |        jeszcze ten pożar, na który wszyscy patrzeli z uroczystym przejęciem
 31   1,  9  |     wywijając nimi... Wtórowali im wszyscy przytomni bijąc w dłonie,
 32   1,  9  |           Łado! Łado!...~Za starym wszyscy wołali: - Lado! - i rozległo
 33   1,  9  |           wycieńczyło. Dopiero się wszyscy rozchodzić poczęli mogiłę
 34   1,  10 |           do soroka... do setki... Wszyscy jeszcze stali poza horodyszczem,
 35   1,  10 |               Oni stoją pod jednym wszyscy, a my i jednego nie możem
 36   1,  10 |         się zbliża do horodyszcza. Wszyscy mu radzi byli, orzeźwieli
 37   1,  10 |      Uderzył po strunach, milczeli wszyscy... i śpiewał starzec powoli.~-
 38   1,  10 |         chórem za nim odezwali się wszyscy, nawet czeladź z łąki wtórowała
 39   1,  10 |            słońce świeciło gorące. Wszyscy wzdychali za tym światem
 40   1,  10 |        starszyzna, jęli się żegnać wszyscy, ręce sobie dając a wzdychając.~
 41   2,  12 |            I szepcząc posunęli się wszyscy ku brzegowi lasu mijając
 42   2,  12 |       dobrze przy Kupale.~Poili ją wszyscy, aby gniewna nie pomściła
 43   2,  12 |           zakrwawioną. Kłócili się wszyscy, siostry i bratowe płakały.~
 44   2,  12 |            Wpadli na powracającego wszyscy, gdzie był. Począł opowiadać,
 45   2,  12 |           i załamała.~Obstąpili ją wszyscy kołem.~- Dziwa, jakżeś ty
 46   2,  12 |      będzie dać za krew... Dziwa i wszyscy umilkli. Trwała cisza długo.~-
 47   2,  13 |      wołanie:~- Bywaj tu!~Pobiegli wszyscy; Doman się był, na łokciu
 48   2,  13 |       mruknął.~- Na naszego knezia wszyscy bij zabij... poszalawszy...
 49   2,  13 |        mówiąc, słuchał.~- Zginiemy wszyscy - rzekł cicho Bumir - knezia
 50   2,  15 |     smerdami, ich tu siła. Zdrajcy wszyscy kmiecie, żadnemu wierzyć
 51   2,  15 |       którego we dworze lękali się wszyscy. Gdy knezia w domu nie było,
 52   2,  15 |         obsadzać przejście z tyłu. Wszyscy z oszczepami i topory. Z
 53   2,  15 |         się wylało. Pojednajmy się wszyscy, pogódźmy, mamy i tak dosyć
 54   2,  16 |        zatętniało około mostu, gdy wszyscy spali okrom straży u haci
 55   2,  16 |         Niech przepada on, ja, my, wszyscy! Nie ocalimy siebie, a psami
 56   2,  16 |           Tak! - powtórzyli za nim wszyscy, starsi i młodsi. - Ani
 57   2,  16 |           jad!~Młodsi chwycili się wszyscy z ławy, mimowolnie porywając
 58   2,  17 |     zapraszając... Siedli do stołu wszyscy, jedli i pili długo, a nie
 59   2,  17 |         już z ławy nikt; padli tam wszyscy, jak siedzieli... Trupy
 60   2,  17 |       drugich i razem odzywali się wszyscy gorącymi słowami.~Wrzawa
 61   2,  17 |          nie będzie ładu!~Zamilkli wszyscy.~- Knezia nam nie trzeba
 62   2,  19 |           kraju... którego dziećmi wszyscy jesteśmy...~Piast, zdumiony
 63   2,  19 |           Nie, gdyż oni wierzą, iż wszyscy ludzie, narody wszystkie
 64   2,  19 | pospólstwem, a przecie czuli w nim wszyscy Boga, po prawdzie i świętości
 65   2,  19 |   Opowiadał, że Bóg jest jeden, że wszyscy ludzie są dziećmi jego,
 66   2,  19 |            aby mu goście przybyli, wszyscy niemal starsi kmiecie, żupanowie,
 67   2,  19 |               Za czym ściskali się wszyscy, a przybyli wczoraj goście
 68   2,  19 |       którego składano ofiary.~Gdy wszyscy już byli zebrani, biało
 69   2,  19 |        Usłyszawszy to piękne imię, wszyscy uradowali się wielce, a
 70   2,  19 |            dogryzała.~Oglądali się wszyscy na srogą tę wieżycę u Gopła,
 71   2,  19 |     postrzyżyn, której, zamilkłszy wszyscy, słuchali.~Pieśń to była
 72   2,  20 |             ród cały, zdunami byli wszyscy. Aże się ich rozrodziło
 73   2,  20 |     kłaniali z daleka. Utrzymywali wszyscy, iż znał więcej, niż mówił,
 74   2,  20 |        wici płoną. Zdrowi bywajcie wszyscy!~Zatętniało, zaszumiało,
 75   2,  21 |           do wieczora.~Stali teraz wszyscy na wieży i czekali a patrzeli,
 76   2,  21 |           i trzeci. Pochwycili się wszyscy na nogi, czeladź z szop,
 77   2,  21 |    sczeźnie!~Na wieżę teraz patrzą wszyscy. Ani się przybliżyć do niej.
 78   2,  21 |    podniósł się.~- E... Bumir i wy wszyscy Leszkowie - rzekł - chcecie
 79   2,  21 |           szeptali coś potajemnie.~Wszyscy domagali się głośno jadła
 80   2,  21 |   natychmiast się pospali. Zasnęli wszyscy prawie tak, jak kto siedział
 81   3,  22 |         zjadły, będą górą, ale nie wszyscy za nimi i z nimi trzymali.~-
 82   3,  22 |       bardzo, zaczęli kołem siadać wszyscy i najstarszych wołano, aby
 83   3,  22 |           mnogo. Patrzali ku sobie wszyscy, oczyma mówić się zdając:~-
 84   3,  22 |           żupanem możnym, znali go wszyscy jako dzielnego, przebiegłego
 85   3,  22 |           niech wybierają bogowie.~Wszyscy zamilkli, nie w smak to
 86   3,  22 |            I tak porozpraszali się wszyscy, nieradzi z siebie, nieradzi
 87   3,  22 |        wrót z pokłonem, bo starego wszyscy szanowali.~- Cóżeście to
 88   3,  22 |       głosy, rzucano czapki, potem wszyscy szli precz i za chwilę się
 89   3,  22 |          acz jej szczodry nie był. Wszyscy mu więc okazali radość wielką,
 90   3,  22 |         wielkim.~Słuchając Wizuna, wszyscy się po sobie oglądali i
 91   3,  22 |            a krzycząc.~Porwali się wszyscy, biegnąc ku niemu. Zsunął
 92   3,  22 |             Ledwie to usłyszawszy, wszyscy do koni swych biegli; popłoch
 93   3,  22 |     potraciwszy głowy, to zginiemy wszyscy, bo nas po jednemu wybiorą,
 94   3,  22 |        idźcie zbierać... nazajutrz wszyscy, z czym kto ma, tu nad Gopło,
 95   3,  22 |         jeszcze na zborne miejsce, wszyscy się gotować musieli, niejednym
 96   3,  23 |  nieustanne lub do domów powracać. Wszyscy jeszcze świeżym zwycięstwem
 97   3,  24 |            przed weselem, choć się wszyscy radują, Mila, co tak za
 98   3,  24 |     drogiego kamienia, któremu się wszyscy dziwowali, bo było niby
 99   3,  24 |            mną w ślad...~Usłyszeli wszyscy, ale nikt nie chciał wierzyć
100   3,  24 |           W podwórku zwijając się, wszyscy jak poszaleli wołali głosami
101   3,  24 |            Idą, idą!~Głowy tracili wszyscy - nie było czasu prawie
102   3,  25 |       chusty sine.~Stali na brzegu wszyscy, z chramu wybiegłszy, i
103   3,  25 |        ognia świętego?~Myśleli tak wszyscy, a nikt powiedzieć i zapytać
104   3,  25 |       wziąć? Za słabe były dłonie.~Wszyscy na starego Wizuna poglądali,
105   3,  25 |         ogrzewał własnymi.~Ruszyli wszyscy do ratunku, stara Nania
106   3,  25 |             ile go było... Zginęli wszyscy... Widziałam trupa tej,
107   3,  25 |         rzekł Wizun - potem na koń wszyscy i Pomorcom dać naukę!~My
108   3,  26 |         wynieść nie mieli?~Umilkli wszyscy, a zdziwili się mocno, iż
109   3,  26 |    przyjmował u siebie, przecie go wszyscy szanujecie. A czemu by i
110   3,  26 |             Piastun!... - zawołali wszyscy razem - Piastun!...~I jakby
111   3,  26 |            teraz przejrzeli jasno, wszyscy poczęli mówić o nim, chociaż
112   3,  26 |            musicie iść, wołają was wszyscy... Jeżeli wy nie pójdziecie,
113   3,  26 |          tu już coś o jego losie i wszyscy obstąpili go zaraz, dopytując,
114   3,  26 |         nie pomogło; upominali się wszyscy głośno, ulec więc musiał.
115   3,  26 |    Pobudzono tych, którzy spali, i wszyscy na koń siedli jechać do
116   3,  26 |         się było.~Kołem już leżeli wszyscy, gdy Ścibor, Bolko, Myszko,
117   3,  26 |   Powracali z pogoni za nim koleją wszyscy, przyznając, iż tak się
118   3,  26 |      smutny.~A gdy się doń cisnęli wszyscy - rzekł:~- Widzieliście
119   3,  26 |            do ojca cisnęli się doń wszyscy wyrzucając mu, iż zbiegł
120   3,  26 |            laskę białą i że mu się wszyscy do nóg kłaniali.~Rozpłakała
121   3,  27 |            do zagrody. Dziwili się wszyscy, a im dalej od Gopła, tym
122   3,  27 |          była opowiadaną. Wierzyli wszyscy, iż~to było zrządzeniem
123   3,  27 |            naszą, i gród odzyskać. Wszyscy Leszkowie muszą pójść z
124   3,  28 |            ziemia, woda i lasy. Tu wszyscy ludzie jakby równi żyją -
125   3,  28 |         jeszcze śmierdzę Niemcami.~Wszyscy krzyknęli zdziwieni, a Dobek
126   3,  28 |         może nie chciały.~Słuchali wszyscy w podziwieniu wielkim, nim
127   3,  29 |        Myszko, zwany Kulikiem, jak wszyscy z tego rodu wyrosły bujno,
128   3,  29 |       szeregi.~- Łado!... - wołali wszyscy.~Z przeciwnej strony rozeznać
129   3,  29 |           począć trzeba.~Uradowani wszyscy powtórzyli okrzykiem: -
130   3,  29 |         głowę na kolanach trzymał:~Wszyscy się dokoła na ostrów prosili:
131   3,  29 |         unosząc go pod ręce i szli wszyscy, a Dziwa im przodowała.
132   3,  29 |          świętego źródła, ustąpili wszyscy, zmaczała chustę i milcząc
133   3,  29 |           też na drzwi wskazywał i wszyscy wychodzić zaczęli. Dziwa
134   3,  29 |           chcieliśmy jeńców, padli wszyscy bez mała, ledwie kto życie
135   3,  30 |    ochotnie, do oszczepów jęli się wszyscy. W chacie Mirszowej, znowu
136   3,  30 |         przyjdą Leszkowie, radźcie wszyscy - ja słuchać będę i wybiorę,
137   3,  30 |            poznano i przypomniano, wszyscy ich uprzejmie witając cieszyli
138   3,  30 |      zawołali uroczyście Leszkowie wszyscy głosem jednym.~Wojewodowie
139   3,  30 |        kamyk u nóg sowich:~- Idźmy wszyscy.~Ruszyli więc Leszkowie
140   3,  30 |           nad brzeg jeziora niosąc wszyscy kamyki w rękach, a przyszedłszy
141   3,  30 |          kamień rzucił, cisnęli je wszyscy z okrzykiem wielkim i radosnym,
142   3,  30 |            Pierwszego dnia czekali wszyscy w polu, szałasy i szatry
143   3,  30 |           ani gromadami ludu. Szli wszyscy za pługiem Piastunowym i
144   3,  30 |        niewiastę z twarzą zakrytą, wszyscy się ku nim rzucili.~Wtem
145   3,  Dop|     odpowiedniego.~Godzą się na to wszyscy badacze nasi, iż podania
146   3,  Dop|         jego ujść nie pośpieli..."~Wszyscy mieszkańcy trwogą przejęci
147   3,  Dop|         słup za metę, do której by wszyscy ubiegający się o panowanie,