Tom,  Rozdzial

  1   1,  1 |            ręką zbrojną? Tak jak u was, u nas i na całym świecie,
  2   1,  1 |          milczeli chwilę.~- Na noc was o gościnę proszę - odezwał
  3   1,  2 |          odezwał się Hengo - niech was bogowie długo chowają -
  4   1,  2 |          nie szkodzi... wszak ci u was zwyczajem, że na stos się
  5   1,  2 |            dać musieli, a wiele od was bierzemy. We dwie garście
  6   1,  2 |       pójść za zwierzem, którego u was pełno, to zabawka, bursztyn
  7   1,  2 |      zabraknie.~- Dzieje się tak u was - przerwał stary - my wojny
  8   1,  2 |        Myśmy też - rzekł Wisz - od was się nauczyli bronić i wojować,
  9   1,  3 |       Niemca. - Wam to na rękę, bo was pewnie i wasze sakwy ze
 10   1,  3 |     kneziem - rzekł Hengo - proszę was, w pokoju mnie zostawcie.~-
 11   1,  3 |       zabawie - rzekł Wisz - jakby was ojciec i bracia zastali,
 12   1,  3 |         Wilcy z krukami tylko by o was wiedzieli.~Cicho, ponuro
 13   1,  3 |     prowadził.~- Od knezia jadę do was i do drugich kmieci i żupanów -
 14   1,  3 |           i żupanów - rzekł - kneź was pozdrawia uprzejmie.~Stary
 15   1,  3 |           drużyny. Wszak ci to ona was i ziemi broni.~- Cóż to?
 16   1,  3 |         Smerda się zamyślił.~-- To was na sznurze powlokę do grodu -
 17   1,  3 |         taki. Patrzcie tylko, żeby was kiedy kmiecie na postronkach
 18   1,  3 |            Chcieli wziąć jednego z was, a ja bym i sam im dał...
 19   1,  3 |            między obcych, porzucić was, ciężka to dola. Myślałem -
 20   1,  3 |           poczęło się życie i przy was skończy.~Wisz przerwał mu.~-
 21   1,  3 |         idę na pęta i pod grozę. U was my wszyscy dziećmi, tam
 22   1,  3 |            nie stanie.~- Szkoda mi was porzucić - rzekł chłopak -
 23   1,  4 |          do Wiszowego dworu... tam was ugoszczą radzi.~- Na noc?
 24   1,  4 |       rzecze: łzy otrzyjcie, wiodę was w zielone kraje, kędy dzicy
 25   1,  4 |    kwiatkiem w dłoni.~- Pozdrawiam was, cni ojcowie. Przyszła na
 26   1,  5 |            jutro dopiero do siebie was przypuści - rzekł mu smerda
 27   1,  5 |      nagotować. Przykazał mi, abym was głodem nie morzył, a u nas
 28   1,  5 |          oczy krwawe... lepiej, że was na jutro odłożył... - Zbliżył
 29   1,  6 |          jesteście, ha? A kto by z was tak się tego owadu pozbyć
 30   1,  6 |            parobek tylko pozdrowić was kazał... dobrze mu tam...~-
 31   1,  7 |     patrzeli ku niemu.~- Chciałbym was zabawić i ugościć - odezwał
 32   1,  7 |          bo są płoche. Czymś byśmy was przyjąć przecie radzi i
 33   1,  7 |          Wisz powoli - pozdrawiamy was.~- Ktoś ty taki? - zapytał
 34   1,  7 |           gniewny.~- Precz albo na was spuszczę Maruchę! - zawołał. -
 35   1,  7 |       Maruchę! - zawołał. - Chwost was tu nasłał, żebyście mnie
 36   1,  7 |             jeździć, mruczeć, a on was po jednemu na powróz wyłowi!
 37   1,  7 |            się waszego nie boi ani was, ani pogróżek waszych.~Rozśmiał
 38   1,  7 |           Rozśmiał się.~- Połowa z was będzie z nim, pół przeciwko
 39   1,  7 |            wasze ziemie tym, co na was mu pomogą! Nic mu nie zrobicie.
 40   1,  7 |         Niemcami i pomszczą się na was... Próżne wasze jęki, próżne.
 41   1,  7 |          próżne. Nie on, to dzieci was zabiorą w niewolę; nie on,
 42   1,  7 |         niewolę; nie on, to ja bym was uczył, co kmieć, a co kneź!
 43   1,  7 |          tym znać inni, powywiesza was na dębach. Niech wiesza!
 44   1,  8 |        zsiadł i pozdrowił.~- My do was - rzekł.~- Zawracajmyż do
 45   1,  8 |          dwór w perzynę obrócić, a was, ojcze mój, na pierwszym
 46   1,  8 |     pierwszym obwiesić drzewie. Na was ma się wywrzeć cała złość
 47   1,  9 |          na niego.~- A ja znowu do was w gości! - zawołał z dala -
 48   1,  9 |       dalej smerda - ażeby prędzej was mieć, aż mnie po was przysyła...~
 49   1,  9 |       prędzej was mieć, aż mnie po was przysyła...~Wisz zmilczał
 50   1,  9 |          nas stanie.~- Nauczymy my was wieców - zawrzeszczał smerda
 51   1,  9 |          rzeczemy: "Zginął Wisz za was, za wiec, niech wiec stanowi
 52   1,  9 |           wroga niż brata?~- Kupić was nie mogę, obejść się muszę... -
 53   1,  10|          Dniem wiecowym pozdrawiam was - odezwał się.~- Dniem wiecowym,
 54   2,  12|           będę między swoimi. Jest was dosyć chłopców, aby siostrę
 55   2,  13|          co Wiszowi... Jechałem do was na radę, a wy...~- E! e!
 56   2,  13|            panie - poczęła. - Baba was wyratowała i słuchać jej
 57   2,  14|               tak...~- Przytułku u was prosić przychodzę - poczęła
 58   2,  14|     Kontyna i ostrów nie należą do was, ale do nas wszystkich,
 59   2,  15|      gniewu drżała. ~- Myśmy tu do was przyszli - odezwał się Myszko -
 60   2,  15|         będzie. Jeszcze my dziś do was ze słowem przychodzimy,
 61   2,  15|         bratu dobrze, starałam się was ocalić. Kneź nie winien,
 62   2,  15|          winien, nieprzyjaciele na was podszczuwali, grozili wami.
 63   2,  15|         miął ją bezmyślnie.~- Chcę was uwolnić - dodała kneźna -
 64   2,  15|     uwolnić - dodała kneźna - chcę was staremu odesłać ojcu. Dosyć
 65   2,  15|        ciemnicy, ale nie ociemniać was. O mało nie zabił tego człowieka,
 66   2,  15|            się ośmielił targnąć na was.~Mówiła Brunhilda, on słuchał
 67   2,  16|           zawołał wyczekawszy - ja was dziś o jedno pytam: Przyjdzieli
 68   2,  16|         Chwost. - Mnie zrzucą, a z was którego posadzą!~I rozśmiał
 69   2,  16|          stanie mnie, nie będzie i was! Zasmakują w wilczej swobodzie,
 70   2,  16|           swobodzie, powypędzają i was z grodów. Zobaczycie!~-
 71   2,  16|      trzymali, musieliście zginąć! Was oni chcieli na moim grodzie
 72   2,  17|           sercu, naśle pewnie i na was, kneziu... uchodzić trzeba!...~-
 73   2,  17|         milczenia - nie zlęknę się was... Wyście ta krowa, co dużo
 74   2,  17|            ano wybierać trzeba, bo was jak stado owiec rozpędzą.
 75   2,  17|         Myszkę skinął.~- Nie pytam was o nic - rzekł - wiem, że
 76   2,  17|           nie powiecie, bo wiary u was nie mam. Jedno wam tylko
 77   2,  18|     odezwał się smerda - o gościnę was proszę, na krótki czas...
 78   2,  18|       bezpieczni jesteście, choćby was i ścigano... - dodał - bo
 79   2,  18|              Na ten wyraz - choćby was ścigano! - kneź się cofnął
 80   2,  18|         schrońcie się, może Myszki was szukają... u mnie bezpieczni
 81   2,  18|          zawołał Chwostek - proszę was do mnie na gród w gościnę,
 82   2,  18|       obyczaj... Nie z miłości dla was uczyniłem to, bo nie miłuję
 83   2,  18|        uczyniłem to, bo nie miłuję was, ale dla rozkazu bogów.
 84   2,  18|        Piastun - jak miry pójdą na was i zawołają, pójdę i ja...~
 85   2,  19|           puste i chaty... prosimy was o gościnę... o dach tylko
 86   2,  19|      oścież otworzył.~- Miłościwie was proszę - rzekł - wnijdźcie
 87   2,  19|        zapewniono.~- Słyszeliśmy o was - rzekł - i nie z jednych
 88   2,  19| rozkazawszy iść precz, a gościna u was nie zawiodła..~- Jam ci
 89   2,  19|       drapieżne mają... Że na gród was nie puszczono, dziwić się
 90   2,  19|         dni może kilka upłynie. Ja was proszę, abyście się u mnie
 91   2,  19|       Szyja.~- Dobra to wróżba dla was, gospodarzu nasz - zawołał
 92   2,  19|        rzec chciała: Nie lękam się was! Wołacie się wy przeciw
 93   2,  19|       przeciw mnie, ja też wyzywam was!~- Ostatnie gniazdo Pepełków
 94   2,  20|       słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~- Jeszcze nie -
 95   2,  20|            Mirsz.~- Chcecie, bym u was misek wziął! - rzekł kmieć.~-
 96   2,  20|          się - tak jak ja chciałam was tam zabić, bronić się nie
 97   2,  20|               rzekł - gdzieżbym ja was chciał zabijać! Prędzej
 98   2,  20|       Dziwa spokojnie.~- Szkoda by was było - rzekł Doman śmiejąc
 99   2,  20|            gdy poproszę, toć mi na was choć popatrzeć będzie wolno...~
100   2,  21|      plasnął z przestrachem.~- Kto was tu wysłał w tę godzinę? -
101   2,  21|         Czego od nas chcecie?~- Od was? Abyście siedzieli cicho
102   2,  21|         swoim rodem, nie ciągniemy was za szyję... ano, nie wyzywajcie
103   2,  21|         ginąć nam nie dajcie, bo i was ta czerń plugawa wygubi!~
104   2,  21|          obronie Chwosta, jeżeli z was jeden wstanie, nie zostawimy
105   3,  22|  przynieśli. Pszczoły by sobie bez was radę dały...~- A cóż się
106   3,  22|          dały...~- A cóż się tam u was stało? - zapytał stary.~-
107   3,  22|     upłynęło - rzekł Doman. - Któż was pchnął?~- Wstyd rzec...
108   3,  22|            wiedźma, Jaruha, już by was na świecie nie było... hal
109   3,  22|          noc chmurny.~- Pozdrawiam was, ojcze. - Z wiecu wracacie?~-
110   3,  24|            niego Doman - za drużbę was proszę...~- Będę wam chętnym
111   3,  24|      bracia rodzeni, kiedy ja znów was zobaczę? Tam mi obarczą
112   3,  25|          wy niewiastami teracie, u was jest ich zawsze dosyć! E?
113   3,  25|              jej się nie chciało u was garnki pomywać, woli z założonymi
114   3,  25|       dodała prześpiewawszy - żeby was tu woda jej pod nogi przyniosła...
115   3,  25|    podejdzie... A ona też znać się was boi, chodzi jak ziele mrozem
116   3,  26|         odpocząć pod strzechą, ale was uraczyć czym nie bardzo
117   3,  26|            nami. Przybyliśmy tu po was, musicie iść, wołają was
118   3,  26|           was, musicie iść, wołają was wszyscy... Jeżeli wy nie
119   3,  26|       spierając się na kiju.~- Tom was przecie znalazła - rzekła -
120   3,  26|         załamał stary.~Jesteśmy po was posłani - rzekli - wszystek
121   3,  26|             wszystek zbór czeka na was, ludzie proszą, wracajcie,
122   3,  26|            taka bogów wola. My bez was stąd nie pójdziemy. Zbliżywszy
123   3,  26|          się z radości.~- A tom ja was, miłościwy panie, zdradziła -
124   3,  26|  Chodziliby miesiąc i nie znaleźli was, gdyby nie ja.~Gdy Bolko,
125   3,  26|           panował i rozkazywał. Na was jednego zgodziły się gromady.~-
126   3,  27|             Dostaliśmy i my się do was kneziu, z niebezpieczeństwem
127   3,  27|          swego rodu... Przyszliśmy was zmusić, abyś szedł nam pomagać
128   3,  27|            Przyszliśmy oba zapytać was, czy z nami trzymacie, czy
129   3,  27|            powieki podniosły się i wąs siwy zakąsał, ręka wychudła,
130   3,  27|         krzyknął gwałtownie - znać was nie chcę, nie znam. Stoi
131   3,  27|           nie chcę, nie znam. Stoi was tu dwóch zdrowych i żywych
132   3,  27|           moich winienem jednego z was kazać ściąć tu - zaraz,
133   3,  27|         podnosząc do góry. - Wołam was na wojnę za nasz i wasz
134   3,  27|         ich żąda waszej... Jeden z was zginie, oślepnie drugi.~
135   3,  28| trafilibyście na Niemców, pytaliby was, co się u nas dzieje, musielibyście
136   3,  28|     miłościwego pana, żeby mnie do was na czas puścił pod przysięgą,
137   3,  28|       obietnice łask wielkich.~- Z was jednego - mówił wuj - choćbyście
138   3,  28|        działo z tobą? Ludzie się o was troskali, czy nieszczęścia
139   3,  28|      opowiadać zaczął:~- Wziąłem u was, miłościwy panie, Niemca
140   3,  29|          wam czerpać pomogę, ja za was wodę zaniosę - szepnął Doman
141   3,  29|          zamruczało dziewczę - gdy was tu zobaczą?~- Że ja wam
142   3,  29|       potrząsając głową.~- Ciągnie was tu, ciągnie... - mruknęła -
143   3,  29|              Jakąż? - spytała.~- O was i o mnie - rzekł chłopak. -
144   3,  29|           by to było, gdybym ja za was okup złożył, a was z Lednicy
145   3,  29|           ja za was okup złożył, a was z Lednicy zabrał do mojej
146   3,  30|         się Bumir porywczo - my do was idziem dziś nie z waśnią,
147   3,  30|          będziemy rozbrojeni wśród was - odezwał się Bumir - głowy