Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |          a echo po lesie poniosło ten dziki głos, który się rozległ
  2   1,  1  |      Słońce weszło...~Usłyszawszy ten rozkaz, poparty lekkim potrąceniem
  3   1,  1  |         podróżny starca zobaczył, ten właśnie na psy zawołał groźno,
  4   1,  1  |          huknął w dłoń... Na głos ten zza typu ukazała się ostrzyżona
  5   1,  2  |           on uroki rzucić może?~- Ten ci to sam, Hengo znad Łaby,
  6   1,  2  |       siebie krajać je zaczął. Na ten obcy zwyczaj dziwnie patrzano,
  7   1,  3  |          powtórzył z przekąsem. - Ten kneź już sobie prawa do
  8   1,  3  |   westchnął.~- Pan to jest mocny, ten, co na grodzie siedzi? -
  9   1,  3  |            rzekłbyś, że cały kraj ten, cały świat zarastała puszcza
 10   1,  3  |         nadjeżdżających.~Gdy głos ten dał się słyszeć, jezdni
 11   1,  3  |         jechał, zobaczyć Wisza, a ten też niezwłocznie pośpieszył
 12   1,  3  |        smerdzie pokłonił, chociaż ten mu nie myślał oddać powitania.
 13   1,  3  |     chłopaka bijąc po ramieniu... ten stał z głową zwieszoną,
 14   1,  4  |          staremu do nóg padł, ale ten skinąwszy tylko, odprawił
 15   1,  4  |      grodu jedziemy, do stołba. I ten z nami. A wy byliście na
 16   1,  4  |           głodu. Smok niech ogień ten pochłonie, niech mu wnętrzności
 17   1,  4  |          gród się zbiera. Niechaj ten, co zabił brata, idzie z
 18   1,  5  |      patrzała na wchodzącego, gdy ten pokornie kłaniał się jej
 19   1,  5  |        przybliżyła się do Niemca. Ten przykląkł na jedno kolano.~-
 20   1,  5  |      pozdrawia. On mi na znak dał ten pierścień, aby wiara dana
 21   1,  6  |     przezeń wrzawa. Już jej nawet ten głos nakazujący, ciągle
 22   1,  6  |     plasnął w szerokie dłonie. Na ten znak smerda skinąwszy na
 23   1,  6  |      skinieniem głowy potwierdził ten domysł.~- Zanieście tam
 24   1,  6  |         wprost z serca płynęły, a ten, co je wyśpiewał pierwszy,
 25   1,  6  |           jednej jej uszu doszedł ten wyraz chłopca, który wnet
 26   1,  7  |           zajęciu mieszkańców. Na ten raz nie było żywej duszy,
 27   1,  7  |             Mówić ze mną - począł ten sam głos dziki - ja nie
 28   1,  8  |         sprzeczać i sporzyć.~Mały ten człek między bogatymi kmieciami
 29   1,  8  |         siadł ich słuchać, a miał ten zwyczaj, że mówił niewiele
 30   1,  8  |          dobrze wiedzieli, że gdy ten wyrok zapadł, nie śmieli
 31   1,  8  |           i usiadł na przyzbie.~- Ten mnie tylko zobaczył - rozśmiał
 32   1,  8  |         siądź i radź...~Przybył w ten sposób jeszcze jeden do
 33   1,  9  |      zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd skinieniem ręki powstrzymał.~
 34   1,  9  |     ziemię.~Z tyłów wdarli się na ten hałas ci, co zagrodę obstawić
 35   1,  9  |          Wśród ciszy lasów z dala ten pochód żałobny słychać było.~
 36   1,  9  |   milcząca i jakby martwa.~Lament ten, płacz i razem pieśń jękliwa,
 37   1,  9  |          Otwarły się drzwi i cały ten orszak niewieści wtoczył
 38   1,  9  |        jego przedstawił się obraz ten tak straszno, tak boleśnie,
 39   1,  9  |    wzmagał się i podżegał jeszcze ten pożar, na który wszyscy
 40   1,  9  |        który po ojcu odziedziczył ten sam umysł spokojny i męstwo,
 41   1,  9  |         ją...~Spojrzał na Domana. Ten, liść urwawszy, do ust sobie
 42   1,  10 |          tak głęboko w ślepie, iż ten sam, co ją puścił, siły
 43   1,  11 |       złota muszka igrała...~Cały ten świat, wody, lasy, ptaki,
 44   2,  12 |        kto się w nurt twój miota, ten żywot prędko prześni. Dwojaka
 45   2,  12 |      szybko ku ogniskom. Pośpiech ten go zdradził; usłyszał wnet
 46   2,  13 |           tchnął tylko ciężej.~Na ten znak życia pies, który leżał
 47   2,  13 |       można, że gospodarzowi gość ten niemiłym był.~- Zabłądziłem,
 48   2,  13 |       stojąca pod oknem usłyszała ten głos i pośpieszyła nań.~
 49   2,  14 |           lewo i w prawo, ciągnął ten poświęcany szereg dokoła.~
 50   2,  14 |         ty? zabiłaś? Jak się zwał ten człowiek?~- Doman! - odpowiedziała
 51   2,  14 |        sobie przestrach i trwogę.~Ten czerwonolicy z dziko patrzącymi
 52   2,  14 |    dziewki wasze rozpędzę i chram ten zrównam z ziemią... Stary
 53   2,  14 |           jakby sam jeden na cały ten tłum chciał się rzucić,
 54   2,  14 |        niech niszczą, jaszczurczy ten ród i tych kmieci wygubić
 55   2,  15 |      obejrzawszy się i obaczywszy ten zastęp, odezwał się:~- Cóż
 56   2,  15 |         powoli, a Leszek, słysząc ten głos przybliżający się ku
 57   2,  16 |       chwycić sługę kneziowskiego ten tylko mógł mieć odwagę,
 58   2,  16 |        Brunhilda odezwała się, że ten miód, gdy się jej pierwszy
 59   2,  17 |           i konia pognał. Złamany ten niedawno starzec, który
 60   2,  17 |     Bumira skierowały się oczy, a ten stał bledniejąc trochę,
 61   2,  17 |            aby nam nie śmierdział ten Chwostykowy niewolnik!~Kupa
 62   2,  17 |         patrzali.~- Zgoda - rzekł ten, którego już Krwawą Szyją
 63   2,  17 |          Myszkę z krwawą szyją, a ten głową potrząsnął.~- Będzie
 64   2,  18 |           było ani śladu.~Kneźnie ten spokój po takiej burzy podejrzany
 65   2,  18 |         nią wskazując smerdzie, a ten wreszcie musiał, z konia
 66   2,  18 |    chciała zbliżyć do knezia, ale ten jej zagroził, aby nie śmiała
 67   2,  18 |           krzykiem, niosła się na ten głos, kierując za dwornią,
 68   2,  18 |         smerda ze swojego zsiadł, ten robiąc bokami rozparł się,
 69   2,  18 |        gość dla mnie święty...~Na ten wyraz - choćby was ścigano! -
 70   2,  18 |          rozbiegli ludzie, a opój ten sam w puszczy nie potrafi
 71   2,  19 |           zwątpienia i niepokoju.~Ten świat w sobie zwarty nie
 72   2,  19 |         innego, aby nam dowodził, ten zaś okrutnik był i krew
 73   2,  19 |        dostrzec nie mogliśmy.~- I ten Bóg wasz jedyny Niemców
 74   2,  19 |       złożył je na krzyż ukazując ten znak gościom.~Widziałem
 75   2,  19 |           gościom.~Widziałem znak ten - rzekł - wiem, że go czczą
 76   2,  19 |  drewniany w dłoniach, dodał - że ten znak śmierci stał się godłem
 77   2,  19 |      jeziorze spokojnym odbił się ten blask. Widok był wspaniały
 78   2,  19 |           i Rzepica zwątpili, czy ten wszystek lud nakarmić potrafią.
 79   2,  19 |          surowość mogłaby osłabić ten węzeł miłości i poszanowania,
 80   2,  19 |       matka i w ręce ojca oddała.~Ten stał już w gotowości przyjęcia
 81   2,  20 |      duchami miał zażyłość i poza ten świat widział.~Przychodzili
 82   2,  20 |     czekał. Hukano na przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od lądu,
 83   2,  20 |       nich dać jedną staremu, ale ten ręką odtrącił.~- Postawcie
 84   2,  20 |          nie spuszczała. Człowiek ten, którego ona zabiła, a który
 85   2,  21 |     patrzała dokoła; wieczór był, ten sam wieczór, którego zapalono
 86   2,  21 |      trupów, które niedawno przez ten sam próg za nogi ze świetlicy
 87   2,  21 |           dziać miało. Czekał los ten i innych.~Chwost klnąć od
 88   2,  21 |        czy ją utrzymać potrafią - ten milcząc popatrzał w dół
 89   2,  21 |         nic innego jak duch.~Cień ten podnosił się do góry ciągle,
 90   3,  22 |          tylko Piastuna próżno.~- Ten by się nam tu zdał - mówiło
 91   3,  22 |         że się porywczym wydawał. Ten Dobek tedy, wlazłszy na
 92   3,  22 |      każdy swą... czyją wybierze, ten nam kneziem będzie... -
 93   3,  22 |         wodza, a gdy się pokłócą, ten ich jedna jak matka dzieci
 94   3,  23 |       obozie, choć usłyszano głos ten, nikt się nie ruszył; sądzili,
 95   3,  23 |      wyszła - Ludek zawołał:~- O! ten ci to jest, który ich tu
 96   3,  24 |       stara. Strojną była Mila na ten dzień ostatni w najcieńsze
 97   3,  24 |          się weselić, aby wieczór ten złą dla życia nie był wróżbą.~
 98   3,  24 |    ustanku krążyły. Kto przypadł, ten sam sobie do woli czerpał
 99   3,  25 |         niej do ostrowu dopłynąć.~Ten opowiadał, że Pomorcy złupiwszy
100   3,  25 |           do swojego chorego, ale ten spał jeszcze - a dobudzić
101   3,  25 |           mu z wolna przywróciła. Ten jeść i pić kazał mu nie
102   3,  25 |    pomszczona krew rzuca się, gdy ten, co ją przelał, podejdzie...
103   3,  25 |          to go krasnalkiem zwała; ten był za czerwony, tamten
104   3,  25 |         siedmiu głowach pilnował. Ten poszedł po wodę ze złotym
105   3,  25 |          jabłka na górę lodowatą, ten jechał, jechał, wpadł w
106   3,  25 |     nanizał, do noszenia na szyi; ten poleciał wysoko i sępy go
107   3,  25 |           Siła; czarownik wielki; ten gdy ją zobaczył, serce mu
108   3,  26 |        być umiał pokorny i zacny, ten w szczęściu i wyniesion
109   3,  26 |             Wszakże ubogim jest i ten, który nas czasu postrzyżyn
110   3,  26 |          szanujecie. A czemu by i ten waszym kneziem nie miał
111   3,  26 |         było niebios i bogów, aby ten, a nie kto inny, został
112   3,  26 |        wykrzyknął piersią całą: - Ten nam kneziem będzie! Piastuna
113   3,  27 |   stróżowi, aby natychmiast niósł ten znak do pana.~Przez otwór
114   3,  27 |          ziemi.~Ze dworu na hałas ten powybiegały niewiasty, służba,
115   3,  27 |           oczy zwracał na Obra, a ten stał niespokojnie spoglądając
116   3,  28 |        którego zabrał był z sobą. Ten, że się tu już dawniej włóczył
117   3,  28 |       niemieckimi, którzy by byli ten sam porządek i tu zaprowadzili,
118   3,  28 |         Polan nie znano. Wszystek ten lud, jak niewolników, starszyzna
119   3,  28 |    przystąpił do Niemca i nim się ten postrzegł, zarzucił mu ją
120   3,  28 |          zebrał u Gopła. Tu mnogi ten lud tysiącznikom, setnikom,
121   3,  29 |         im, łupiąc nielitościwie. Ten do dzidy nie bardzo był
122   3,  29 |       wodzowie, i bliższe szeregi ten okrzyk wróżby szczęśliwej
123   3,  29 |         nim rzucił się na Niemca; ten z koniem z miejsca, na którym
124   3,  29 |      Dziwa! Któraż by inna wzrost ten miała? Tak głowę niosła?
125   3,  29 |          nogę.~- A ty... gdzie mu ten raz oddałeś? - zapytał.~-
126   3,  29 |          woda go sama uleczy, gdy ten, co ranił, nie żyje...~Wzięto
127   3,  30 |        poszanowaniem do Piastuna.~Ten ujrzawszy ich powstał z
128   3,  30 |         udał się do chaty Wizuna.~Ten, skoro go spostrzegł, wstał,
129   3,  30 |        domyślający może, nadążył.~Ten bystrym okiem wnet dopatrzył
130   3,  Dop|   wreszcie, ale tajemniczy proces ten nie dozwala się dośledzić
131   3,  Dop|           dwór cesarza Maurycego.~Ten sam charakter dawnej społeczności
132   3,  Dop| cywilizację. Im głębiej sięgamy w ten mityczny byt, tym idealniejszym
133   3,  Dop|            jak tylko wyszczerbiły ten cały w sobie organizm słowiański,
134   3,  Dop|   imionami od miejscowości zwały.~Ten mityczny Lech Długosza schodzi
135   3,  Dop|    licznych przygodach i bitwach. Ten postrzegłszy, że nieprzyjaciel
136   3,  Dop|         robotę i niezbyt foremną.~Ten Przemysław Leszek zmiera
137   3,  Dop|          przezwany jest Leszkiem, ten, który zdradą dobiega do
138   3,  Dop|             Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o powieści Długosza