Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |      szałas i po chwili wyszedł z niego uzbrojony. U pasa miał siekierkę
  2   1,  2  |         gasnął. Dym się dobywał z niego przez nieszczelny dach ku
  3   1,  2  |           wszystko szkliło się od niego czarno. Dokoła przy ścianach
  4   1,  2  |        się był nie odezwał, a bez niego nic się tu nie działo. Był
  5   1,  2  |       człowiek i kamieniem żył. Z niego wyszedł ogień pierwszy,
  6   1,  3  |        grodzie nad jeziorem, a do niego w dzień niespełna stanąć
  7   1,  3  |       Hengo.~- Bogi mocniejsze od niego -- mruczał Wisz - a i gromada
  8   1,  3  |         chciwe oczy wszystkich na niego się skierowały.~- Kogóż
  9   1,  3  |      padnę przed kneziem, łaskę u niego zyszczę, bo pan jest sprawiedliwy...
 10   1,  3  |           sobą, wydrwiwając się z niego, popychając i bijąc. Ręce
 11   1,  3  |         lesie pozostać, a nigdy z niego nie wrócić. Wilcy z krukami
 12   1,  3  |      naprzód ku ognisku, potem od niego ku drzwiom, gdzie się z
 13   1,  3  |         też nie lepiej - rzekł do niego - więcej leżysz i śpiewasz,
 14   1,  3  |        nie bardzo się troszcząc o niego - i szedł przy nich nocować.~
 15   1,  4  |         nie dopytał.~Śmieli się z niego wszyscy, palcami wytykając:
 16   1,  4  |           kamień wielki, a dokoła niego pomniejsze, ustawione jakby
 17   1,  4  |         jak lis w jamie, wieść do niego szybka bieży: dziewka siedzi
 18   1,  5  |        morzył, a u nas też nikt z niego nie umarł, chyba w lochu
 19   1,  5  |      skinienia, aby się rzucić na niego. Obchodzili go, przypatrywali
 20   1,  5  |    pachołek - bo tak się zawsze u niego zaczyna, póki do zwady i
 21   1,  6  |    wytoczyła się w podsienie, a z niego po kilku stopniach runęła
 22   1,  6  |      dobra wieczerza! - zwołał do niego - widziałeś, Niemcze, jak
 23   1,  6  |          przyniosło, a gdy się od niego wzdragał, kneź gwałtem mu
 24   1,  6  |           powiedzcie, że my to od niego za podarek dla Brunhildy
 25   1,  6  |       czekał kneź, chcieli się do niego odezwać, ale ich uprzedził:~-
 26   1,  6  |      coście widzieli.~Hengo to na niego spozierał, to na zamek i
 27   1,  6  |      dobył się cało... patrzał na niego, na sakwy i konie.~- O!
 28   1,  7  |       moczary czy pola. Mówiła do niego trawa, co rosła pod stopami,
 29   1,  7  |         konia strzymał i zsiadł z niego.~- Bywajcie mi w dobrą godzinę,
 30   1,  7  |          mój ojcze, nakazałbyś do niego, toby się u drzwi twych
 31   1,  7  |      wyrwiecie, uraduję się, a na niego z w a m i nie pójdę... To
 32   1,  7  |         on poszedł z nimi, choć z niego słowa się dopytać nie było
 33   1,  8  |        stał otworem, wstępował do niego każdy jak do gospody, żywił
 34   1,  8  |           nie dworował ani się do niego cisnął, zjednało mu na pańskim
 35   1,  8  |     Piastun żył z jedną, a żona u niego nie była w tej niewolniczej
 36   1,  8  |          z ławy przybliżył się do niego.~- Bracie - rzekł - czas
 37   1,  9  |       kneziowski sługa patrząc na niego.~- A ja znowu do was w gości! -
 38   1,  9  |      starcu ręką się zamierzył na niego. Stary z wolna ustąpił.~-
 39   1,  9  |         utrzymywały. Niedaleko od niego widać było przygotowane
 40   1,  10 |       ziemi twardszej przystęp do niego otwierał. Niegdyś przed
 41   1,  10 |         Drugi otwór wydrapał obok niego i w nim zaświeciło oko drugie...
 42   1,  10 |          posłucha.~- A siły my na niego nie mamy - wołał Rudan -
 43   1,  10 |              kto wie, jaki duch z niego patrzy... i co jego wzrok
 44   1,  10 |           by choć skórę zedrzeć z niego - krzyknął, zrywając się
 45   1,  11 |  jastrzębia. Przypadały prawie do niego, a gdy się zwrócił ku nim,
 46   1,  11 |    spojrzawszy na starą oddarła z niego pas, aby mu było czym obwiązać
 47   2,  12 |  stojącego na straży i skinęła na niego.~- Idźże do ludzi! - rzekła -
 48   2,  12 |          się, i podlatywały około niego. Przyleciała para gołębi
 49   2,  12 |       zakrwawionymi popatrzała na niego.~- Cóżeś to ty spał tak
 50   2,  13 |       rzucił na koniu i skoczył z niego. - Kto go ranił?~Tu znowu
 51   2,  13 |            Myszko nie spuszczał z niego wejrzenia, ale się odzywać
 52   2,  13 |     namyśle. - Spytamy jej, czy z niego co będzie, czy przepadł...
 53   2,  13 |          daleko przebieglejszy od niego, dawno przewidział, ku czemu
 54   2,  14 |        Dym i iskry dobywały się z niego to wolniej, to żywiej i
 55   2,  14 |       widać było, jak drżał.~Obok niego stojący Wizun oczyma nakazującymi,
 56   2,  14 |       Wizun, sparty na kiju, obok niego spokojnie czekał.~- Przeklętą
 57   2,  14 |          Tłum warczał - ani on do niego, ani on do tłumu przystąpić
 58   2,  14 |     spotkał na wybrzeżu, chmurę z niego płową czynił, gęstą, nieprzejrzaną,
 59   2,  15 |           jechała, obejść się bez niego nie mogła. Kneź go też lubił,
 60   2,  15 |       nich począł patrzeć, oni na niego. Szli krokiem mierzonym,
 61   2,  15 |         toporek miał i mieczyk. W niego patrząc jak na wodza, szli
 62   2,  15 |         naszego rozkazu. Pójdę do niego na wilię. Odziać, nakarmić
 63   2,  15 |          też starała się wmówić w niego, że to nieszczęście stało
 64   2,  15 |      uwolniony - powiem. Więcej z niego wydobyć nie potrafiła Brunhilda.
 65   2,  15 |        byli; dwu towarzyszów obok niego jechać konno miało i podtrzymywać
 66   2,  16 |        strzelców służył, którzy z niego przez otwory w murze pociski
 67   2,  16 |       sobie nie miał, pierścień u niego jakiś znaleziono. Związali
 68   2,  16 |           uradzili, aby jechać do niego. Ratując jego, uratujemy
 69   2,  16 |         się Mściwój - pojechać do niego musimy, pojedziemy. Zobaczym,
 70   2,  17 |      starszych, przybliżył się do niego i zastąpił mu drogę.~- Wy
 71   2,  17 |        nami! kneziu! - zawołał do niego.~- Ja... z zemstą, nie z
 72   2,  17 |         chciał, zbliżył się on do niego.~- Wy, kneziu - rzekł z
 73   2,  17 |           i Leszek też!~Miłosz na niego popatrzał.~- Jeśli trzymasz
 74   2,  17 |         synowie wasi podnosili na niego i odgrażali. Broni się i
 75   2,  17 |       powtórzyli inni. - Zgoda na niego, niech prowadzi ludzi, wici
 76   2,  17 |       wyszedł w jednej koszuli do niego, oczy sobie kułakami wycierając.~
 77   2,  17 |        zaczerwienione wlepiwszy w niego uśmiechnął mu się.~- Myszki
 78   2,  18 |          a Piastunem go zowią. Do niego zajść i spocząć można, bo
 79   2,  18 |    Popatrzał na Piastuna, który z niego nie spuszczał oczów. ~-
 80   2,  19 |       błogosławieństwa, jakich od niego doświadczyli.~Piastun zrozumiał
 81   2,  19 |         źli ludzie, nie wierząc w niego, lękając się, bo im złego
 82   2,  19 |           i męstwem; ziemi, aby w niego wlała ducha, aby rosnął
 83   2,  19 |           uroki i złe wszelkie od niego; wołano: Łado! Łado! Klaskano
 84   2,  20 |          je lubił i pysznił się z niego. W piecu u niego, nie w
 85   2,  20 |    pysznił się z niego. W piecu u niego, nie w jednym, to w drugim,
 86   2,  20 |         nie wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale i popielnice
 87   2,  20 |      zdunowie przed wieki.~Doma u niego syn był starszy, co po nim
 88   2,  20 |          widział.~Przychodzili do niego po radę, naówczas miał obyczaj
 89   2,  20 |   rozpleść i rozgnieść, i dobyć z niego, co mieściło. Często bowiem
 90   2,  20 |          z nimi. Choć tam sobie z niego szydzono może, on wcale
 91   2,  20 |         coście się, słyszę, wy na niego, a on na was zawzięli?~-
 92   2,  20 |          karmił gołębie, które do niego zlatywały. Postrzegłszy
 93   2,  20 |       tych, co je tłuką, tobie do niego nic. ~Nie patrzałam!~- Patrzałaś!
 94   2,  20 |     Patrzałaś! Tobie co po nim? U niego takich, jakeś ty, doma pewnie
 95   2,  20 |    przymocować.~- Jak popatrzę na niego, jak popatrzę, to mnie musi
 96   2,  21 |      stały gromady, które nagle z niego się wyroiły.~- Kmiecie na
 97   2,  21 |   zalecieć; myszą się i kretem do niego nie podkopać, bo głęboko
 98   2,  21 |        wychodził. Łuk leżał około niego, chwycił zań, zmierzył i
 99   2,  21 |        składał je na żonę, ona na niego.~Oboje trwali jeszcze w
100   2,  21 | dostrzeżono. Po piasku pełznął do niego Znosek i wkoło pasa go sobie
101   3,  22 |        mimo zagrody, co później o niego u czeladzi i niewiast pytali,
102   3,  22 |         dobra pragnie...~Pytano o niego. Ścibor rzekł: - Do pszczół
103   3,  22 |        ludu w ładzie nie było nad niego... gdyby gorącością nie
104   3,  22 |         orać nimi. W dybach też u niego różnego stworzenia obcego
105   3,  22 |          słupy malowanymi, a obok niego łoże jego królewskie purpurą
106   3,  23 |         niż się przyznawał. Nic z niego jednak prawie dobyć nie
107   3,  23 |      zagrodą Piastuna, żądając od niego rady, a wymawiając mu, że
108   3,  23 |         wyniesienie, a łagodnie z niego poczynał. Szło tylko o wynalezienie
109   3,  24 |      sobie biorę - odezwał się do niego Doman - za drużbę was proszę...~-
110   3,  24 |           a chmielu dosypywano do niego dostatkiem; tego chmielu,
111   3,  24 |     dodała ciszej - a jeśli tam u niego już są inne jakie... te
112   3,  24 |          kończyło, a poczynało od niego życie trudu, łez i pracy,
113   3,  24 |           rada... Malowany dwór u niego, złote progi, srebrne statki...
114   3,  24 |         kopnął go nogą. Chciano z niego dobyć wieści o bogatym chramie
115   3,  24 |       młody usta ścinał i słowa z niego dobyć nie było można~- Myśmy
116   3,  25 |           być, musisz mi zaraz za niego iść. Królewna zapłakała
117   3,  25 |      Wolałaby już była od razu za niego iść, niż siedem razy się
118   3,  25 |     będzie i z Domanem, próżno od niego uciekać! W malowanym dworze
119   3,  26 |     grodzisku poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie dopóty, dopóki
120   3,  26 |         wiek jego znaczyły. Wśród niego było jedno wnijście na stare
121   3,  26 |       zobaczył.~Stanęła naprzeciw niego spierając się na kiju.~-
122   3,  26 |   pastuszkiem znalazłszy, konie z niego dla pośpiechu wzięli. Lecz
123   3,  27 |        odmówił.~- Kneź chory - do niego nie wpuszczają nikogo. Na
124   3,  27 |  Natenczas starszy się odezwał do niego:~- Dostaliśmy i my się do
125   3,  28 |        pozwoliła iść wprzódy i do niego przemówić. Strasznie mu
126   3,  28 |     układną postawą wyprosi się u niego. Gdy go skrępowanego przyprowadzono,
127   3,  28 |         trzymać.~Zgłaszali się do niego ludzie różni, służył ochotnie
128   3,  28 |       Dobka tak zabawić, iż się o niego upominał i z kąta go sobie
129   3,  28 |  dobrodziejstw, które otrzymał od niego, jak oni oto teraz u swoich
130   3,  28 |      kruszcowy, przepiwszy nim do niego, podarował.~Dopiero gdy
131   3,  28 |           dwóch więc wzięli się z niego grubszy skręcić - Hengo
132   3,  29 |        się przebił przez ciżbę na niego i spadł nań jastrzębiem.
133   3,  29 |     zmaczawszy, zawieziemy cię do niego, na ostrów. On ci rany lepiej
134   3,  29 |         cichu, uśmiechając się do niego. - A teraz spoczywajcie
135   3,  30 |      przychodząc; zajrzeć więc do niego miał powód druh i nikt tym
136   3,  30 |         nadejdzie i którędy by od niego uciec mogła. Tymczasem szła
137   3,  Dop|          poczyna się od Lecha, od niego idzie nazwisko ziemi, Lechii
138   3,  Dop|          z żony jego, a że oprócz niego z nałożnic dwudziestu zostało
139   3,  Dop|     wrzącym ukropie, gdy się spod niego ogień usunie. Napój śmiertelny
140   3,  Dop|          szczątku najmniejszego z niego nie zostało. Następuje pogrzeb
141   3,  Dop|           Długosza, legendy już u niego tak wypełnione, tak pełne
142   3,  Dop|          całe jego dzieje.~Baśń u niego staje się historią budującą,