Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          nie dawały wieku odgadnąć, choć młodość już pozostawił za
  2   1,  1  |             wygodniej kroczyć było, choć tuż, tuż za gęstwiną coś
  3   1,  1  |            znać uwięzła w ciele, bo choć w szybkim biegu ugięła się
  4   1,  1  |            zręcznie ją pocisnąwszy, choć syknął z bólu - wydobył,
  5   1,  1  |        wyżej, grzało coraz mocniej. Choć w lesie świeżo było i chłodno,
  6   1,  1  |            moją mi strach - rzekł - choć skórznie mam jej pełne,
  7   1,  1  |         Niemcami oni nas tam zowią, choć my ich język rozumiemy...
  8   1,  1  |       znajomi i dobrzy przyjaciele, choć nie swoi - a nie wrogi.~
  9   1,  1  |             oto tego chłopca, który choć języka waszego nie umie -
 10   1,  1  |              a stare u nas szanują. Choć im rozumu odmawiają, przecie
 11   1,  2  |      zamykać - co żyło w zagrodzie, choć z dala i przez tynu wierzchołki,
 12   1,  2  |         rozglądając się trwożliwie, choć męstwem nadrabiał.~Chłopak
 13   1,  2  |             i sam ciekawie biegały, choć udawał, że tylko towarem
 14   1,  2  |          bardzośmy zapaśni.~- Jużci choć bursztyn i skóry macie,
 15   1,  2  |            radzi złupić podróżnego. Choć się rzeki i góry, i parowy
 16   1,  2  |       Dlaczego wy na łowy idziecie, choć zwierz bywa dziki? Człowiek
 17   1,  3  |               a tu Wisz jak w domu, choć nigdzie śladu drogi żadnej
 18   1,  3  |         Nagle zagadnięty parobczak, choć mu się niedawno twarz śmiała,
 19   1,  3  |           stojąca ręce załamała, bo choć parobczak synem jej nie
 20   1,  4  |           wschodu rumieniały one, a choć wiatru czuć nie było na
 21   1,  4  |         szedł jakby po dobrej woli, choć oczy towarzyszów chciwie
 22   1,  4  |        prawie torowały sobie drogę, choć znaku jej żadnego nie było.~
 23   1,  4  |               spali też na koniach, choć ciągle się budząc, jego
 24   1,  4  |             wymijając. Hengo tylko, choć patrzał ciekawie, wstrzymał
 25   1,  5  |             strachem nie ogarniało, choć twarzami dzikimi był otoczony
 26   1,  5  |       Niejeden raz - mówił Hengo. - Choć parę lat starszy, kneź Lech
 27   1,  6  |      rzucali w jezioro nie patrząc, choć w nich były życia reszty.
 28   1,  6  |           będzie spokojny - dodał - choć lud dziki, do swobody nawykły,
 29   1,  6  |             Twarze to były smutne i choć niedawno krasne może, dziś
 30   1,  6  |          żadnego zabijać nie kazał, choć mogłem i warci byli, aby
 31   1,  6  |         dodał. - Tęskno mi za nimi, choć tu nam zabawy nie braknie
 32   1,  7  |    wszystkich najzręczniejszym był, choć drudzy też czynili, co mogli,
 33   1,  7  |         były zapowiedziane, ludzie, choć im się chciało bardzo jechać
 34   1,  7  |              a nikt się nie ukazał, choć na wyżynach wału kilka ludzkich
 35   1,  7  |              Sam on poszedł z nimi, choć z niego słowa się dopytać
 36   1,  8  | Poszanowanie to dla Piastuna, który choć w pobliżu grodu mieszkał,
 37   1,  8  |           może i był nim w istocie, choć przeciwko małym nigdy się
 38   1,  8  |           synów - mówił po chwili - choć tych bym chciał całych uchować!
 39   1,  8  |             a nie zdołano go zabić, choć pastwę mu odebrano. Była
 40   1,  10 |           musi być... a pod nim my, choć jemu równi żupany, bany
 41   1,  10 |          zawołał Zyrun.~- Dobrze by choć skórę zedrzeć z niego -
 42   1,  10 |        długo nic dojrzeć nie mogąc, choć coraz przybliżał głowę a
 43   1,  10 |      następowały inne i coraz nowe, choć wszystkie od siebie podobne.
 44   2,  12 |             wyrazy starej Jaruhy, a choć półoszalałej babie nie dawała
 45   2,  12 |      powtarzało: Nie idź na Kupałę!~Choć dzień był boży, weselny,
 46   2,  12 |           nań nie rzuciła. Chłopak, choć go kusili parobczacy do
 47   2,  12 |             podskakując na murawie, choć nogi jej nie bardzo służyły.
 48   2,  12 |          pomścić gwałtu i zniewagi, choć drudzy go odwodzili tym,
 49   2,  13 |          dworu na podwórko.~- Mówże choć ty prawdę - zapytał Myszko -
 50   2,  13 |             wiem, czy i żyć będzie, choć baba krew zamówiła i okłada
 51   2,  13 |       Jaruhę, która z udaną powagą, choć widocznie podchmielona,
 52   2,  13 |         piersi przyłożyła. Znużony, choć małym wzruszeniem, Doman
 53   2,  13 |        Leżenie mu dokuczyło, chciał choć popróbować, czy mu się wstać
 54   2,  14 |           się ludzie jednego słowa, choć różnej nieco mowy, i u świątyń
 55   2,  15 |          nałamał do ich obyczaju, a choć w nim natura wilcza została,
 56   2,  15 |         Słuchaj ino mnie - rzekła - choć białogłową jestem, prędzej
 57   2,  16 |            skaleczone tak okrutnie, choć je cudem prawie odzyskali -
 58   2,  16 |           nie skarżyliśmy się i my, choć i nam się , dostało. Cośmy
 59   2,  16 |             Starym kneziom należała choć mogiła i stos ognisty, ale
 60   2,  16 |         wicher się zerwał od lasów, choć niebo czyste było - poleciał
 61   2,  17 |            do grodu Miłosza, chciał choć jego ocalić, można się było
 62   2,  17 |         wzięła, ustąpili na stronę, choć z ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~
 63   2,  17 |            Kmieć siadł posłuszny, a choć czuł, że mu się tu nic złego
 64   2,  18 |         prowadzić i silnie zbrojną.~Choć krzyżyk na piersi nosił
 65   2,  18 |           szyję i na gałąź jędzę...~Choć twarzy staruchy widać nie
 66   2,  18 |       pośpiechem popędzili w las, a choć tu za nimi szła pogoń naciskając,
 67   2,  18 |        prowadził, ale słaniał się i choć na kiju podpierał. zesłabł
 68   2,  18 |         była zapadła bezksiężycowa, choć pogodna.~- Nie idźcie ode
 69   2,  19 |    spokojnie a bezpiecznie patrzał, choć stał wpośród obcych, jakby
 70   2,  19 |        pozdrowił go w języku, który choć nie był lechickim, brzmiał
 71   2,  19 |         słyszeli - odparł Piastun - choć o niej inni ludzie różne
 72   2,  19 |  najwyższego, wyznajemy go i teraz, choć pomniejszych duchów moc
 73   2,  19 |        znaliśmy tylko jednego Boga, choć całego jego blasku dostrzec
 74   2,  20 |         Ledwie że nie gadał z nimi. Choć tam sobie z niego szydzono
 75   2,  20 |         naówczas u Polan pieniądze, choć ich nie robiono. Z dawna
 76   2,  20 |            raz ważyłbym się porwać, choć z chramu, i dał pokaleczyć,
 77   2,  20 |             poproszę, toć mi na was choć popatrzeć będzie wolno...~
 78   2,  20 |        Dziewka mi i teraz w głowie, choć mnie nie chce. Mówi, że
 79   2,  20 |         patrzała nań, nie mrugnęła, choć ojciec, czuła, jak groźno
 80   2,  20 |           na pluchę, słońce piekło, choć go widać nie było.~- Ojcze
 81   2,  21 |    zwierzęco. Na wojaków wyglądali, choć młodzi, na drapieżnych i
 82   2,  21 |             z nami, niechbyście się choć wy przy życiu zostali...
 83   2,  21 |          piersi przycisnął. - Niech choć zostaną do jutra...~- Nie,
 84   2,  21 |          zdało, ale Myszkowie pilni choć skryte straże porozstawiali
 85   2,  21 |           ani kamień nie dosięgnął, choć ciągle ich próbowano. Śpiewano
 86   3,  22 |           nimi i z nimi trzymali.~- Choć to czysta kmieca krew nasza -
 87   3,  22 |             zdrowy, bystrzej widzi, choć mówi niewiele i nie trzyma
 88   3,  22 |             już widzę kneziów siła, choć i jednego nie mamy... o
 89   3,  22 |        mrucząc.~Ludek, Wiszów, syn, choć młody, wystąpił śmiało,
 90   3,  22 |            przeżył ze czterdzieści, choć tego po nim znać nie było.
 91   3,  22 |       rzucane i drewienka, wreszcie choć do słupa biegać, jak za
 92   3,  22 |           Gdy inaczej nie może być, choć nasze ziemie i miry niech
 93   3,  23 |        południa, wschodu i zachodu. Choć mowę mieli słowiańską, ale
 94   3,  23 |            każdemu, palić i zabijać choć braci rodzonych. Chciwość
 95   3,  23 |      rzucono na Pomorców.~W obozie, choć usłyszano głos ten, nikt
 96   3,  23 |         gdzie im zastępowano drogę.~Choć ze wszech stron razem napadnięto
 97   3,  23 |            się, dziękując obrońcom. Choć mało kogo życiem darowano
 98   3,  23 |            czoła, nie sycząc nawet, choć ich powrozami do krwi pokrępowano,
 99   3,  23 |       rzuciwszy się, palec odkąsił, choć wiedział, że go tam zaraz
100   3,  24 |     Obiecując sobie przybyć na nie, choć nie proszona, Jaruha, która
101   3,  24 |          bywa często przed weselem, choć się wszyscy radują, Mila,
102   3,  24 |        czuła jakąś trwogę, a Doman, choć ją znajdował piękną, gniewał
103   3,  24 |     zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie przeciwił się doli,
104   3,  24 |             nie bardzo kto wierzył, choć oczy miała naprawdę zapłakane.~
105   3,  24 |           przez ramiona.~Pan młody, choć blady jeszcze, krasą i odzieżą
106   3,  24 |         królu nasz i panie, niechaj choć do jutra trwa twe panowanie.~
107   3,  25 |      odciągały wrogi, jak przyszły, choć skarby chramu ich nęciły.~
108   3,  25 |         nawet ani się łzą zwilżyły.~Choć wieczór nic już dostrzec
109   3,  25 |      ocalenia i walkę z wodą, którą choć osłabły potrafił zwyciężyć,
110   3,  25 |           się było z kim, pobłąkać, choć ciasno, mogła do woli na
111   3,  25 |          żarnach nie miele, rady by choć popatrzeć, jak się mąka
112   3,  25 |           znam - śmiała się stara - choć popróbuję... - Miałabyś
113   3,  25 |        złoty.~Wtem panna ze trwogi, choć jej teraz poznać nie mógł,
114   3,  27 |          niedźwiedź począł mruczeć, choć mu się łba z ziemi podnieść
115   3,  27 |            odziedziczyłem władzę... choć młody, panem jestem i nad
116   3,  27 |         gotowało i burzyło już coś, choć wstrzymywał się z mową.
117   3,  27 |            dzieci ostatniego pana i choć spełnili na nich, co im
118   3,  28 |            coś poczynał mieniać, bo choć go ze wszystkiego niemal
119   3,  28 |        wojakiem był z upodobania, a choć znaczne ziemie miał pod
120   3,  28 |           razie... i potem żałować. Choć tak gwałtowny i dziwaczny,
121   3,  28 |         dobrego stanu. W kilka dni, choć łamaną mową, umiał Dobka
122   3,  28 |           toż samo uczynili.~Dobek, choć w nim wrzało i kipiało,
123   3,  28 |        swego spoglądając z ukosa, i choć go gniew dusił za gardło,
124   3,  28 |          żyło. Zmiarkował Dobek, że choć taki wojak nie był pewny
125   3,  28 |              niż obrona wymagała. A choć wojakiem nie był, ale prostym
126   3,  28 |            groźnym.~Uzbrojenie też, choć proste, lepszym teraz było,
127   3,  29 |             zrządzeniem dziwnym, że choć wojewodowie mało o sobie
128   3,  29 |         rumiany i świeży na twarzy, choć latami od Ścibora był starszy,
129   3,  29 |     nazajutrz sami. Umilkła reszta, choć zazdrosnym na nich patrzała
130   3,  29 |           oszczep mu wraził w nogę. Choć z rany zaraz wyjęto drzewce,
131   3,  30 |             Roili się tam ludzie, a choć praca smutną była, śpiewali
132   3,  30 |         długo i gorąco gość obcy, a choć zrazu starszyzna się burzyła
133   3,  30 |      bratersku.~Synowie Chwostkowi, choć im bolesną i upokarzającą
134   3,  30 |         chciał i mógł się docisnąć, choć na chwilę pługa dotykał.
135   3,  30 |             zobaczenia Dobka, który choć jeszcze dobrze nogą nie
136   3,  30 |           goić nie chciała.~- Moja, choć na piersi, daleko się rychlej
137   3,  30 |          wpół, podniósł od ziemi, a choć krzyknęła, wołając ratunku,
138   3,  30 |         dworu, ale do chaty Wiszów, choć nic nie mówił jej o tym.~
139   3,  Dop|     odgrzebuje z ziemi po mogiłach, choć tu epokę zabytków oznaczyć