Tom,  Rozdzial

  1   1,  2  |           Możnaż to wiedzieć, co on z sobą niesie? Jakie on
  2   1,  2  |          on z sobą niesie? Jakie on uroki rzucić może?~- Ten
  3   1,  2  |         głową.~- Przyjmijcie go, on wam szczęście przyniesie -
  4   1,  2  |          nikt tu nie miał, jeśli on mu jej~nie podał... Hengo,
  5   1,  2  |    szczęście przynosi...~- Namże on by nie przyniósł szczęścia? -
  6   1,  3  |       się domyślając gospodarza. On i jego towarzysze mniej
  7   1,  3  |          kadzi z piwem chodzie i on też, milcząc, do niej powrócił.
  8   1,  4  |   wieszali.~Smerdowi towarzysze, on sam i Hengo, i gospodarz
  9   1,  4  |         Cicho się stało dokoła - on nucił słabym głosem:~- Zza
 10   1,  4  |         mu każe. Dziewki płaczą, on im rzecze: łzy otrzyjcie,
 11   1,  5  |       smerda stłumionym głosem. -On się tu pono nie pierwszy
 12   1,  5  |  wystawie, kneź ~ ~- znam ja go, on się tam na puszczy sądzi
 13   1,  5  |          miłość waszą pozdrawia. On mi na znak dał ten pierścień,
 14   1,  5  |      szło jakby spod ziemi.~- Co on zawinił? - zapytał Sambor.~-
 15   1,  5  |       tym, że to krew ta sama, a on swojej krwi mieć tu nie
 16   1,  6  |          czasem co zuchwalszego, on też, miłościwy pan nasz,
 17   1,  6  |   Brunhildy przyjmujemy... niech on wam za to płaci... Nie macie
 18   1,  6  |     krzyczeć chropawym głosem:~- On nie winien!... Czaru i duru
 19   1,  6  |      naszły i pamięć odbiegła... On nie winieni on! On!... -
 20   1,  6  |       odbiegła... On nie winieni on! On!... - powtarzał wlokąc
 21   1,  6  |   odbiegła... On nie winieni on! On!... - powtarzał wlokąc się
 22   1,  6  |         w chwaście przejęczał. - On... on! psi syn... sam, nie
 23   1,  6  |     chwaście przejęczał. - On... on! psi syn... sam, nie my...
 24   1,  6  |        prędzej z grodu wyruszyć. On i Gerda, więcej jeszcze
 25   1,  6  |      pochyliła mu się do ucha, a on z płaczem opowiadać jej
 26   1,  6  |        strawą pytała o Sambora - on nic nie wiedział. Po burzy
 27   1,  6  |         słowa. Zamilkła już, gdy on jeszcze się słuchać zdawał.~
 28   1,  7  |         nim jeszcze z całą siłą, on las czuł i w obcym nawet
 29   1,  7  |    płoszyli, i kierunek, w jakim on od nich uciekał.~Ku południowi
 30   1,  7  |     Doman. - Tego synowi wyłupił on oczy.~Liczyli tak dwory,
 31   1,  7  |       Doman.~- Gdzie? Tam, gdzie on od wieków bywał - nowego
 32   1,  7  |          rozśmiał się Doman - ma on swoich wszędzie, doniosą
 33   1,  7  |          stare drżały. Niegdyś i on tak dokazywać umiał.~Gdy
 34   1,  7  |      dziko leżący Miłosz.~- Mnie on już nie uczyni więcej nic -
 35   1,  7  |      radzić, jeździć, mruczeć, a on was po jednemu na powróz
 36   1,  7  |         tym, że gdy go zmożecie, on ma dwóch synów za Łabą.
 37   1,  7  |          wasze jęki, próżne. Nie on, to dzieci was zabiorą w
 38   1,  7  |       was zabiorą w niewolę; nie on, to ja bym was uczył, co
 39   1,  7  |        mowy, namowy ni rozmowy - on mój wróg, ja jego - zawołał
 40   1,  7  |          zgotowano posłanie. Sam on poszedł z nimi, choć z niego
 41   1,  8  |        pokoju trafiło zabójstwo, on prawo stare najlepiej wiedział,
 42   1,  8  |  wiedział, jak zastosować. A gdy on co rzekł, nie było już się
 43   1,  8  |  Pracowano tu od dnia do nocy, a on rzadko w domu siadywał,
 44   1,  8  |         wcale nie przerywając; i on, i Doman szeroko wszystko
 45   1,  8  | nareszcie zamilkli oczekując, co on powie. Piastun myślał głowę
 46   1,  8  |   zamienić... Wiecie, dobrze, iż on pierwszy z Niemcami trzyma...
 47   1,  8  |   gnieździe gospodarząc, jakby i on chciał oznajmić o jakimś
 48   1,  9  |         wolna - alem ja stary, a on młodszy. Ja pan u siebie,
 49   1,  9  |      młodszy. Ja pan u siebie, a on na grodzie... jeśli co do
 50   1,  9  |       kilku smerdzie zabito, sam on ranny, gdy mu oczy krwią
 51   1,  9  |          winowajca zginął, a ani on, ani ludzie jego nie chcieli
 52   1,  9  |          ku niemu, stał smutny i on, jakby własnego ojca utracił...
 53   1,  9  |      pocieszy! Stanie się, czego on żądał, spełni się, co on
 54   1,  9  |         on żądał, spełni się, co on przykazał... Idą wici, lecą
 55   1,  9  |         rozpowiadać zaczęli, jak on młody wiek spędził we znoju
 56   1,  9  |     Smerdę zabić mała rzecz, ale on to nie swoją uczynił wolę...
 57   1,  9  | posłyszawszy tętent ruszył się i on.~W gąszczach słychać było,
 58   1,  10 |      samotrzeć z ludźmi swymi. I on, nie dojeżdżając do horodyszcza,
 59   1,  10 |          psów wywieszają... słów on nie posłucha.~- A siły my
 60   1,  10 |        mówił Rudan - nie wieczny on, synowie będą lepsi.~- Na
 61   1,  10 |             dobry pan! Z Niemcem on się pocałuje, Niemiec dziewkę
 62   2,  13 |     będzie, czy przepadł... Mnie on potrzebny i nam wszystkim...~
 63   2,  13 |        ku niej przybyły - będzie on żył?~Jaruha podniosła głowę,
 64   2,  13 |       ranny i wskazał na brata - on, ja, moi ludzie, czeladź.
 65   2,  13 |        go spyta nareszcie, z kim on trzymać myśli. Powiedzieć
 66   2,  13 |        do chaty się wcisnął.~Jak on tu potrafił się dostać,
 67   2,  14 |     uciekła, gdyby mogła.~Stanął on nie zdejmując kołpaka ani
 68   2,  14 |    śmiato, co myśl przyniesie... on się nie waży uczynić ci
 69   2,  14 |      stał pod częstokołem oparty oń z szyderską twarzą.~Dziwa
 70   2,  14 |    nieulękły. Tłum warczał - ani on do niego, ani on do tłumu
 71   2,  14 |   warczał - ani on do niego, ani on do tłumu przystąpić się
 72   2,  14 |          na nich wszystkich, ale on i ludzie jego nie starczyliby
 73   2,  15 |          knezia w domu nie było, on białą panią, siedząc w sypialni,
 74   2,  15 |        dali wiarę. Stary wie, co on znaczy... ciągnąłem długo...
 75   2,  15 |         się rozwiedział. Mówił i on, że po zagrodach jeżdżono,
 76   2,  15 |       oczy w nim topiąc śmiało - on też nie ustępując im, niezlękniony,
 77   2,  15 |         ci się mu pokłonili, nim on im oddał pozdrowienie, nim
 78   2,  15 |        na was.~Mówiła Brunhilda, on słuchał i milczał, a milczenie
 79   2,  16 |       iść nieprzyjaciela. Padnie on i ród nasz wyginie.~- Tak -
 80   2,  16 |       nie mówcie. Niech przepada on, ja, my, wszyscy! Nie ocalimy
 81   2,  16 |    trucizna. Tak miód nie pali - on się tak w piersiach nie
 82   2,  16 |    otoczona włosem, osunął się i on, jęknął i osłoniwszy twarz
 83   2,  17 |          nie chciał, zbliżył się on do niego.~- Wy, kneziu -
 84   2,  17 |       siedzi na grodzie, ale nie on rządzi, tylko ta jędza -
 85   2,  17 |       Wreszcie weźmiecie go - ma on dwu synów u Niemców; przyjdą
 86   2,  17 |  przysłuchiwał, poczęto patrzeć. On, kijem w ziemi przebierając,
 87   2,  17 |      wyszła przeciwko niemu.~Byt on tu domowy i znano go, że
 88   2,  17 |         mu zaczął zdawać, której on słuchał ziewając. Uderzył
 89   2,  18 |          otoczoną, zawahał się i on, co miał począć. Zza pnia,
 90   2,  18 |          Chwostka lękała bardzo. On też niezbyt pewnym wzrokiem
 91   2,  18 |          kmiecia Koszyczki... Ma on tu kawał ziemi i lasu, barci
 92   2,  18 |         lesie, a niewiele by się oń troszczył, gdyby mu nie
 93   2,  18 |    więcej nie dobywać nad to, co on sam chciał dobrowolnie powiedzieć.~
 94   2,  19 |          w uchu starca. Wędrował on niegdyś po świecie i wędrownych
 95   2,  19 |       złego... Powiedźcie mi, co on oznacza? ~Jeśli mnie posłuchać
 96   2,  19 |          ubogiej chaty, tak że i on, i Rzepica zwątpili, czy
 97   2,  19 |         postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu, smlotu,
 98   2,  20 |        kłaść święty znak ognia i on też nigdy położyć nie omieszkiwał,
 99   2,  20 |     sobie z niego szydzono może, on wcale nie zważał na to.~
100   2,  20 |           słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~- Jeszcze
101   2,  20 |       Gdy tak rozmawiali z sobą, on się skarżył, ona niby słuchać
102   2,  20 |        trzymało wkutą do ziemi - on wciąż oczyma ją czarował.
103   2,  20 |           który pańsko wyglądał, on pomyślał, że dziewka była
104   2,  20 |    weszła, spojrzała na żupana i on też na nią. Raz nawet w
105   2,  20 |       strzelasz na takich ludzi? On nie z takich, co garnki
106   2,  20 |      pobiegła do komory.~- Teraz on mój! On mój! - wołała i
107   2,  20 |          komory.~- Teraz on mój! On mój! - wołała i tylko że
108   2,  21 |          przed panem, Teraz, gdy on był w niebezpieczeństwie,
109   2,  21 |      dogryzionej kości, z której on z rozkoszą resztki szpiku
110   3,  22 |         Wtem wystąpił Dobek. Był on żupanem możnym, znali go
111   3,  22 |         niemiara chodziło, które on ze psy razem karmił.~Czasu
112   3,  22 |      odezwał się stary - wszak i on takim prawem siedział.~-
113   3,  25 |          czółen nadpływał. Wiózł on starego parobka, który w
114   3,  25 |       lasów pierzchnęli. Słyszał on, że tratwy i czółna wiązać
115   3,  25 |   Plusnęła w wodę rybką złotą, a on tuż w srebrną się przemienił.
116   3,  25 |           skryję się w norę, tam on mnie nie wyszuka.~Ale wróbel
117   3,  26 |         nocowała; przede mną się on nie skryje, ja go znajdę.~
118   3,  26 |         i zwalczyć. Droga, którą on chodził, spustoszoną była,
119   3,  27 |   siedzącemu przy niej śpiewała, on grał na gęśli, a matka stara
120   3,  27 |    Leszku leżały psy jego, które on pieścić lubił. U nóg starego
121   3,  27 |     obudził starego Miłosza.~Gdy on z Obrem i garścią wiernych
122   3,  28 |        próbował; udał więc, iż i on podobnie myślał, dodał nawet,
123   3,  28 |       teścia Chwościkowego, jaki on piękny był, ilu przy nim
124   3,  28 |     wypatrzyć.~Nazajutrz Hengo i on naradzali się na osobności,
125   3,  28 |        nabijając Dobkowi tym, że on u młodych kneziów będzie
126   3,  28 |         znanego sprzętu, którego on nawet, w prostocie swej,
127   3,  28 |        zaczął go namawiać, aby i on, i przyjaciele, których
128   3,  28 | ofiarował, ale Dobkowi wydał się on za cienkim.~We dwóch więc
129   3,  28 |           pominął.~O Dobku jeden on wiedział, gdzie się znajdował,
130   3,  29 |         posuwać naprzeciw Polan; on z wojewodami swoimi stał
131   3,  29 |     służyły.~Drugi przy nim, jak on, prawie biały, w którego
132   3,  29 |     przekleństwa i obelgi. Gdyby on rozkazy dawał, już by się
133   3,  29 |       zajadłością wielką walczył on dnia tego i nabił wrogów
134   3,  29 |         cię do niego, na ostrów. On ci rany lepiej opatrzy i
135   3,  29 |       oddałeś? - zapytał.~- Leży on tam w polu i krucy się cieszą...
136   3,  30 |           co inaczej chcieli niż on poczynać - rzekł jednak
137   3,  30 |    spokojnie, że stać będą, póki on im iść nie każe.~Piątego
138   3,  30 |         odezwał się wesoło - ale on biedny, jeszcze się nie
139   3,  30 |        oczy spuściła i zamilkła. On zbliżył się ku niej - zaczęła
140   3,  30 |    Tymczasem szła nad brzegiem a on coraz przysuwał się bliżej.~
141   3,  Dop|       byt, tym idealniejszym się on przedstawia.~Wiara w jednego
142   3,  Dop|          legendą lechicką. Służy on w budowie podaniowych dziejów
143   3,  Dop|      Wandę. Oprócz tego zostawia on dwu synów: Kraka i Lecha,
144   3,  Dop|  ubogiego Piasta... Wzbrania się on przyjąć władzę, aż nareszcie