Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          spięta na guz i pętlę. Nogi miał też suknem i skórą poobkręcane,
  2   1,  1  |         jeszcze nie porastała, włosy miał krótko ucięte, odzież grubą
  3   1,  1  |            przetarł kułakami, ledwie miał czas resztę snu z powiek
  4   1,  1  |              niego uzbrojony. U pasa miał siekierkę jak młot grubą,
  5   1,  1  |             przylgłego do konia. Nie miał nawet czasu od strzały tkwiącej
  6   1,  1  |       odzieży z płótna grubego. Nogi miał bose, głowę siwą nie okrytą.
  7   1,  1  |         czerwony. Żadnej zresztą nie miał ani ozdoby, ni broni. U
  8   1,  2  |              grubsze. Pierścieni też miał Hengo do wyboru bogactwo
  9   1,  2  |              wpuścił do worka, który miał pod suknią. Nim to jednak
 10   1,  2  |         panem. Woli swej nikt tu nie miał, jeśli on mu jej~nie podał...
 11   1,  2  |           jej~nie podał... Hengo, co miał pod ręką rozłożywszy, -
 12   1,  3  |           trzeba przecie, żeby naród miał głowę i wodza - a co by
 13   1,  3  |            Wisz. - Gdybym nim tu nie miał być, toć są jeszcze ziemie
 14   1,  3  |             kark okrywały. Na głowie miał czapkę ze sterczącym przy
 15   1,  3  |         popychając i bijąc. Ręce już miał w tył związane sznurem,
 16   1,  4  |     rozpalały ogień. Wisz, który sen miał lekki, z siermięgą na plecy
 17   1,  4  |          było dać, aby złej woli nie miał i nie skarżył przed panem.~
 18   1,  4  |      pokładli się w cieniu, a kto co miał, spożywał. Sambor dobył
 19   1,  5  |       oblicze więcej jeszcze. Suknię miał tym prawie krojem, co wszyscy,
 20   1,  5  |           Stojący ręce obie założone miał za pas, czapkę na oczy nasuniętą,
 21   1,  5  |          spojrzał ku domostwu.~Hengo miał też czas rozpatrywać się
 22   1,  5  |             uzbrojoną, nie bez celu. Miał kmieci w gościnie...~Kos
 23   1,  6  |              lub gniewu tylko śmiech miał na ustach.~Niepokój, który
 24   1,  6  |          piwo i miód na stole. Twarz miał chmurną, oczy krwią naciekłe,
 25   1,  6  |             połamanych nogach. Twarz miał obmazaną krwią zaschłą,
 26   1,  6  |         mówienia ochoty wielkiej nie miał. Wisz rzucił parę pytań
 27   1,  6  |     wielomówność nie wykryła, ledwie miał czas prześliznąć się pod
 28   1,  6  |       otworzyć nie chciały, na czole miał jakby kamień, co mu nawet
 29   1,  7  |            pasy obszywaną, na nogach miał skórznie nowe, których sznury
 30   1,  7  |             zakrywały mu oczy, głowę miał zupełnie łysą. Trzymał ją
 31   1,  8  |             nie siadł ich słuchać, a miał ten zwyczaj, że mówił niewiele
 32   1,  8  |            roli nie opodal dworu coś miał do czynienia.~Gdy nazajutrz
 33   1,  8  |           był i dla nikogo serca nie miał.~Rozmowa cicha przeciągnęła
 34   1,  8  |              na Znosku i usta, które miał otworzyć, zamknęły się.
 35   1,  8  |            jak bym kmieciów znać nie miał?... Tamten, co z progu zszedł,
 36   1,  8  |            gębę zamknęło... Syn jego miał na grodzie przypadek...
 37   1,  9  |    przypasano do pasa, czapkę z kitą miał na głowie, łuk na plecach,
 38   1,  9  |          duchy... Wszystkoś na ziemi miał, czego dusza zapragnie...
 39   1,  9  |             spokojny i męstwo, jakie miał stary; nie mówił łatwo ni
 40   1,  10 |            znowu do góry.~Już prawie miał dosiąc otworu, gdy nagle
 41   1,  10 |          ziemi ocierając krew, twarz miał pazurami podartą, głowę
 42   1,  10 |             powiewającymi. Na głowie miał kołpak z niedźwiedziej paszczęki,
 43   1,  10 |     podniesioną, u boku jego stał, a miał uzbrojenie do tamtego podobne.~
 44   1,  10 |             pasem. Oczy, które dotąd miał w ziemię wlepione, podniósł
 45   1,  10 |            co by tam w dziurze człek miał robić...~- To zwierz.~-
 46   1,  10 |        Zwierz był już zimny, paszczę miał rozdartą, ozór wywalony.~
 47   1,  11 |            zaprowadził do gmachu, co miał ściany ze złota... W ogrodzie
 48   2,  12 |        wyścigów i do picia, niewiele miał ochoty, kręcił się błędny,
 49   2,  12 |           Posądzano go, że coś złego miał na myśli...~Zaszedł tak
 50   2,  12 |         gwałtem... Bylem ją na koniu miał, to moja, nie wyrwie mi
 51   2,  12 |        drugim końcu zebranych. Ludek miał głowę zakrwawioną. Kłócili
 52   2,  13 |             chyba, póki jej nie będę miał. Nie utai się to... własna
 53   2,  13 |          bądź spokojny.~- Bylem siły miał trochę, doma nie zostanę...
 54   2,  13 |             ale jak żubr silny, kark miał gruby, nogi i ręce ogromne,
 55   2,  13 |             przyszedł dla ran, które miał na głowie.~Czeladź już się
 56   2,  14 |          pożywali z kobiałek, co kto miał z sobą, w milczeniu jakimś
 57   2,  14 |          Peruna i do krzyżyka, który miał na piersi. Stary zabobon
 58   2,  15 |              byłby brzydki. Włos też miał krwawoczerwony, ale obfitymi
 59   2,  15 |        którzy byli. Tych, do których miał ząb, nie znalazł, bo ich
 60   2,  15 |              pasem, a u pasa toporek miał i mieczyk. W niego patrząc
 61   2,  15 |              chcę posłuchu i będę go miał.~My ci w sprawiedliwych
 62   2,  15 |             tak bardzo nastawiać nie miał ochoty - głośno ujadał tylko,
 63   2,  15 |            wychudłych białych rękach miął ją bezmyślnie.~- Chcę was
 64   2,  15 |         potrafi zjednać sobie. Mucha miał go do tego przygotować.~
 65   2,  16 |          Ponad komorami pomost górny miał na sobie kamieni siła do
 66   2,  16 |         znaku jakiego przy sobie nie miał, pierścień u niego jakiś
 67   2,  16 |            uprowadzili w las, ino mi miał czas powiedzieć, abym na
 68   2,  16 |          stryjów, Mściwoja i Zaboja, miał na gród zaprosić, ale tego
 69   2,  17 |              Żuła pędził, co koń sił miał, dopóki drugiej na drodze
 70   2,  17 |            go nie poznał zrazu, oczy miał łzami wyjedzone.~- Kneziu,
 71   2,  17 |           Teraz, gdy się odkryło, co miał w sercu, naśle pewnie i
 72   2,  17 |             domagam...~- Będziesz go miał! - zaczęto krzyczeć ze wszech
 73   2,  18 |             z sobą, trzykroć większą miał prowadzić i silnie zbrojną.~
 74   2,  18 |       otoczoną, zawahał się i on, co miał począć. Zza pnia, podjechawszy
 75   2,  18 |            utkwiło ich kilka. Smerda miał rękę przetrąconą, ludzi
 76   2,  19 |         Jadący przodem młodszy twarz miał piękną, jasną, wypogodzoną,
 77   2,  19 |          bezlitośnymi nie byli. Obcy miał u nas schronienie, ubogi
 78   2,  20 |          przestać lepić i kręcić, bo miał z czego tyć pod dostatkiem.
 79   2,  20 |         dobra i dostatku wszelkiego, miał Mirsz szopę wielką. Do tej
 80   2,  20 |          kolce kruszcowe. Rękę stary miał bardzo wprawną, a gdy siadł
 81   2,  20 |           syn był starszy, co po nim miał wziąć piec i koło, gdyby
 82   2,  20 |              stary potracił dawno, a miał ich razem dwie, po których
 83   2,  20 |       przyszło, bo w chacie dostatek miał wielki i ze swoimi ludzko
 84   2,  20 |          garnki lepił, ale z duchami miał zażyłość i poza ten świat
 85   2,  20 |              niego po radę, naówczas miał obyczaj swój - kazał mówić,
 86   2,  20 |          robaczków na piasku. Naturę miał taką. Jechał kmieć, czeladzi
 87   2,  20 |             też tu przywożono. Doman miał przy sobie kilka takich
 88   2,  21 |             odsunęła się okiennica i miał zniknąć już za nią, gdy
 89   2,  21 |              wieży i stękał, strzałę miał w szyi. Wyjęła mu ją niewiasta,
 90   3,  22 |           Czemu bym i ja kneziem nie miał być?...~Myszkowie, jak inne
 91   3,  22 |              nim znać nie było. Siłę miał taką, że niedźwiedzie dusił
 92   3,  22 |               niżbym się niewoli tej miał poddać...~Myszkowie, którzy
 93   3,  22 |          dalekiej.~Starzec poważanie miał u ludzi nie tylko dla doświadczenia
 94   3,  22 |              co starcowi bezbronnemu miał uczynić? - odezwał się Wizun. -
 95   3,  22 |            Dopiero języka dostawszy, miał przeciwko niemu wyruszyć.
 96   3,  23 |            siedział i zbrojnego ludu miał pod dostatkiem, dla pomszczenia
 97   3,  23 |             ze starszyzną radzić, co miał dalej przedsiębrać - czy
 98   3,  24 | przytomnością i siłą.~Dziewierza nie miał; Wizun mu go zastępował,
 99   3,  24 |   przechodził. Konia pod sobą siwego miał z długą grzywą, okrytego
100   3,  24 |            dęby święte; stary ojciec miał im tam pobłogosławić. Drużby
101   3,  24 |          myśląc o sobie. Mirsz stary miał jamę w ziemi wygrzebaną,
102   3,  24 |             na ziemię wysilony. Ręce miał skrępowane, nogi wolne.~
103   3,  25 |  poskładanego w ofierze, ale któż go miał wziąć? Za słabe były dłonie.~
104   3,  25 |          twarzy, co myślał - a twarz miał jakby zamarzłą z bólu i
105   3,  25 |            wyspie. Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć - lecz
106   3,  25 |        powtarzała:~- Nie będzie mnie miał żaden! Nie będzie!~Przyjechał
107   3,  25 |        siedmiu daleko! Będziesz mnie miał za siódmą górą i za siódmą
108   3,  26 |             i ten waszym kneziem nie miał być?... Rozum ma po temu.~-
109   3,  26 |         uraczyć czym nie bardzo będę miał. W domu u mnie pustki...
110   3,  26 |           żądzą zemsty, jaką w sercu miał, natchnąć drugich. Rozżarzyli
111   3,  26 |           młody, syn gospodarza, aby miał staranie o ojcowskiej świerzopie.~
112   3,  26 |             którego zwano Krakiem, a miał być starego kneziowskiego
113   3,  26 |           jakeś nad pszczołami swymi miał pieczę. Gwar wielki wrzał
114   3,  26 |        Ujrzano, że obrany miecza nie miał, Ścibor wnet swój odpasał
115   3,  26 |          szepcząc coś po cichu. Tłum miał ich za jakichś wróżbitów
116   3,  26 |              ich krwi pan wstydu nie miał. Wiedzieli bowiem, że ubogim
117   3,  27 |            dźwignął się z ziemi, róg miał za pazuchą, podniósł go
118   3,  27 |               Sam kneź Miłosz wzrost miał ogromny i siłę. Niejeden
119   3,  27 |       domagające się kneziów.~Miłosz miał ochotę kazać Obrowi zdusić
120   3,  27 |            czasów. Ci, których teraz miał Miłosz, pamiętali ojca Pepełka
121   3,  27 |              wiernych ludzi, których miał przy sobie, posuwał się
122   3,  28 |              się tym przechwalał, że miał żonę z tej krwi i mowy,
123   3,  28 |           takiego sługi pod ręką nie miał, bo w domu wiele było niezdarnego
124   3,  28 |    upodobania, a choć znaczne ziemie miał pod sobą, sam się nimi ani
125   3,  28 |         barciami swymi nie zajmował.~Miał do tego włodarzów, bartników,
126   3,  28 |           Niemcowi, iż go już całego miał.~Poczęło się to od tego,
127   3,  28 |              Piastuna się radzić, co miał czynić. Powrócił z postanowieniem,
128   3,  28 |             umowie stanęło, iż Dobek miał powracać do domu, o dowództwo
129   3,  28 |          jeszcze do swoich powrócił.~Miał Dobek czas i zręczność przypatrzyć
130   3,  28 |          podobało. Dobek, choćby był miał ochotę w miejscu go ubić,
131   3,  28 |           jeździe przypatrzyć. Hengo miał mu wszędzie towarzyszyć.~
132   3,  28 |            nie osaczył, zasadzki nie miał czasu zgotować. Sam Piastun
133   3,  29 |          ślady blizn starych.~W ręku miał dzidę okutą żelazem, a na
134   3,  29 |            zwał się Nagim. Na głowie miał czapkę z wilczej paszczęki.
135   3,  29 |           był nawykły, obuch ogromny miał w ręku, a siekierę u pasa,
136   3,  29 |             czasów, gdy włos i brodę miał kruczą. Dziś oboje na pół
137   3,  29 |            rękami. Gdy czynić co nie miał, cepy strugał.~Z drugiej
138   3,  29 |              mogli. Każdy z nich coś miał za sobą i o mało do sporu
139   3,  29 |              świetlicy? Noża bym nie miał u pasa, czym byście się
140   3,  30 |            oręża, co kto najlepszego miał. Z dzidami w dłoni, w kołpakach,
141   3,  30 |              się burzyła i szemrała, miał taki dar trafiania do duszy,
142   3,  30 |           progi, a pierwszy człowiek miał je przestąpić, wpędzono
143   3,  30 |   przychodząc; zajrzeć więc do niego miał powód druh i nikt tym odwiedzinom
144   3,  30 |           się cicho Dziwa - ale ranę miał srogą, może od jadowitego
145   3,  Dop|            przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi wziętość. Osobliwsze
146   3,  Dop|            doszedł do słupa. (Leszek miał jabłkowitego konia, o tym
147   3,  Dop|          umówione z nimi przymierze. Miał zaś puchar złocisty, przemyślną